Καλημέρα SayYesser!!!
Συμφωνούμε όλοι ότι το λάθος δεν το καταλαβαίνεις όταν το κάνεις αλλά όταν έρθει η ώρα να το πληρώσεις; Συμφωνούμε!
Εκεί είναι που τελειώνουν οι θεωρίες. Εκεί δεν χωράει το «δεν ήξερα», ούτε το «έτσι ένιωθα τότε». Εκεί έχει μόνο λογαριασμό.
Γιατί όταν κάνεις το λάθος, συνήθως μοιάζει μικρό. Αθώο. Σχεδόν λογικό. Το ντύνεις με ανάγκη, με κούραση, με φόβο, με μοναξιά. Το βαφτίζεις «επιλογή» και προχωράς. Δεν πονάει τότε. Τότε μοιάζει με λύση, με διέξοδο, με ανάσα.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι τα λάθη δεν χτυπούν καμπανάκι την ώρα που γίνονται. Χτυπούν μετά. Όταν έχουν ήδη ριζώσει. Όταν έχουν ήδη αλλάξει κάτι μέσα σου. Όταν έχεις πια μάθει να ζεις με λιγότερο σεβασμό, λιγότερη αλήθεια και –τελικά– λιγότερο εαυτό.
Πώς πληρώνεται το λάθος;
Το πληρώνεις όταν αρχίζεις να χάνεις τον ύπνο σου. Όταν θυμώνεις χωρίς προφανή λόγο. Όταν δικαιολογείς πράγματα που κάποτε δεν θα δεχόσουν ούτε για αστείο. Όταν ψιθυρίζεις «δεν πειράζει» εκεί που κανονικά έπρεπε να ουρλιάξεις «όχι».
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο ύπουλο; Ότι πολλές φορές δεν το πληρώνεις με φασαρία, αλλά με σιωπή. Με ένα άδειο βλέμμα στον καθρέφτη. Με ένα σώμα που κουβαλάει βάρος χωρίς να φαίνεται. Με μια ζωή που συνεχίζει μηχανικά, αλλά χωρίς χαρά.
Δεν είναι όλα τα λάθη ίδια
Κάποια είναι ανθρώπινα. Κάποια είναι αναγκαία για να μάθουμε. Αλλά υπάρχουν και εκείνα τα επαναλαμβανόμενα. Εκείνα που κάνεις επειδή δεν άντεξες να μείνεις μόνος, επειδή φοβήθηκες να περιμένεις, επειδή δείλιασες να πεις την αλήθεια ή να φύγεις εγκαίρως.
Το θέμα δεν είναι να μη κάνεις λάθη. Το θέμα είναι να τα αναγνωρίζεις πριν σου κοστίσουν κομμάτια από την ψυχή σου. Γιατί στο τέλος, δεν πληρώνεις το ίδιο το λάθος. Πληρώνεις τον χρόνο που επέλεξες να μείνεις εκεί, ενώ μέσα σου ήξερες την αλήθεια.
Και αυτό, φίλε μου, είναι που πονάει λίγο παραπάνω.
Tip of the Day: Αν κάτι σε αναγκάζει να «μικραίνεις» για να χωρέσεις, μην το βαφτίζεις «δύσκολη φάση». Είναι προειδοποίηση. Οι άνθρωποι και οι καταστάσεις που μας αξίζουν, μας θέλουν ολόκληρους, όχι σε κομμάτια. Γιατί κακά τα ψέματα, το πραγματικό τίμημα ενός λάθους δεν είναι αυτό που χάνεις τη στιγμή που το κάνεις. Είναι αυτό που μαθαίνεις όταν είναι πια πολύ αργά για να το αλλάξεις…
Και επειδή μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια, ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω!
