Αν γεννήθηκες κάπου ανάμεσα στο 1981 και το 1996, συγχαρητήρια. Είσαι επίσημα μέλος της πιο παράξενης, μπερδεμένης και ταυτόχρονα συναρπαστικής γενιάς που πέρασε ποτέ από τον πλανήτη. Είμαστε οι Millennials. Η γενιά που έζησε την αλλαγή της χιλιετίας, την άνοδο του ίντερνετ, την πτώση των Δίδυμων Πύργων, τρεις οικονομικές κρίσεις, Covid και την απόλυτη ψηφιακή μετάλλαξη του εγκεφάλου μας.
Στα χαρτιά, έπρεπε να είμαστε οι κυρίαρχοι. Στην πράξη; Είμαστε μια στρατιά ανθρώπων που κοιτάζουν το ρολόι τους για να δουν αν κοιμήθηκαν καλά, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να καταλάβουν γιατί οι Gen Z-ers φοράνε τα παντελόνια των γονιών μας και μας λένε “cringe”.
1. Το σπίτι με τον άσπρο φράχτη
Θυμάσαι τις ταινίες που βλέπαμε μικροί; Ο ήρωας ήταν 25 χρονών, δούλευε σε ένα περιοδικό και είχε ένα τεράστιο διαμέρισμα στο Μανχάταν. Εμείς στα 25 μέναμε ακόμα με τρεις συγκατοίκους και μαλώναμε για το ποιος δεν έπλυνε το ταψί.
Σήμερα, το όνειρο της ιδιοκτησίας έχει υποστεί έναν τραγικό υποβιβασμό. Πρώτα ελπίζαμε σε σπίτι. Μετά σε διαμέρισμα. Μετά σε ένα Tiny House (που μεταξύ μας, είναι απλώς ένα ακριβό κοντέινερ). Τώρα; Το απόλυτο success story για έναν Millennial είναι να αγοράσει ένα οικόπεδο κάπου σε ένα ξεχασμένο χωριό και να ελπίζει ότι θα βρει τρεχούμενο νερό πριν ξεσπάσει ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος. Η ενοικίαση από «μεταβατικό στάδιο» έγινε «ισόβια κάθειρξη», με σπιτονοικοκύρηδες που νομίζουν ότι μας νοικιάζουν το Παλάτι των Βερσαλλιών ενώ το ταβάνι στάζει.
2. Η παγίδα του «Πολίτη του Κόσμου»
Μας μεγάλωσαν με το ευαγγέλιο του “Get Out There”. Μας είπαν ότι τα σύνορα είναι γραμμές στον χάρτη. Sky is the limit και άλλα τέτοια… Μάθαμε Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, κάναμε Erasmus, πήραμε πτήσεις των 20 ευρώ για Βερολίνο και νομίζαμε ότι η Μπαρτσελόνα είναι η γειτονιά μας.
Και μετά ήρθε η πραγματικότητα. Πολλοί από εμάς όντως φύγαμε. Χτίσαμε καριέρες στο Λονδίνο, το Άμστερνταμ ή το Ντουμπάι. Παντρευτήκαμε ανθρώπους που μιλάνε άλλη γλώσσα. Και το αστείο; Οι ίδιοι γονείς που μας έσπρωχναν να «δούμε τον κόσμο», τώρα μας παίρνουν τηλέφωνο και ρωτάνε: «Πότε θα γυρίσεις πίσω;». Σαν να είμαστε σε παρατεταμένες διακοπές και όχι σε μια προσπάθεια να επιβιώσουμε σε έναν κόσμο που εμείς πήραμε στα σοβαρά…
3. Hot, αλλά… Vintage
Υπάρχει μια περίεργη κατάσταση με την εμφάνισή μας. Χάρη στα skin care routines και το γεγονός ότι κόψαμε το κάπνισμα (ή το γυρίσαμε στο ηλεκτρονικό), πολλοί Millennials δείχνουμε «manageable». Οι νεότεροι σοκάρονται όταν μαθαίνουν την ηλικία μας. «Τι; Είσαι 45; Νόμιζα είσαι 36!».
