Αγαπώ το κουμπί που μου επιτρέπει να παραλείπω την εισαγωγή μιας σειράς. Την πρώτη φορά θα τη δω. Θα ακούσω τη μουσική, θα παρατηρήσω τους τίτλους, θα εκτιμήσω τη σκηνοθεσία. Τη δέκατη φορά, όμως, θέλω απλώς να μάθω τι έγινε μετά το προηγούμενο επεισόδιο! Μου αρέσει που οι πλατφόρμες κατάλαβαν ότι μια όμορφη εισαγωγή δεν χρειάζεται να γίνεται υποχρεωτική τελετουργία. Κι ακόμη περισσότερο εκτιμώ όταν η επιλογή λειτουργεί αμέσως, χωρίς να πρέπει να ψάχνω το σωστό δευτερόλεπτο. Γιατί, όταν έχεις επιτέλους μισή ώρα να δεις κάτι, κάθε λεπτό μετράει.
Η φωτογραφία που έχει ημερομηνία γραμμένη από πίσω
Μου αρέσει να βρίσκω παλιές τυπωμένες φωτογραφίες με μια ημερομηνία ή μια μικρή σημείωση στην πίσω πλευρά. «Καλοκαίρι 1994», «Στο χωριό», «Πρώτη μέρα σχολείου». Ξαφνικά, μια εικόνα αποκτά περισσότερη ιστορία. Ξέρω πότε τραβήχτηκε, πού ήμασταν και ποια στιγμή ήθελε κάποιος να κρατήσει. Σήμερα αποθηκεύουμε χιλιάδες φωτογραφίες, αλλά σπάνια γράφουμε δυο λόγια για αυτές. Και αναρωτιέμαι πόσες θα μπορούμε να εξηγήσουμε έπειτα από τριάντα χρόνια. Μου αρέσουν αυτές οι μικρές χειρόγραφες πληροφορίες. Είναι σαν να αφήνει κάποιος ένα σημείωμα στο μέλλον.
Ο άνθρωπος που σε αφήνει πρώτα να βγεις από το ασανσέρ
Εκτιμώ ιδιαίτερα εκείνον που περιμένει να βγουν οι επιβάτες από το ασανσέρ πριν προσπαθήσει να μπει. Δεν στέκεται ακριβώς μπροστά στην πόρτα. Δεν ξεκινάει να προχωρά μόλις αυτή ανοίξει. Κάνει απλώς ένα βήμα στο πλάι και περιμένει. Είναι μια κίνηση που διαρκεί ελάχιστα δευτερόλεπτα και διευκολύνει τους πάντες. Κι όμως, δεν είναι καθόλου αυτονόητη. Μου αρέσουν αυτές οι μικρές εκδηλώσεις κοινωνικής συνεννόησης που δεν χρειάζονται καν λόγια. Γιατί η καλή συμπεριφορά φαίνεται συχνά από τον τρόπο που μοιραζόμαστε έναν πολύ μικρό χώρο.
Το δημόσιο ρολόι που δείχνει τη σωστή ώρα
Μου αρέσουν τα μεγάλα ρολόγια στις πλατείες, στους σταθμούς και στις προσόψεις των κτιρίων, όταν λειτουργούν σωστά. Ξέρω ότι έχω την ώρα στο κινητό μου. Αλλά βρίσκω κάτι όμορφο στο να σηκώνω το βλέμμα και να βλέπω ένα ρολόι που αποτελεί μέρος της πόλης. Είναι χρήσιμο, διακριτικό και κάπως νοσταλγικό. Μου αρέσει ακόμη περισσότερο όταν ένα παλιό ρολόι έχει συντηρηθεί και συνεχίζει να λειτουργεί. Γιατί ορισμένα αντικείμενα δεν χρειάζεται να αποκτήσουν κάποια καινούργια τεχνολογία για να παραμείνουν χρήσιμα. Χρειάζονται απλώς κάποιον να τα φροντίζει.
