Κάποτε αγοράζαμε παπούτσια με βασικό κριτήριο αν είναι ωραία.
Μετά μεγαλώσαμε.
Τώρα τα φοράς, κάνεις τρία βήματα μέσα στο κατάστημα και σκέφτεσαι:
«Ναι. Με αυτά μπορώ να βγάλω τη μέρα.»
Άνετη σόλα, τίποτα να σε χτυπάει, τίποτα να σε πιέζει και, αν γίνεται, να μη χρειάζεσαι φυσικοθεραπεία επειδή αποφάσισες να είσαι κομψός Τρίτη πρωί.
Και το καλύτερο; Τα αθλητικά πλέον φοριούνται σχεδόν με τα πάντα.
Η πραγματική ενηλικίωση δεν είναι οι λογαριασμοί. Είναι να λες “κοίτα τι ανατομικό πάτο έχει” και να ενθουσιάζεσαι πραγματικά.
Η Dunkin’ έβαλε πουλόβερ στον καφέ σου
Δύο πράγματα που ταιριάζουν τέλεια με το φθινόπωρο: ζεστός καφές και πουλόβερ. Η Dunkin’ και η L.L.Bean αποφάσισαν λοιπόν να τα ενώσουν — σχεδόν κυριολεκτικά.
Οι δύο ιστορικές μάρκες της Νέας Αγγλίας παρουσιάζουν την πρώτη κοινή τους συλλογή, με το χαρακτηριστικό Birdseye μοτίβο της L.L.Bean να αποκτά τα ροζ και πορτοκαλί χρώματα της Dunkin’. Και ναι, υπάρχει ακόμη και μικροσκοπικό πλεκτό “πουλόβερ” για το ποτήρι του καφέ.
Στις 29 Σεπτεμβρίου ακολουθούν κανονικό Birdseye sweater, η εμβληματική Boat and Tote σε Dunkin’ εκδοχή και ένα ειδικό Coffee Tote σχεδιασμένο για να μεταφέρει τον καφέ.
Δεν ξέρω αν ο καφές κρύωνε.
Ξέρω όμως ότι πλέον είναι καλύτερα ντυμένος από εμάς.
Κι αν ήδη ψάχνεις πού θα τα βρεις στην Ελλάδα, θα σε στενοχωρήσω: η Dunkin’ έχει αποχωρήσει από την ελληνική αγορά και τα φυσικά καταστήματά της στη χώρα έχουν κλείσει εδώ και χρόνια.
Το άδειο mailbox
Δεν ξέρω ποιος χρειάζεται να το ακούσει αυτό, αλλά υπάρχει μια μικρή, σχεδόν παράλογη ικανοποίηση στο να κοιτάς το mailbox σου και να γράφει:
0 unread.
Όχι 1.247. Όχι «θα τα δω αργότερα». Όχι εκείνα τα τρία mail που τα αφήνεις αδιάβαστα εδώ και δύο εβδομάδες για να θυμάσαι ότι πρέπει να απαντήσεις.
Μηδέν.
Έχεις απαντήσει, έχεις διαγράψει, έχεις αρχειοθετήσει και, για περίπου τρία υπέροχα λεπτά, νιώθεις ότι έχεις τη ζωή σου υπό έλεγχο.
Μετά έρχεται το επόμενο.
Αλλά αυτά τα τρία λεπτά;
Δικά σου.
Στους ανθρώπους με προαίσθημα
Σ’ αυτούς που λένε «κάτι δεν μου κολλάει» χωρίς να μπορούν να σου εξηγήσουν ακριβώς τι. Που μπαίνουν σε έναν χώρο και πιάνουν την ατμόσφαιρα πριν μιλήσει κανείς. Που σε παίρνουν τηλέφωνο τη στιγμή που τους σκέφτεσαι και λένε το εκνευριστικό «εγώ στο είχα πει» λίγο πριν αποδειχθεί ότι, ναι, στο είχαν πει.
Δεν ξέρω αν είναι ένστικτο, παρατηρητικότητα ή έκτη αίσθηση.
Ξέρω ότι πλέον τους ακούω.