Είναι αυτή η μπερδεμένη ζώνη. Δεν είσαι νέος, αλλά δεν είσαι και γέρος. Είσαι σε εκείνη τη φάση που οι 20άρηδες σε βρίσκουν “hot” με έναν τρόπο που σε κάνει να θέλεις να τους πεις: «Παιδί μου, πονάει η μέση μου και χθες διάβαζα τρεις ώρες για την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τρέξε να σωθείς».
4. Τα χόμπι μας είναι απλώς «Συστήματα Διαχείρισης Άγχους»
Οι γονείς μας είχαν χόμπι. Έπλεκαν, μάζευαν γραμματόσημα, έπαιζαν μπάσκετ. Εμείς δεν έχουμε χόμπι· έχουμε «πρωτόκολλα». Δεν πάμε βόλτα στο πάρκο. «Κάνουμε τα βήματά μας». Δεν διαβάζουμε ένα βιβλίο στην παραλία. Ακούμε ένα audiobook για το “Atomic Habits” ενώ κάνουμε multitasking. Δεν πάμε στο γυμναστήριο για να εκτονωθούμε, αλλά για να σταματήσουμε το “health anxiety” που μας προκάλεσε το smartwatch μας επειδή οι παλμοί μας ανέβηκαν όταν είδαμε τον λογαριασμό του ρεύματος. Ακόμα και η χαλάρωση μας προκαλεί ενοχές. Αν δεν είναι «παραγωγική», δεν μετράει.
5. Ο παράδοξος τίτλος του «Τεμπέλη»
Αυτό είναι το πιο εξοργιστικό. Είμαστε η πιο μορφωμένη και πιο ευέλικτη γενιά στην ιστορία. Γίναμε «τζελί». Αλλάξαμε καριέρες, κάναμε “rebranding”, μάθαμε AI πριν καν καταλάβουμε τι σημαίνει, δουλέψαμε ως freelancers, ως teachers, ως Uber drivers, ως “content creators”.
Και παρ’ όλα αυτά, το σύστημα μας κοιτάζει και λέει: «Γιατί δεν έχεις σπίτι στα 40 σου; Ο πατέρας σου στην ηλικία σου είχε τρία παιδιά και ένα εξοχικό». Ναι, ο πατέρας μου αγόραζε οικόπεδα με το δώρο του Πάσχα. Εμείς αγοράζουμε έναν καφέ με γάλα βρώμης και νιώθουμε ότι κάναμε οικονομική υπέρβαση.
6. Το “Side Hustle” ή αλλιώς «Δεύτερη Δουλειά με Glitter»
Δεν υπάρχει Millennial που να μην έχει κάτι «στα σκαριά». Ένα κανάλι στο YouTube, ένα e-shop με χειροποίητα κεριά, ένα TikTok που ελπίζει να γίνει viral. Το «παθητικό εισόδημα» έχει γίνει το Άγιο Δισκοπότηρο μας. Στην πραγματικότητα, είναι μια απελπισμένη προσπάθεια να νιώσουμε ασφαλείς σε μια οικονομία που μας θέλει αναλώσιμους. Δεν έχουμε χόμπι, έχουμε «ιδέες προς αξιοποίηση».
7. Μιλάμε άπταιστα “LinkedIn”
Μπορούμε να γράψουμε ένα email που να ακούγεται σαν να είμαστε οι CEOs της Google, ακόμα κι αν το γράφουμε από το κρεβάτι μας φορώντας πιτζάμες. Ξέρουμε όλες τις λέξεις: synergy, deep dive, touching base, pivot. Είναι η ψηφιακή μας πανοπλία. Το αστείο είναι ότι αν μας ζητήσεις να φτιάξουμε έναν εκτυπωτή που κόλλησε, θα τον κοιτάξουμε σαν να είναι εξωγήινο τεχνούργημα. Είμαστε η γενιά του software, όχι του hardware.
