Πήγα να δω το Insidious 6 περιμένοντας εκείνο το ωραίο σφίξιμο στο στομάχι που θέλεις από μια horror ταινία. Τελικά, το βρήκα μάλλον αδιάφορο και, κυρίως, υπερβολικά προβλέψιμο. Οι στιγμές που υποτίθεται ότι θα σε ξαφνιάσουν έρχονται σχεδόν με προειδοποίηση, η ένταση δεν χτίζεται όσο θα ήθελα και κάπου στη μέση είχα ήδη αρχίσει να μαντεύω τι θα συμβεί μετά. Δεν λέω ότι δεν βλέπεται. Απλώς, για σειρά που κάποτε ήξερε πολύ καλά πώς να σε κάνει να κοιτάς πίσω σου φεύγοντας από το σινεμά, περίμενα πολύ περισσότερα.
Οι άνθρωποι-τιμοκατάλογος
«Πόσο το πήρες;» Η ερώτηση πέφτει πριν προλάβεις να πεις αν σου αρέσει. Παπούτσι, τσάντα, διακοπές, σπίτι — όλα περνούν από πρόχειρη αποτίμηση, λες και απέναντί σου κάθεται ορκωτός λογιστής. Και αν η τιμή είναι χαμηλή, μπράβο για την ευκαιρία. Αν είναι υψηλή, ξεκινά η εξέταση: «Καλά, τόσα έδωσες;». Μπορούμε απλώς να πούμε «ωραίο είναι» και να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Δεν κάνει έλεγχο η εφορία.
Ο σκύλος δεν είναι διακόσμηση μπαλκονιού
Μια δικαστική απόφαση που υποχρέωσε ιδιοκτήτες να απομακρύνουν σκύλο που παρέμενε για ώρες καθημερινά στο μπαλκόνι μου θύμισε κάτι που κανονικά δεν θα έπρεπε καν να χρειάζεται υπενθύμιση: τα ζώα συντροφιάς δεν είναι για να «παρκάρονται» έξω.
Ο σκύλος χρειάζεται βόλτα, επαφή, φροντίδα και ζωή μέσα στην οικογένεια. Όχι ένα μπολ νερό και μια θέση δίπλα στην απλώστρα.
Ο χρόνος που τρώω στο σκρολάρισμα
Ανοίγω Instagram «για δύο λεπτά» και ξαφνικά έχει περάσει μισή ώρα. Έχω δει τι φόρεσε μια άγνωστη, πού πήγε διακοπές κάποιος που δεν θυμάμαι καν γιατί ακολουθώ και πέντε βίντεο με πράγματα που σε δέκα λεπτά δεν θα θυμάμαι. Και το χειρότερο; Εκείνη τη μισή ώρα θα μπορούσα να έχω κάνει κυριολεκτικά οτιδήποτε άλλο. Δεν λέω να κόψω τα social — μην τρελαθούμε κιόλας. Αλλά αυτό το ατελείωτο, χωρίς λόγο σκρολάρισμα πρέπει κάπως να το μαζέψω. Γιατί τελικά δεν ξεκουράζει. Απλώς μου τρώει χρόνο.
Ο γκουρού των οικονομικών με χρέος 1,2 δισ.
Ο Robert Kiyosaki, ο άνθρωπος πίσω από το Πλούσιος Μπαμπάς, Φτωχός Μπαμπάς, δηλώνει ότι χρωστά 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια. Και όχι μόνο δεν πανικοβάλλεται, αλλά λέει ότι το κάνει… επίτηδες! Για εκείνον, πρόκειται για «καλό χρέος»: δανεισμό που χρηματοδοτεί ακίνητα και επενδύσεις που του αποφέρουν εισόδημα. Οικονομικό κραχ λοιπόν δεν υπάρχει — τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα. Αλλά συγγνώμη Robert, μπορεί να έχεις ολόκληρη θεωρία από πίσω. Εγώ και μόνο που διάβασα «1,2 δισ. χρέος» ένιωσα μια μικρή ταχυκαρδία.
