Αν υπάρχει κάτι που λατρεύω στα ταξίδια, είναι το πρωινό του ξενοδοχείου! Φρέσκο ψωμί, μυρωδάτος καφές, καλό μέλι, φρούτα, αφράτα κρουασάν και εκείνη η τοπική λιχουδιά που θέλω οπωσδήποτε να δοκιμάσω. Μου αρέσει να κάθομαι με την ησυχία μου, να γεμίζω το πιάτο μου με μικρές απολαύσεις και να σχεδιάζω την ημέρα που έχω μπροστά μου. Και φυσικά, κάθε φορά ξεκινάω με την ίδια μεγάλη δήλωση: «Σήμερα θα φάω ελαφριά». Δέκα λεπτά αργότερα, εξερευνώ τον μπουφέ για δεύτερη φορά. Γιατί ένα καλό ξενοδοχειακό πρωινό δεν είναι απλώς γεύμα. Είναι από μόνο του λόγος να ανυπομονώ για το επόμενο ταξίδι!
Η φίλη που μου λέει ότι έχω κάτι στα δόντια
Αυτή τη φίλη την αγαπώ λίγο παραπάνω! Είναι εκείνη που θα με τραβήξει διακριτικά στην άκρη για να μου πει ότι έχω κραγιόν στα δόντια, μουτζουρωμένη μάσκαρα ή έναν μαϊντανό που αποφάσισε να με συνοδεύσει μετά το μεσημεριανό. Και θα το κάνει τόσο φυσικά, σαν να μου λέει τι ώρα είναι. Γιατί η πραγματική φιλία φαίνεται και σε αυτές τις μικρές, σωτήριες παρεμβάσεις. Ειδικά πριν από μια φωτογραφία! Εγώ, πάντως, τέτοιες φίλες τις θέλω δίπλα μου. Να μου λένε την αλήθεια, να γελάμε μαζί και να με γλιτώνουν από ένα Instagram story που θα ήθελα να εξαφανίσω!
Το ρούχο που βγαίνει από το πλυντήριο και δεν θέλει σίδερο
Υπάρχουν μικρά θαύματα στην καθημερινότητα και ένα από αυτά είναι το ρούχο που βγαίνει από το πλυντήριο, στεγνώνει και μπαίνει κατευθείαν στην ντουλάπα! Χωρίς σιδερώστρα, χωρίς ατμό, χωρίς καμία επιπλέον διαδικασία. Το λατρεύω! Ειδικά όταν πρόκειται για εκείνο το πουκάμισο που μπορώ να φορέσω πέντε λεπτά πριν φύγω από το σπίτι και να δείχνω σαν να έχω οργανώσει τη ζωή μου στην εντέλεια. Αν μάλιστα δεν τσαλακώνεται εύκολα και δεν μαζεύει χνούδι, μιλάμε για πραγματικό έρωτα! Δεν ξέρω αν υπάρχει Νόμπελ για την υφαντουργία, αλλά κάποιος πρέπει να το εξετάσει. Εγώ πάντως έχω ήδη τον νικητή!
Το βιβλίο που με κάνει να πω «άλλο ένα κεφάλαιο»
Είναι έντεκα το βράδυ και αποφασίζω να διαβάσω λίγο πριν κοιμηθώ. Λίγο, λέμε τώρα! Γιατί πέφτω πάνω σε ένα από εκείνα τα βιβλία που σε αρπάζουν από την πρώτη σελίδα και ξαφνικά το «άλλο ένα κεφάλαιο» γίνεται προσωπικό στοίχημα. Θέλω να μάθω τι θα συμβεί, ποιος λέει ψέματα, ποιος θα δολοφονηθεί και αν τελικά είχα δίκιο για τον ύποπτο χαρακτήρα της ιστορίας. Κοιτάζω το ρολόι και είναι δύο το πρωί. Υπέροχα! Το επόμενο πρωί θα χρειαστώ διπλό καφέ, αλλά δεν με πειράζει καθόλου. Γιατί όταν ένα βιβλίο καταφέρνει να με κάνει να ξεχάσω ακόμη και το κινητό μου, έχει ήδη κερδίσει!
