“Θα σας ειδοποιήσουμε”: Δεν είσαι εσύ το πρόβλημα. Η αγορά εργασίας έχει χαλάσει!

Υπάρχει μια σιωπή τελευταία.
Όχι η ωραία σιωπή της ξεκούρασης.
Η άλλη. Εκείνη που έρχεται μετά το “θα σας ειδοποιήσουμε” .

Στέλνεις και άλλο βιογραφικό.
Ξαναστέλνεις.
Το φτιάχνεις καλύτερο. Το προσαρμόζεις. Το κάνεις πιο «μοντέρνο».
Και τίποτα.

Κι αν νομίζεις ότι αυτό συμβαίνει μόνο στους «μεγάλους» ή μόνο στους «μικρούς», έχω νέα: συμβαίνει σε όλους.

Η αγορά εργασίας δεν είναι πια δύσκολη.
Είναι εχθρική.

Δεν φταίει η ηλικία σου. Φταίει το μοντέλο.

Οι εταιρείες σήμερα δεν ψάχνουν ανθρώπους.
Ψάχνουν το ιδανικό, φανταστικό υβρίδιο:

Να έχει εμπειρία

Να μην κοστίζει

Να μη χρειάζεται εκπαίδευση

Να προσαρμόζεται άμεσα

Να ξέρει ήδη τα εργαλεία που αλλάζουν κάθε 6 μήνες

Να μην κουράζεται

Να μην αμφισβητεί

Να μην χρειάζεται χρόνο

Με λίγα λόγια: να είναι άνθρωπος μόνο στα χαρτιά.

Αν είσαι 50+ σου λένε (χωρίς να στο λένε):
«Είσαι ακριβός. Δεν θα μάθεις. Θα κουραστείς.»

Αν είσαι 23:
«Θα χρειαστείς χρόνο. Εκπαίδευση. Υπομονή. Και η AI κάνει ήδη αυτή τη δουλειά.»

Αν είσαι 30–35 και λες «εγώ είμαι οκ»:
Κι εσύ είσαι προσωρινός.
Γιατί πλέον δεν προσλαμβάνεσαι για να εξελιχθείς, αλλά για να κρατήσεις όρθιο ένα σύστημα μέχρι να αυτοματοποιηθεί πλήρως. Άσε που είσαι και σε ηλικία γάμου -και αν είσαι και γυναίκα; Δεν πιστεύω να θέλεις να κάνεις και κανένα παιδί;!

Δεν είναι πόλεμος γενεών. Είναι κατάρρευση.

Μας έβαλαν να τσακωνόμαστε μεταξύ μας:
Boomers vs Gen Z.
«Οι νέοι δεν δουλεύουν».
«Οι παλιοί δεν καταλαβαίνουν».

Ανοησίες.

Αυτό που συμβαίνει είναι δομικό.
Το entry-level σχεδόν εξαφανίστηκε.
Η εμπειρία απαξιώθηκε.
Η εκπαίδευση θεωρείται κόστος.
Η εξέλιξη αντικαταστάθηκε από την ταχύτητα.

Και στη μέση;
Άνθρωποι κουρασμένοι. Ικανοί. Πρόθυμοι.
Αλλά αόρατοι.

Το onboarding έγινε βάρος. Η μάθηση πολυτέλεια.

Κάποτε μια δουλειά σήμαινε:
«Έλα, μάθε, μεγάλωσε, γίνε καλύτερος».

Σήμερα σημαίνει:
«Έλα έτοιμος. Αν όχι, next».

Δεν υπάρχει χώρος για:

λάθος

προσαρμογή

ανθρώπινο ρυθμό

Κι όμως — εκεί γεννιέται η αξία. Όχι στην τελειότητα. Στη διαδικασία.

Και η AI; Ο επιταχυντής, όχι η αιτία.

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν κατέστρεψε την αγορά.
Απλώς απογύμνωσε ένα σύστημα που ήδη έτριζε.

Οι εταιρείες δεν επένδυσαν στους ανθρώπους τους.
Τώρα επενδύουν σε εργαλεία που δεν κουράζονται, δεν ζητούν, δεν αμφισβητούν.

Το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία.
Το πρόβλημα είναι ότι ξεχάσαμε γιατί τη φτιάξαμε.

Αν νιώθεις ανεπαρκής, σταμάτα.

Αν διαβάζεις αυτό και σκέφτεσαι:
«Μάλλον κάτι δεν κάνω καλά» — σταμάτα.

Δεν είσαι ακατάλληλος.
Δεν είσαι παρωχημένος.
Δεν είσαι «λίγος».

Ζούμε σε μια περίοδο όπου:

το σύστημα ζητά περισσότερα από όσα δίνει

η αγορά δεν συγχωρεί ανθρώπινα χαρακτηριστικά

η αξία μετριέται λάθος

Και ναι — θα αλλάξει. Όχι από μόνη της. Από πίεση. Από ανάγκη. Από εξάντληση.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «γιατί δεν με προσλαμβάνουν».