8. Ο «Επιθεωρητής» του Νευρικού Συστήματος
Κάθε μέρα κι ένα νέο σύμπτωμα. Ένα τσιμπηματάκι στο στήθος; «Καρδιά». Ένα μούδιασμα στο δάχτυλο; «Εγκεφαλικό». Ένας σπασμός στο μάτι; «Στρες (προφανώς)». Το ChatGPT έχει γίνει ο προσωπικός μας γιατρός. — «ChatGPT, γιατί τρέμει το χέρι μου;» — «Πέτρο, έχεις carpal tunnel από το πολύ scrolling και ίσως ήπιες τέταρτο καφέ. Χαλάρωσε». Είμαστε μια γενιά που ξέρει υπερβολικά πολλές πληροφορίες για το πώς λειτουργεί το σώμα της και αυτό μας τρελαίνει.
9. Η ζωή ως ντοκιμαντέρ
Δεν μπορούμε απλώς να ζήσουμε μια στιγμή. Πρέπει να την «αφηγηθούμε». Στο κεφάλι μας υπάρχει πάντα μια φωνή που περιγράφει τι κάνουμε: «Εδώ βλέπουμε τον Millennial να προσπαθεί να κάνει διαλογισμό, ενώ στην πραγματικότητα σκέφτεται αν έκλεισε τον θερμοσίφωνα και πόσα ένσημα του λείπουν για τη σύνταξη που δεν θα πάρει ποτέ». Ζούμε τη ζωή μας μέσα από το πρίσμα του πώς θα φαινόταν αν την κάναμε ταινία.
10. Η Υποκρισία του “Woke”
Είναι η σκληρή αλήθεια του τέλους. Έχουμε φίλους που μιλάνε για «αποικιοκρατία», «δικαιώματα» και «ηθική κατανάλωση», αλλά την ίδια στιγμή αγοράζουν μετοχές σε εταιρείες που καταστρέφουν τον πλανήτη ή επενδύουν σε διαμερίσματα στο Ντουμπάι γιατί «είναι καλή ευκαιρία». Είμαστε η γενιά των αντιφάσεων. Θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο, αλλά θέλουμε και να έχουμε ένα “aesthetic” σαλόνι με φυτά που θα πεθάνουν σε δύο εβδομάδες.
Είμαστε Losers;
Αν «loser» σημαίνει ότι δεν ακολουθήσαμε την πεπατημένη των γονιών μας, τότε ίσως. Αλλά η αλήθεια είναι άλλη. Είμαστε η πιο ανθεκτική γενιά. Είμαστε αυτοί που έμαθαν να γελούν με τη δυστυχία τους, να κάνουν memes την κατάθλιψή τους και να βρίσκουν ομορφιά σε ένα «παγωμένο μπλε» ρολόι των 180 ευρώ.
Δεν είμαστε losers. Είμαστε απλώς οι πρώτοι που συνειδητοποίησαν ότι το «σύστημα» ήταν μια φάρσα. Και το γεγονός ότι ακόμα προσπαθούμε, ακόμα σχεδιάζουμε, ακόμα «πολεμάμε» με το ChatGPT και ακόμα ελπίζουμε σε εκείνο το οικόπεδο με το νερό, μας κάνει τους πιο σκληροτράχηλους επιζώντες.
Tip of the Day: Την επόμενη φορά που θα νιώσεις άγχος επειδή δεν έχεις καταφέρει όσα «έπρεπε», κλείσε το κινητό. Βγες έξω. Μην μετρήσεις τα βήματα. Μην βγάλεις φωτογραφία. Απλώς ζήσε. Είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να μεταποιηθεί.
