Υπάρχει μια αίσθηση που δεν μοιάζει με αναβλητικότητα, ούτε με φόβο. Είναι πιο ήσυχη, πιο μόνιμη. Η αίσθηση ότι η ζωή δεν έχει ξεκινήσει ακόμα. Ότι είμαστε κάπου ενδιάμεσα, περιμένοντας να έρθει η σωστή στιγμή για να ζήσουμε «κανονικά». Αυτό είναι το emotional queue.
Δεν πρόκειται για αδράνεια. Οι άνθρωποι δουλεύουν, κινούνται, προσπαθούν. Αλλά εσωτερικά νιώθουν ότι κάτι βασικό εκκρεμεί. Σαν να υπάρχει μια αόρατη πινακίδα που γράφει «σε λίγο». Σε λίγο θα ηρεμήσω. Σε λίγο θα απολαύσω. Σε λίγο θα είμαι ο εαυτός μου.
Η ζωή ως προσωρινή κατάσταση
Το emotional queue τρέφεται από την ιδέα ότι η τωρινή φάση είναι μεταβατική. Δεν είναι η «πραγματική» ζωή, είναι απλώς προετοιμασία. Οι άνθρωποι λένε «μόλις τελειώσει αυτό», «όταν βρω χρόνο», «όταν αλλάξει κάτι». Και αυτό το κάτι συνεχώς μετακινείται στο μέλλον.
Η καθημερινότητα βιώνεται σαν waiting room. Δεν επενδύουμε συναισθηματικά, δεν ριζώνουμε. Απλώς περιμένουμε να μας καλέσουν.
Η κοινωνία της αναμονής
Η σύγχρονη ζωή είναι γεμάτη ουρές. Digital queues, επαγγελματικά στάδια, συναισθηματικές εκκρεμότητες. Απαντήσεις που αργούν, αποφάσεις που καθυστερούν, ζωές που δεν συγχρονίζονται. Αυτή η συνεχής αναμονή μεταφέρεται εσωτερικά.
Μαθαίνουμε να μη βιαζόμαστε να νιώσουμε. Να κρατάμε μικρό καλάθι. Να αναβάλλουμε τη χαρά για να μη διαψευστούμε. Έτσι, όμως, αναβάλλουμε και τη ζωή.
Όταν η αναμονή γίνεται ταυτότητα
Το πρόβλημα δεν είναι να περιμένεις. Το πρόβλημα είναι όταν η αναμονή γίνεται τρόπος ζωής. Οι άνθρωποι στο emotional queue δεν νιώθουν σαν να μην πατάνε πλήρως στο παρόν.
Ο φόβος της έναρξης
Πίσω από την αναμονή συχνά κρύβεται ο φόβος ότι αν ξεκινήσεις να ζεις πραγματικά, δεν υπάρχει επιστροφή. Ότι αν επενδύσεις συναισθηματικά, θα πληγωθείς. Ότι αν πεις «αυτό είναι», μπορεί να κάνεις λάθος. Η αναμονή προσφέρει ασφάλεια. Όσο είσαι στην ουρά, όλα είναι πιθανά. Μόλις μπεις μέσα, κάτι κλείνει.
Η ψευδαίσθηση του σωστού timing
Το emotional queue βασίζεται στην πεποίθηση ότι υπάρχει μια ιδανική στιγμή. Ότι η ζωή πρέπει να ξεκινήσει όταν όλα θα είναι πιο ξεκάθαρα. Αλλά αυτή η στιγμή σπάνια έρχεται. Και όταν έρθει, συνήθως δεν μοιάζει με αυτό που φανταζόμασταν.
Πώς βγαίνεις από την ουρά
Δεν βγαίνεις από αυτή την παγιωμένη κατάσταση κάνοντας μεγάλες αλλαγές. Βγαίνεις όμως όταν σταματάς να αντιμετωπίζεις συνεχώς το παρόν σαν να είναι πρόβα. Όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώσει, ακόμα κι αν δεν είναι όλα έτοιμα. Το αντίδοτο στο emotional queue δεν είναι η βεβαιότητα, αλλά η παρουσία.
