«Να βρεθούμε!»
«Ναι, οπωσδήποτε!»
«Έχουμε χαθεί!»
«Πρέπει να κανονίσουμε έναν καφέ!»
Και κάπου εκεί ολοκληρώνεται μια από τις πιο συνηθισμένες κοινωνικές συναλλαγές της εποχής μας. Δύο άνθρωποι συμφωνούν με ενθουσιασμό να συναντηθούν, ανταλλάσσουν χαμόγελα και φεύγουν απολύτως ικανοποιημένοι.
Χωρίς να έχουν κανονίσει απολύτως τίποτα.
Ούτε μέρα. Ούτε ώρα. Ούτε μέρος.
Μόνο μια αόριστη υπόσχεση που μπορεί να κρατήσει μήνες. Ή και χρόνια!
Το «να βρεθούμε» που δεν γίνεται ποτέ
Ας το παραδεχτούμε. Όλοι έχουμε ανθρώπους με τους οποίους «κανονίζουμε» εδώ και μια πενταετία.
Τους συναντάμε τυχαία, τους χαιρετάμε εγκάρδια, λέμε πόσο χαρήκαμε και επαναλαμβάνουμε την ίδια φράση.
«Να πάμε για έναν καφέ!»
«Εννοείται! Θα τα πούμε!»
Και πράγματι, τα λέμε.
Στην επόμενη τυχαία συνάντηση, έξι μήνες αργότερα.
Το παράδοξο είναι ότι πολλές φορές θέλουμε πραγματικά να δούμε αυτούς τους ανθρώπους. Απλώς έχουμε μετατρέψει την πρόσκληση σε μια τόσο αόριστη διαδικασία, που κανείς δεν ξέρει ποιος πρέπει να κάνει το επόμενο βήμα.
«Έχεις τίποτα το Σάββατο;» Η ερώτηση-παγίδα!
Υπάρχει όμως και η αντίθετη περίπτωση. Εκείνος που θέλει να κανονίσει κάτι, αλλά ξεκινά με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.
«Τι κάνεις το Σάββατο το βράδυ;»
Και ξαφνικά βρίσκεσαι σε δύσκολη θέση.
Αν πεις «τίποτα», έχεις ουσιαστικά δηλώσει διαθεσιμότητα χωρίς να γνωρίζεις για ποιο πράγμα.
Μπορεί να πρόκειται για ένα ωραίο δείπνο.
Μπορεί όμως να πρόκειται για τρίωρη παρουσίαση προϊόντων, μετακόμιση ή παιδικό πάρτι με σαράντα πέντε καλεσμένους.
Και τώρα πώς λες όχι;
Μια απλή αλλαγή στη διατύπωση λύνει το πρόβλημα.
«Σκέφτομαι να πάμε για φαγητό το Σάββατο. Θα ήθελες να έρθεις;»
Ξεκάθαρο, συγκεκριμένο και χωρίς παγίδες.
Δεν χρειάζεται να οργανώσουμε συνέδριο για έναν καφέ
Ένα ακόμη πρόβλημα είναι ότι συχνά αντιμετωπίζουμε μια απλή συνάντηση σαν τεράστιο οργανωτικό εγχείρημα.
Πότε μπορείς εσύ; Πότε μπορώ εγώ; Να έρθουν και οι υπόλοιποι; Να βρούμε ένα μέρος που να βολεύει όλους;
Και μέχρι να συμφωνήσουν έξι άνθρωποι για μία ώρα, έχει αλλάξει η εποχή.
Δεν χρειάζονται όμως όλες οι συναντήσεις τέλειο προγραμματισμό.
Ένας καφές μισής ώρας, μια βόλτα μετά τη δουλειά ή ένα γρήγορο γεύμα μπορούν να γίνουν πολύ πιο εύκολα από μια βραδινή έξοδο που προσπαθούμε να οργανώσουμε επί τρεις μήνες.
Αρκεί κάποιος να προτείνει συγκεκριμένη μέρα και ώρα.
Και αν ο άλλος πει όχι;
Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη δυσκολία.
Δεν φοβόμαστε τόσο να προτείνουμε κάτι. Φοβόμαστε μήπως ο άλλος αρνηθεί.
Γι’ αυτό καταφεύγουμε σε υπεκφυγές, αφήνουμε ανοιχτές ημερομηνίες και χρησιμοποιούμε εκφράσεις που δεν απαιτούν ξεκάθαρη απάντηση.
Μόνο που ένα «δεν μπορώ» δεν είναι απαραίτητα προσωπική απόρριψη.
Ο άλλος μπορεί πράγματι να έχει υποχρεώσεις, να είναι κουρασμένος ή απλώς να μην έχει διάθεση.
Αν ενδιαφέρεται, μπορεί να προτείνει μια εναλλακτική. Αν αποφεύγει συστηματικά χωρίς καμία αντιπρόταση, δεν χρειάζεται να επιμένουμε επ’ άπειρον.
Λιγότερες υποσχέσεις, περισσότερα ραντεβού
Η λύση είναι σχεδόν εκνευριστικά απλή.
Αν θέλεις να δεις κάποιον, πρότεινε κάτι συγκεκριμένο.
Αν δεν μπορείς, πες το.
Αν δεν θέλεις, μην υπόσχεσαι ότι θα κανονίσετε την επόμενη εβδομάδα.
Και αν κάποιος σου λείπει πραγματικά, μην περιμένεις την επόμενη τυχαία συνάντηση για να του το πεις.
Στείλε ένα μήνυμα. Πρότεινε μια μέρα. Κλείσε ένα τραπέζι.
Γιατί το «να βρεθούμε κάποια στιγμή» δεν είναι σχέδιο. Είναι μια ευγενική εκκρεμότητα που ανανεώνουμε κάθε φορά που συναντιόμαστε.
Και μεταξύ μας, αν θέλαμε πραγματικά να πιούμε εκείνον τον καφέ, κάποια στιγμή θα έπρεπε να αποφασίσουμε και πότε!