Είναι:
Τι είδους δουλειές θέλουμε να υπάρχουν;
Τι είδους άνθρωποι θέλουμε να είμαστε μέσα σε αυτές;

Γιατί αν η εργασία γίνει μόνο ταχύτητα, κόστος και απόδοση,
θα χάσει αυτό που την έκανε ουσιαστική:

Τον άνθρωπο.

Και τότε, ναι — κανείς δεν θα θέλει να δουλέψει.
Όχι γιατί βαριέται.
Αλλά γιατί κανείς δεν θέλει να μικραίνει για να του επιτραπεί να σταθεί.

Ήξερες ότι…

• πάνω από 70% των αγγελιών εργασίας δημοσιεύονται χωρίς πρόθεση να καλυφθούν άμεσα; Πολλές εταιρείες τις κρατούν «ανοιχτές» για να δείχνουν ανάπτυξη ή για να συλλέγουν βιογραφικά.

Fun fact:

• Ο μέσος υποψήφιος περνάει πρώτα από AI φίλτρο και όχι από άνθρωπο. Αν το CV σου δεν «μιλάει τη γλώσσα» του αλγορίθμου, απορρίπτεται χωρίς να το δει κανείς.

Ήξερες ότι…

• Υπάρχουν περιπτώσεις όπου το ίδιο CV απορρίπτεται ή γίνεται δεκτό ανάλογα με τη σειρά των λέξεων-κλειδιών — όχι με την εμπειρία.

Fun fact:

• Πολλές εταιρείες ζητούν «junior με 3–5 χρόνια εμπειρίας». Ο όρος υπάρχει επίσημα σε αγγελίες, παρότι είναι… μαθηματικά αδύνατος.

Ήξερες ότι…

• Άτομα άνω των 50 ετών χρειάζονται κατά μέσο όρο διπλάσιο χρόνο για να βρουν δουλειά, ακόμη κι αν έχουν υψηλότερα προσόντα.

Fun fact:

• Οι εργαζόμενοι σήμερα αλλάζουν καριέρα 5 έως 7 φορές στη ζωή τους. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ξέρουν τι θέλουν — είναι ότι το σύστημα δεν αντέχει τις αλλαγές.

Ήξερες ότι…

• Το burnout έχει αναγνωριστεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως εργασιακό φαινόμενο, αλλά όχι ως λόγος αποχώρησης χωρίς «στίγμα».

Fun fact:

• Οι εταιρείες δηλώνουν ότι θέλουν «soft skills», αλλά συνεχίζουν να προσλαμβάνουν βάσει Excel, KPIs και αυτοματοποιημένων scores.

Ήξερες ότι…

• Το LinkedIn δημιουργήθηκε για networking, αλλά σήμερα λειτουργεί περισσότερο ως χώρος σύγκρισης ζωών και καριερών, όχι εύρεσης δουλειάς.

Fun fact:

• Δεν απορρίπτεσαι επειδή δεν είσαι καλός.
  Απορρίπτεσαι επειδή δεν είσαι εύκολα ταξινομήσιμος.

  Και ναι — υπάρχουν εξαιρέσεις. Ευτυχώς.

  Να το πούμε κι αυτό.
  Δεν είναι όλες οι εταιρείες ίδιες.
  Δεν είναι όλοι οι εργοδότες κομμάτι του ίδιου άκαμπτου, ψυχρού μηχανισμού.

  Υπάρχουν οργανισμοί που:

  • διαβάζουν ολόκληρο το βιογραφικό, όχι μόνο τις λέξεις-κλειδιά,

  • βλέπουν τον άνθρωπο πίσω από το timeline,

  • δεν φοβούνται τα κενά, τις αλλαγές, τις στροφές ζωής,

  • προσλαμβάνουν με βάση το πώς σκέφτεσαι, όχι μόνο το τι έχεις κάνει.

  Υπάρχουν ομάδες που:

  • επενδύουν στην εξέλιξη,

  • εκπαιδεύουν αντί να αντικαθιστούν,

  • δεν ζητούν «έτοιμους ανθρώπους», αλλά ανθρώπους πρόθυμους να μάθουν.

  Fun fact (ελπιδοφόρο):
  Οι εταιρείες που επενδύουν στην εκπαίδευση και στην ψυχική ανθεκτικότητα των εργαζομένων τους έχουν χαμηλότερο turnover και υψηλότερη απόδοση μακροπρόθεσμα. Δηλαδή… το ανθρώπινο μοντέλο δουλεύει.

  Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν υπάρχουν.
  Είναι ότι δεν είναι ακόμη ο κανόνας.

  Και γι’ αυτό ξεχωρίζουν.
  Και γι’ αυτό, όταν τις βρίσκεις, τις θυμάσαι.
  Και γι’ αυτό, όταν δουλεύεις εκεί, δεν μιλάς μόνο για δουλειά — μιλάς για αξιοπρέπεια.