Η Μασσαλία ζει πλέον και αυτή την άλλη πλευρά της τουριστικής επιτυχίας. Το 2025 κατέγραψε σχεδόν 20 εκατ. τουριστικές διανυκτερεύσεις, ενώ η πίεση από τις βραχυχρόνιες μισθώσεις έχει οδηγήσει τον δήμο σε αυστηρότερους περιορισμούς. Σε ορισμένες γειτονιές, τα τουριστικά καταλύματα φτάνουν έως και το 11% της προσφοράς κατοικιών.
Και κάπου εδώ χάνεται το μέτρο. Γιατί λατρεύω τα ταξίδια και θέλω οι πόλεις να γεμίζουν ζωή. Όχι όμως να μετατρέπονται σε σκηνικά για reels, με τους κατοίκους τους να δυσκολεύονται να ζήσουν στις ίδιες τους τις γειτονιές. Τουρισμός ναι. Πόλεις χωρίς κατοίκους, όχι.
Δεν είναι παράσημο να είσαι συνέχεια πτώμα
Το 13% των εργαζομένων στην ΕΕ δηλώνει ότι αισθάνεται χρόνια σωματική και συναισθηματική εξάντληση εξαιτίας της δουλειάς — ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που συνδέονται με το burnout.
Και κάπου πρέπει να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την εξάντληση σαν απόδειξη επιτυχίας. Το «δουλεύω τόσο που δεν προλαβαίνω να αναπνεύσω» δεν είναι παράσημο. Ούτε είναι φυσιολογικό να τελειώνει η δουλειά και να μην έχει μείνει τίποτα από σένα για τη ζωή σου. Δουλεύουμε για να ζούμε. Δεν ζούμε για να καταφέρνουμε απλώς να επιστρέφουμε εξαντλημένοι στη δουλειά την επόμενη μέρα.
Η τιμή που βλέπω στην αρχή θέλω να είναι και η τελική
Βλέπεις μια τιμή, λες «ωραία, αυτό μπορώ να το πληρώσω», πατάς επόμενο και ξαφνικά ξεφυτρώνουν fees, taxes, booking charges και διάφορα άλλα «μικρά» που στο τέλος μόνο μικρά δεν είναι.
Η βρετανική Αρχή Ανταγωνισμού ερευνά μεγάλες επιχειρήσεις για πιθανό drip pricing, δηλαδή για περιπτώσεις όπου υποχρεωτικές χρεώσεις μπορεί να μην εμφανίζονται εξαρχής στην τιμή. Η έρευνα είναι ακόμη σε εξέλιξη και δεν έχει διαπιστωθεί παράβαση.
Εμένα πάντως αυτό το «θα σου πω την πραγματική τιμή στο τελευταίο κλικ» με εκνευρίζει αφάνταστα. Πες μου από την αρχή πόσο κάνει. Να αποφασίσω κι εγώ αν θέλω να το αγοράσω. Τόσο απλό.
Παραγγέλνεις φαγητό ή πληρώνεις… διόδια;
Ανοίγεις efood, βρίσκεις αυτό που θέλεις, λες «μια χαρά η τιμή» και φτάνεις στο checkout. Και κάπου εκεί αρχίζει το πάρτι. Delivery fee, χρεώσεις υπηρεσίας και ό,τι άλλο προκύψει, ειδικά αν δεν έχεις κάποια συνδρομητική παροχή που μειώνει ή μηδενίζει μέρος των εξόδων.
Και κάπως έτσι, το “θα πάρω κάτι στα γρήγορα” αρχίζει να μοιάζει με κανονικό έξοδο. Παιδιά, ένα σουβλάκι θέλαμε. Όχι να κλείσουμε all inclusive.
