«Εσύ που τα ξέρεις αυτά, δεν μου βρίσκεις ένα καλό ξενοδοχείο;»
Ακούγεται σαν να ζητάς μια μικρή γνώμη. Μέχρι που ανακαλύπτεις ότι πρέπει να ψάξεις περιοχές, τιμές, κριτικές, αποστάσεις, πρωινά και ακυρωτικά και στο τέλος να στείλεις και τις τρεις καλύτερες επιλογές.
Άλλο «έχεις κανένα ξενοδοχείο να μου προτείνεις;» κι άλλο «μπορείς να μου βρεις εσύ;».
Δεν είναι έκπληξη αν μου δημιουργεί υποχρέωση
«Σου πήρα κι εσένα εισιτήριο!»
«Έκλεισα τραπέζι και για σένα!»
«Σε δήλωσα κι εσένα, θα έρθεις!»
Η έκπληξη είναι υπέροχη όταν ξέρεις ότι ο άλλος θέλει πραγματικά να είναι εκεί. Αν δεν το ξέρεις, μόλις του έβαλες στο πρόγραμμα μια έξοδο, ένα ταξίδι ή μια υποχρέωση χωρίς να τον ρωτήσεις.
Και τώρα πρέπει είτε να πάει είτε να αισθανθεί άσχημα που θα σου πει όχι.
Meeting για να αποφασίσουμε πότε θα κάνουμε meeting
Ξεκινά με ένα «πότε σας βολεύει;».
Μετά έρχονται επτά απαντήσεις, τρία «εγώ μπορώ μετά τις 12», δύο «Τετάρτη δεν γίνεται», ένα «να το πάμε καλύτερα Πέμπτη;» και, πριν το καταλάβεις, έχουμε αφιερώσει μισή ώρα για να προγραμματίσουμε μια συνάντηση είκοσι λεπτών.
Δύο διαθέσιμες ώρες. Μία επιλογή. Τέλος.
Αν χρειάζεται meeting για να κλείσουμε το meeting, κάτι έχει πάει πολύ στραβά.
Το «πάρε με όποτε θες» που τελικά δεν σημαίνει όποτε θες
«Πάρε με όποτε θέλεις.»
Παίρνεις. Δεν απαντάει.
Ξαναπαίρνεις αργότερα. Πάλι τίποτα. Και οι μέρες περνούν.
Και τον ξανασυναντάς: «Καλά, γιατί δεν με πήρες τελικά;»
Σε πήρα. Υπάρχουν δύο τουλάχιστον αναπάντητες που μπορούν να καταθέσουν ως μάρτυρες.
Από ένα σημείο και μετά, η επικοινωνία χρειάζεται δύο ανθρώπους. Όχι έναν άνθρωπο με επιμονή.
Μην ανοίγεις κουβέντες που δεν προλαβαίνεις να τελειώσεις!
«Αχ, πρέπει να σου πω τι έγινε χθες…»
Τι έγινε;
«Δεν προλαβαίνω τώρα, θα σου πω μετά.»
Όχι. Αυτό δεν επιτρέπεται.
Δεν μπορείς να ανακοινώνεις ότι συνέβη ΚΑΤΙ, να αφήνεις τον άλλον να φαντάζεται χωρισμούς, καβγάδες, απολύσεις και οικογενειακά δράματα και μετά να παίρνεις την τσάντα σου και να φεύγεις.
Ή έχεις χρόνο να μου το πεις ή δεν ανοίγεις την ιστορία.
