Αφού το Καλοκαίρι δεν τελείωσε. Γιατί βιάζεσαι;

Πότε αποφασίσαμε ότι μόλις αλλάξει ο μήνας πρέπει υποχρεωτικά να κλείσουμε το καλοκαίρι, να μαζέψουμε τα σανδάλια και να ευχηθούμε ο ένας στον άλλον «καλό χειμώνα»;

3 Σεπτεμβρίου και ήδη ακούω το «καλό χειμώνα» λες και αύριο θα ξυπνήσουμε με κασκόλ, βροχή και καλοριφέρ! Παιδιά, ψυχραιμία. Έχουμε ακόμα καλοκαίρι, έχουμε ζέστη, έχουμε θάλασσα, έχουμε παγωμένο καφέ και σανδάλι. Μη μου βάζετε τον χειμώνα στο κεφάλι πριν την ώρα του! Θα έρθει μόνος του, δεν χρειάζεται να του στέλνουμε και προσκλήσεις. Μέχρι τότε, αν θέλετε να μου ευχηθείτε κάτι, ένα «καλό υπόλοιπο καλοκαιριού» θα το εκτιμήσω πολύ περισσότερο.

Και ναι, ξέρω. Είναι απλώς μια έκφραση. Κανείς δεν πιστεύει πραγματικά ότι την 1  Σεπτεμβρίου ξεκινά ο χειμώνας. Αλλά κάθε χρόνο με τους πρώτους «καλοχειμωνάκηδες» σκέφτομαι το ίδιο πράγμα: γιατί έχουμε τόση ανάγκη να τελειώνουμε κάτι πριν καν τελειώσει;

Πάντα λίγο πιο μπροστά

Δεν το κάνουμε μόνο με το καλοκαίρι.

Τον Αύγουστο αρχίζουμε να μιλάμε για «επιστροφή», πριν καλά καλά επιστρέψουμε. Τον Σεπτέμβριο περιμένουμε τα Χριστούγεννα. Μετά τα Χριστούγεννα αρχίζουμε να μετράμε αντίστροφα για το Πάσχα και πριν φτάσει το Πάσχα αναρωτιόμαστε πότε θα έρθει επιτέλους το καλοκαίρι.

Κάπως έχουμε μάθει να ζούμε μόνιμα με το βλέμμα στην επόμενη εποχή, στο επόμενο Σαββατοκύριακο, στις επόμενες διακοπές, στο επόμενο «κάτι».

Και το τώρα; Αυτό κάπου το προσπερνάμε.

Δεν ξέρω αν είναι βιασύνη, συνήθεια ή απλώς ο τρόπος μας να βάζουμε τάξη στον χρόνο. Ξέρω όμως ότι όσο μεγαλώνω τόσο λιγότερο μου αρέσει να ξεπροβοδίζω πράγματα πριν φύγουν μόνα τους.

Ο Σεπτέμβριος δεν είναι χειμώνας

Και ειδικά ο Σεπτέμβριος αδικείται τρομερά.

Για μένα είναι ίσως η καλύτερη εκδοχή του καλοκαιριού. Έχει ακόμα ζεστές μέρες, θάλασσα που έχει κρατήσει όλη τη ζέστη του Αυγούστου, βραδινές βόλτες χωρίς να λιώνεις και παραλίες στις οποίες ξαφνικά μπορείς να απλώσεις πετσέτα χωρίς να χρειαστεί να κάνεις κράτηση από την προηγούμενη.

Ναι, τα σχολεία ανοίγουν. Ναι, επιστρέφουμε στα γραφεία. Ναι, η καθημερινότητα ξαναμπαίνει σε πρόγραμμα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάποιος πάτησε στις 00:01 της 1ης Σεπτεμβρίου το κουμπί «χειμώνας».

Μπορούν να συνυπάρχουν τα δύο. Να έχεις δουλειά το πρωί και μπάνιο το απόγευμα. Να αγοράζεις τετράδια για τα παιδιά και να φοράς ακόμα σανδάλι. Να επιστρέφεις στην καθημερινότητα χωρίς να φέρεσαι σαν να τελείωσε ό,τι ωραίο είχε προηγηθεί.

Άστο να τελειώσει μόνο του…

Ίσως τελικά αυτό είναι που με ενοχλεί περισσότερο στο «καλό χειμώνα». Όχι ο χειμώνας. Η βιασύνη.

Γιατί έχουμε ήδη αρκετά πράγματα στη ζωή που περνούν πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο θα θέλαμε. Δεν χρειάζεται να τα σπρώχνουμε κιόλας προς την έξοδο.

Οπότε όχι. Δεν είμαι έτοιμη για «καλό χειμώνα».

Είμαι έτοιμη για καλό Σεπτέμβρη. Για λίγο ακόμα ήλιο. Για έναν τελευταίο παγωμένο καφέ δίπλα στη θάλασσα — που πιθανότατα δεν θα είναι καν ο τελευταίος.

Ο χειμώνας θα έρθει όταν είναι η ώρα του.

Δεν τελείωσε ακόμα. Γιατί να βιαστώ εγώ να το τελειώσω;