Υπάρχει ένα ανεξήγητο φαινόμενο που παρατηρείται σε πολλά σπίτια. Το χαρτί υγείας τελειώνει, αλλά κανείς δεν ξέρει ποιος χρησιμοποίησε το τελευταίο κομμάτι! Μπαίνω στο μπάνιο και αντικρίζω το άδειο ρολό, να κρέμεται στη θέση του σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Το καινούργιο βρίσκεται μισό μέτρο πιο πέρα. Αλλά προφανώς η αντικατάστασή του απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις, ειδικό εξοπλισμό και πολυετή εκπαίδευση. Και φυσικά, αν ρωτήσω ποιος το άφησε έτσι, κανείς δεν ξέρει τίποτα!
Παιδιά, δέκα δευτερόλεπτα χρειάζεται να αλλάξεις ένα ρολό. Δεν συναρμολογούμε διαστημόπλοιο!
Η συνδρομή που μπαίνεις με ένα κλικ και βγαίνεις με αίτηση!
Για να ενεργοποιήσω μια συνδρομή χρειάζονται τρία πατήματα στην οθόνη. Για να την ακυρώσω, όμως, αρχίζει η περιπέτεια. Πρέπει να βρω το τηλέφωνο εξυπηρέτησης, να περιμένω στην αναμονή, να εξηγήσω γιατί θέλω να φύγω και να ακούσω προτάσεις για να αλλάξω γνώμη. Και όλα αυτά για μια υπηρεσία που απλώς δεν χρειάζομαι πια! Δεν έχω πρόβλημα να μου κάνουν μια καλύτερη προσφορά. Έχω πρόβλημα όταν δεν μπορώ να ολοκληρώσω μια απλή ακύρωση χωρίς να διαθέσω μισή ώρα από τη ζωή μου.
Αν μπορώ να γίνω πελάτης σε δέκα δευτερόλεπτα, γιατί χρειάζομαι ολόκληρη διαδικασία αποχώρησης για να πάψω να είμαι;
Η πόρτα που σε κάνει να αισθάνεσαι ηλίθιος!
Πλησιάζω μια γυάλινη πόρτα, βλέπω χερούλι και τραβάω. Δεν ανοίγει. Ξανατραβάω, αυτή τη φορά με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Τίποτα! Μέχρι που ανακαλύπτω ένα μικροσκοπικό «ΣΠΡΩΞΤΕ», κάπου χαμηλά, σχεδόν κρυμμένο. Και φυσικά, πίσω μου έχουν ήδη μαζευτεί άνθρωποι που παρακολουθούν την προσπάθειά μου. Συγγνώμη, αλλά όταν μια πόρτα έχει χερούλι που σε προσκαλεί να το τραβήξεις, δεν μπορεί να περιμένει ότι θα μαντέψεις πως πρέπει να τη σπρώξεις! Ένας σωστός σχεδιασμός πρέπει να κάνει τη χρήση αυτονόητη, όχι να χρειάζεται οδηγίες.
Γιατί αν δέκα άνθρωποι κάνουν το ίδιο λάθος στην ίδια πόρτα, μήπως τελικά δεν φταίνε οι δέκα άνθρωποι;
Το ηλεκτρονικό έγγραφο που πρέπει να γίνει χαρτί για να θεωρηθεί ηλεκτρονικό!
Κατεβάζω ένα έγγραφο ηλεκτρονικά. Έχει όλα τα στοιχεία μου, είναι έγκυρο και μπορώ να το εμφανίσω από το κινητό μου. Πηγαίνω να το καταθέσω και ακούω την αμίμητη φράση: «Πρέπει να μας το φέρετε εκτυπωμένο». Γιατί; Για να το πάρει ο υπάλληλος, να το σκανάρει και να το αποθηκεύσει ξανά στον υπολογιστή! Δηλαδή, ξεκινήσαμε από ένα ψηφιακό αρχείο, το μετατρέψαμε σε χαρτί και μετά το ξανακάναμε ψηφιακό. Και όλο αυτό το ονομάζουμε εκσυγχρονισμό. Καταλαβαίνω ότι κάποιες διαδικασίες απαιτούν ακόμη έντυπα δικαιολογητικά, αλλά όταν δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος, η εκτύπωση είναι απλώς περιττή ταλαιπωρία.
Τελικά, η ψηφιακή εποχή ήρθε. Απλώς σε ορισμένα γραφεία πρέπει πρώτα να περάσει από τον εκτυπωτή!
