Η παράξενη συνήθεια να κλέβουμε χρόνο από τον ύπνο μας, μόνο και μόνο για να νιώσουμε ότι η μέρα μάς ανήκε λίγο περισσότερο
23:30.
«Σήμερα θα κοιμηθώ νωρίς.»
00:08. Τελειώνει το επεισόδιο. Αλλά το επόμενο ξεκινάει μόνο του, άρα technically δεν φταις εσύ.
00:43. Έχεις περάσει στο κινητό.
01:12. Παρακολουθείς ένα βίντεο για το πώς οργανώνουν τα ψυγεία τους άνθρωποι στην Ιαπωνία.
01:26. Είσαι εξαντλημένος.
Και παρ’ όλα αυτά δεν πας για ύπνο.
Καλώς ήρθες στο bedtime procrastination: την εθελοντική καθυστέρηση της ώρας του ύπνου, χωρίς να υπάρχει κάποιος πραγματικός εξωτερικός λόγος που σε κρατά ξύπνιο. Ξέρεις ότι αύριο θα το πληρώσεις. Ξέρεις ότι πρέπει να σηκωθείς. Και συνεχίζεις.
Γιατί το κάνουμε αφού υποφέρουμε την επόμενη μέρα;
Γιατί μερικές φορές δεν θέλουμε πραγματικά να μείνουμε ξύπνιοι.
Δεν θέλουμε να τελειώσει η μέρα.
Αν από το πρωί μέχρι το βράδυ η ζωή ήταν δουλειά, μετακινήσεις, υποχρεώσεις, παιδιά, τηλέφωνα, «στείλε μου αυτό», «μην ξεχάσεις εκείνο», τότε οι 11:30 το βράδυ μπορεί να είναι η πρώτη στιγμή που κανείς δεν ζητά τίποτα.
Και ξαφνικά ο ύπνος μοιάζει σχεδόν… άδικος.
Τώρα που επιτέλους έμεινες μόνος, θα πας να κοιμηθείς;
Κάπου εδώ εμφανίζεται αυτό που έχει επικρατήσει να λέγεται revenge bedtime procrastination: καθυστερείς τον ύπνο για να πάρεις πίσω λίγο προσωπικό χρόνο από μια ημέρα που ένιωθες ότι ανήκε σε όλους τους άλλους.
Το πρόβλημα είναι ότι η «εκδίκηση» έχει λάθος θύμα.
Τον αυριανό σου εαυτό.
Και φυσικά, το κινητό είναι πάντα εκεί
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να μείνεις ξύπνιος.
Ένα ακόμη βίντεο. Ένα ακόμη Reel. Ένα ακόμη άρθρο. Κάτι που δεν θα θυμάσαι καν το πρωί.
Και όσο περνάει η ώρα, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να πάρεις εκείνη τη μικρή αλλά σημαντική απόφαση: αρκετά, τώρα κοιμάμαι.
Η έρευνα συνδέει την αναβλητικότητα του ύπνου με μικρότερη διάρκεια και χαμηλότερη ποιότητα ύπνου, καθώς και περισσότερη κόπωση την επόμενη ημέρα. Παράλληλα, φαίνεται να σχετίζεται με τον αυτοέλεγχο και με το αν κάποιος λειτουργεί περισσότερο ως «βραδινός τύπος», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπάρχει μία και μοναδική αιτία.
Και κάπως δημιουργείται ένας τέλειος φαύλος κύκλος:
Κοιμάσαι αργά.
Ξυπνάς κουρασμένος.
Η μέρα γίνεται δυσκολότερη.
Έχεις ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη για λίγο «δικό σου χρόνο» το βράδυ.
Και ξανακοιμάσαι αργά.
Ίσως λοιπόν το πρόβλημα να μην αρχίζει στις 00:30
Ίσως αρχίζει πολύ νωρίτερα.
Σε μια μέρα στην οποία δεν υπήρξε ούτε μισή ώρα που να ήταν πραγματικά δική σου.
Και ίσως η λύση να μην είναι μόνο το κλασικό «άσε το κινητό και πήγαινε για ύπνο».
Μπορεί να είναι και να βρεις λίγο χώρο για σένα πριν φτάσεις στο κρεβάτι. Έναν καφέ χωρίς να κάνεις ταυτόχρονα κάτι άλλο. Μισή ώρα χωρίς υποχρέωση. Μια βόλτα. Ένα επεισόδιο στις 21:00 αντί για τρία μετά τα μεσάνυχτα.
Γιατί στις 01:18 δεν θέλεις πραγματικά να μάθεις γιατί οι γάτες φοβούνται τα αγγούρια.
Θέλεις απλώς να νιώσεις ότι, έστω για λίγο, η μέρα ήταν και δική σου.
