Ναι, μάλλον γυρίσαμε.
Όχι απλώς επιστρέψαμε σπίτι — προσγειωθήκαμε απότομα. Με βαλίτσες μισοάδειες, κινητά γεμάτα φωτογραφίες και ένα περίεργο βάρος στο στήθος που δεν ξέρεις αν λέγεται κούραση, μελαγχολία ή απλώς «πάλι εδώ».
Και κάπου εκεί έρχεται η ερώτηση. Η ίδια κάθε φορά.
Γιατί οι μέρες των διακοπών περνάνε τόσο γρήγορα;
Γιατί μια εβδομάδα μακριά μοιάζει με ανάσα, ενώ μια εβδομάδα στη ρουτίνα μοιάζει με αιώνα;
Η απάντηση δεν είναι ότι οι διακοπές είναι λίγες. Είναι ότι ο χρόνος δεν λειτουργεί το ίδιο όταν ζεις αλλιώς.
Στην καθημερινότητα, ο χρόνος είναι προβλέψιμος. Ξυπνάς, τρέχεις, απαντάς, τακτοποιείς, αντέχεις. Οι μέρες μοιάζουν μεταξύ τους, σαν επανάληψη με μικρές παραλλαγές. Ο εγκέφαλος δεν κρατά έντονες μνήμες, γιατί δεν συμβαίνει κάτι «καινούριο». Και όταν δεν συμβαίνει κάτι καινούριο, ο χρόνος απλώνεται. Γίνεται βαρύς. Σχεδόν ακίνητος.
Στις διακοπές, όμως, όλα αλλάζουν.
Ξυπνάς χωρίς ξυπνητήρι. Λειτουργείς αλλιώς. Περπατάς χωρίς προορισμό. Παρατηρείς λεπτομέρειες που στο σπίτι θα προσπερνούσες. Ο εγκέφαλος καταγράφει συνεχώς νέα ερεθίσματα — εικόνες, μυρωδιές, ήχους, στιγμές. Και επειδή καταγράφει πολλά, ο χρόνος συμπιέζεται. Φεύγει γρήγορα, αλλά αφήνει πίσω του έντονο αποτύπωμα.
Δεν είναι ότι οι διακοπές κρατάνε λίγο.
Είναι ότι χωράνε πολλά.
Και μετά γυρνάς.
Γυρνάς και προσπαθείς να μπεις ξανά σε μια ζωή που, για λίγο, είχες ξεχάσει πώς είναι. Να θυμηθείς κωδικούς, υποχρεώσεις, deadlines, ρυθμούς. Να απαντήσεις στο «πώς περάσατε;» με ένα «ωραία» που δεν χωράει όσα ένιωσες. Να πείσεις τον εαυτό σου ότι «εντάξει, ήταν απλώς διακοπές».
Αλλά δεν ήταν απλώς διακοπές.
Ήταν μια υπενθύμιση του πώς είναι να ζεις χωρίς συνεχές πρέπει και υποχρεώσεις. Του πώς είναι να υπάρχεις χωρίς να αποδεικνύεις κάτι. Να είσαι λίγο πιο παρών. Λίγο πιο ήσυχος. Λίγο πιο εσύ.
Και αυτό “πονάει” όταν τελειώνει.
Γι’ αυτό νιώθεις ότι κράτησαν λίγο. Όχι επειδή ήταν λίγες οι μέρες, αλλά επειδή ήταν αληθινές. Και η αλήθεια, όταν τη ζεις, περνά πάντα γρήγορα.
Το λάθος που κάνουμε κάθε φορά είναι ότι αντιμετωπίζουμε τις διακοπές σαν εξαίρεση. Σαν κάτι που «δεν γίνεται» να συνεχιστεί. Σαν ένα διάλειμμα από τη ζωή — ενώ στην πραγματικότητα είναι η ζωή χωρίς εγχειρίδιο.
Δεν χρειάζεται να κρατήσεις όλο το πακέτο. Ούτε τον προορισμό, ούτε τα ταξίδια, ούτε τις άδειες μέρες.
Αρκεί να κρατήσεις ένα μικρό κομμάτι.
Τον τρόπο που έτρωγες πιο αργά και απολάμβανες.
Το πώς κοίταζες τους ανθρώπους όταν μιλούσαν και τους άκουγες πραγματικλα χωρίς να βιάζεσαι να απαμτήσεις.
Το πώς δεν άνοιγες το κινητό κάθε τρία λεπτά γιατί απλά δεν σε ένοιαζε.
Το πώς άκουγες τον εαυτό σου λίγο περισσότερο, το πως σε φρόντιζες ή και σε κακομάθαινες.
Αν οι διακοπές κρατάνε λίγο, είναι γιατί δεν τις αφήνουμε να περάσουν στη ζωή μας. Τις κλείνουμε σε φωτογραφίες και stories και τις φυλάμε για «του χρόνου». Και μετά απορούμε γιατί η καθημερινότητα μας φαίνεται άδεια.
Ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί οι διακοπές περνάνε γρήγορα.
Ίσως είναι γιατί η ζωή μας χρειάζεται περισσότερες στιγμές που να μοιάζουν με διακοπές, όχι στο πρόγραμμα — αλλά στον τρόπο.
Γυρίσαμε, λοιπόν.
Αλλά δεν χρειάζεται να αφήσουμε πίσω μας όλα όσα ήμασταν εκεί.
Γιατί οι διακοπές περνάνε.
Η ζωή όχι.
Και αν κάτι αξίζει να μη μικρύνει όταν τελειώνει το καλοκαίρι, είναι εκείνη η εκδοχή σου που θυμήθηκε πως δεν γεννήθηκε για να αντέχει — αλλά για να ζει.
