Πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι ολόκληρη η ζωή μας χρειάζεται optimization;
Optimize τον ύπνο. Το σώμα. Την παραγωγικότητα. Το πρωινό. Τα βήματα. Το νερό. Τη skincare routine. Τον χρόνο. Μέχρι και η ξεκούραση απέκτησε στόχους και metrics.
Κουράστηκα.
Δεν θέλω να κάνω maxxing τίποτα. Θέλω να κοιμάμαι, να τρώω σχετικά καλά, να κινούμαι, να δουλεύω, να βλέπω τους ανθρώπους μου και ενίοτε να περνάω δύο ώρες κάνοντας κάτι εντελώς άχρηστο χωρίς να πρέπει να «αποδίδει».
Δεν είμαστε εφαρμογές σε μόνιμο update.
Κάποια στιγμή, αντί να βελτιστοποιήσουμε κι άλλο τη ζωή μας, μήπως να προλάβουμε και να τη ζήσουμε;
Οι ηθοποιοί μόλις απέκτησαν ανταγωνισμό που δεν κοιμάται
Έχω κολλήσει με αυτά τα μικρά AI βιντεάκια. Κανονικές σκηνές, διάλογοι, δράμα, κωμωδία, πρωταγωνιστές με ύφος εκατό καρδιναλίων — και κανένας τους δεν υπάρχει.
Βλέπεις ένα. Μετά δεύτερο. Μετά πέμπτο. Και ξαφνικά έχεις περάσει μισή ώρα παρακολουθώντας ανθρώπους που δεν γεννήθηκαν ποτέ να πρωταγωνιστούν σε ταινίες που δεν γυρίστηκαν ποτέ.
Και κάπου εκεί έρχεται η λίγο άβολη σκέψη: πόσο μακριά είμαστε από το να αρχίσει το AI να αντικαθιστά πραγματικούς ηθοποιούς;
Γιατί ο AI πρωταγωνιστής δεν κουράζεται, δεν μεγαλώνει, δεν ζητάει δεύτερο take και μπορεί να γίνει ακριβώς όπως τον φαντάστηκες.
Εγώ πάντως έχω ήδη εθιστεί.
Οι ηθοποιοί δεν ξέρω αν πρέπει να ανησυχούν. Το screen time μου σίγουρα πρέπει.
Όχι άλλο Part 2. Απλά πες το!
«Δείτε στο επόμενο βίντεο πώς έγιναν τελικά τα μαλλιά μου.»
«Σε Part 2 θα σας αποκαλύψω το φύλο του μωρού.»
«Θέλετε να δείτε το αποτέλεσμα; Ακολουθεί συνέχεια.»
ΝΑΙ, ΘΕΛΩ. Γι’ αυτό είδα το πρώτο βίντεο.
Δεν περιμένω τη δεύτερη σεζόν του Wednesday. Περιμένω να δω αν τελικά το καστανό έγινε ξανθό. Δεν χρειάζομαι cliffhanger, αγωνία και τριλογία.
Καταλαβαίνω το engagement. Καταλαβαίνω τα views. Αλλά έχουμε φτάσει να κάνουμε Part 2 ακόμη και την απάντηση σε μία ερώτηση.
Και το χειρότερο; Πηγαίνω και το ψάχνω.
Οπότε LEAVE IT σε εσάς που το κάνετε. Και λίγο περισσότερο σε μένα που τσιμπάω κάθε φορά.
Οι βιτρίνες που τις έχει φάει ο ήλιος
Περνάς έξω από κατάστημα και βλέπεις στη βιτρίνα ένα παπούτσι που κάποτε ήταν μαύρο και τώρα είναι… κάτι μεταξύ γκρι και ανάμνησης.
Κουτιά ξεθωριασμένα, ρούχα με δύο διαφορετικές αποχρώσεις, καλλυντικά που ψήνονται καθημερινά πίσω από το τζάμι. Και όλα αυτά υποτίθεται ότι πρέπει να σε κάνουν να μπεις μέσα και να αγοράσεις.
Η βιτρίνα είναι η πρώτη εικόνα του μαγαζιού σου. Αν το προϊόν εκεί έξω δείχνει εγκαταλελειμμένο, φαντάσου τι σκέφτομαι για τα υπόλοιπα.
Αν το έχει μαυρίσει —ή κιτρινίσει— ο ήλιος, αλλάξτε το. Όχι την τιμή. Το προϊόν.
