Υπάρχουν δύο είδη καφέ στο χέρι. Εκείνος που πίνεις και εκείνος που καταλήγει πάνω σου. Και συνήθως ο δεύτερος εμφανίζεται όταν φοράς λευκό πουκάμισο! Έχουμε καταφέρει να φτιάχνουμε καφέδες με δέκα διαφορετικά σιρόπια, φυτικά γάλατα και αφρόγαλα με σχέδια, αλλά ένα καπάκι που να μη στάζει παραμένει άλυτο μυστήριο. Κάθε γουλιά είναι και μια μικρή δοκιμασία. Κι εσύ προσπαθείς να φτάσεις στο γραφείο χωρίς να μοιάζεις με αφηρημένο έργο τέχνης.
Το Χ σημαίνει κλείσιμο. Όχι «άνοιξε άλλη μία σελίδα»!
Πατάς το μικροσκοπικό Χ για να κλείσεις μια διαφήμιση και ξαφνικά βρίσκεσαι στην ιστοσελίδα του προϊόντος. Γυρίζεις πίσω, ξαναπατάς και ανοίγει δεύτερο παράθυρο. Μα δεν θέλω να αγοράσω τίποτα! Θέλω απλώς να διαβάσω αυτό για το οποίο μπήκα! Και σαν να μην έφτανε αυτό, το Χ είναι συνήθως τόσο μικρό που χρειάζεσαι χειρουργική ακρίβεια για να το πετύχεις. Αγαπητοί σχεδιαστές ιστοσελίδων, μια παράκληση: όταν πατάμε «κλείσιμο», εννοούμε κλείσιμο. Δεν είναι πρόσκληση για περαιτέρω γνωριμία!
«Κάν’ το viral!» Α, τόσο απλό ήταν;
Ανεβάζεις ένα βίντεο, μια φωτογραφία ή μια καμπάνια και ακούς τη μαγική οδηγία: «Κάν’ το viral!». Αμέσως! Γιατί προφανώς κάπου ανάμεσα στο «δημοσίευση» και στο «αποθήκευση» υπάρχει ένα μυστικό κουμπί που γράφει «ένα εκατομμύριο προβολές». Αν το είχαμε ανακαλύψει, πιστέψτε μας, θα το είχαμε πατήσει όλοι! Το καλό περιεχόμενο χρειάζεται ιδέα, δουλειά, σωστή στιγμή και αρκετή τύχη. Δεν λειτουργεί με παραγγελία. Και σίγουρα δεν γίνεται καλύτερο επειδή κάποιος επαναλαμβάνει «να γίνει viral» σε κάθε σύσκεψη!
Το αρωματικό κερί που μυρίζει υπέροχα. Μέχρι να το ανάψεις!
Μπαίνεις στο κατάστημα, ανοίγεις το καπάκι και ξαφνικά βρίσκεσαι σε έναν παράδεισο από βανίλια, σανταλόξυλο και φρεσκοψημένα μπισκότα. Το αγοράζεις ενθουσιασμένος, φανταζόμενος ολόκληρο το σπίτι να μοσχοβολάει. Γυρίζεις, το ανάβεις, περιμένεις. Πέντε λεπτά, δέκα, μισή ώρα. Τίποτα! Πλησιάζεις λίγο περισσότερο. Τίποτα! Σχεδόν βάζεις τη μύτη σου μέσα στο κερί για να θυμηθείς τι άρωμα υποτίθεται ότι αγόρασες. Τελικά, το μόνο που γεμίζει το δωμάτιο είναι η απογοήτευση.
Αγαπητό κερί, δεν σε πήρα για φωτιστικό. Για να μυρίζεις σε πήρα!
Δημοτικό σχολείο ή προπόνηση άρσης βαρών;
Βιβλία, τετράδια, κασετίνες, ντοσιέ, παγούρι, κολατσιό… Κάθε πρωί, χιλιάδες παιδιά του Δημοτικού φορτώνονται μια σχολική τσάντα που μοιάζει περισσότερο με εξοπλισμό εκστρατείας! Και αναρωτιόμαστε: χρειάζονται πραγματικά όλα αυτά κάθε μέρα; Μιλάμε για παιδιά που βρίσκονται ακόμη στην ανάπτυξη, όχι για αθλητές άρσης βαρών. Λίγος καλύτερος προγραμματισμός, λιγότερα περιττά βιβλία και χώροι φύλαξης στο σχολείο θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά.
