Υπάρχει μια μαγική στιγμή που το μυαλό αποφασίζει να λειτουργήσει. Δυστυχώς, συνήθως συμβαίνει ακριβώς αφού έχουμε πατήσει «Αποστολή»! Ξέχασες το συνημμένο, έγραψες λάθος όνομα ή, ακόμη χειρότερα, έστειλες το email σε άνθρωπο που δεν έπρεπε να το διαβάσει ποτέ! Και τότε εμφανίζεται εκείνο το μικρό, σωτήριο κουμπί: «Αναίρεση». Λίγα δευτερόλεπτα για να σώσεις την κατάσταση, την αξιοπρέπειά σου και πιθανότατα μια επαγγελματική σχέση. Επιτέλους, μια τεχνολογία που καταλαβαίνει ότι είμαστε άνθρωποι και κάνουμε βλακείες!
Το κατάστημα που έχει σωστό ωράριο παντού!
Μπαίνεις στο Google, βλέπεις ότι το κατάστημα κλείνει στις 20:00, ξεκινάς με την ησυχία σου και φτάνεις στις 18:30. Και, προς τεράστια έκπληξή σου, είναι ανοιχτό! Ακριβώς όπως γράφει και στην ιστοσελίδα του. Και στην πόρτα του. Ξέρουμε, ακούγεται σαν το αυτονόητο, αλλά όποιος έχει βρεθεί μπροστά σε κατεβασμένα ρολά με το κινητό να επιμένει «Ανοιχτά τώρα» καταλαβαίνει. Γιατί το σωστό ωράριο δεν είναι πολυτέλεια. Είναι σεβασμός στον χρόνο μας!
Η τσάντα που στέκεται όρθια μόνη της!
Υπάρχουν τσάντες που τις ακουμπάς κάτω και σωριάζονται σαν να λιποθύμησαν από την κούραση. Και υπάρχουν εκείνες που στέκονται όρθιες, αξιοπρεπείς, χωρίς να χρειάζονται τοίχο, καρέκλα ή ανθρώπινη υποστήριξη! Αγαπάμε τις τσάντες με σταθερή βάση και σωστό σχεδιασμό, που δεν αδειάζουν το περιεχόμενό τους κάθε φορά που τις αφήνουμε. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο εκνευριστικό από το να ψάχνεις το κραγιόν σου κάτω από τρία τραπέζια. Τσάντα αγοράσαμε, όχι ντόμινο!
Το εστιατόριο που σου λέει «να σας το βάλουμε για το σπίτι;»
Παραγγείλαμε λίγο παραπάνω. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες, ειδικά όταν πεινάμε και πιστεύουμε ότι μπορούμε να φάμε για δεκατέσσερις! Αγαπάμε τα εστιατόρια που προσφέρονται να συσκευάσουν ό,τι περίσσεψε, χωρίς περίεργα βλέμματα και χωρίς να χρειαστεί να το ζητήσουμε ψιθυριστά. Το φαγητό είναι πληρωμένο, είναι νόστιμο και δεν υπάρχει λόγος να καταλήξει στα σκουπίδια. Άλλωστε, το μόνο καλύτερο από ένα ωραίο δείπνο είναι να μη χρειαστεί να μαγειρέψεις την επόμενη μέρα!
Τον οδηγό που σταματά ΠΡΙΝ από τη διάβαση!
Όχι πάνω στις λευκές γραμμές. Όχι με τον μισό προφυλακτήρα μέσα στη διάβαση. Πριν! Αγαπάμε τον οδηγό που σταματά εκεί που πρέπει, αφήνοντας τον πεζό, τον γονιό με το καρότσι και τον άνθρωπο με το αμαξίδιο να περάσουν με ασφάλεια. Χωρίς κορναρίσματα, χειρονομίες και βλέμματα που λένε «άντε, τελείωνε». Μια τόσο μικρή κίνηση που κάνει την πόλη λίγο πιο ανθρώπινη. Και, μεταξύ μας, δεν χρειάζεται να πάρεις βραβείο ευγένειας. Αρκεί να ξέρεις πού είναι το φρένο!
