Ο Δήμος Αθηναίων εγκαινίασε το πρώτο Κοινωνικό Κέντρο Ακοής και Ακουστικών Βαρηκοΐας στην Ελλάδα, σε συνεργασία με τη Galiotos earcare.
Στο Κέντρο της Κυψέλης, πολίτες με προβλήματα ακοής μπορούν να έχουν δωρεάν πρόσβαση σε ακοολογικό έλεγχο, αξιολόγηση, υποστήριξη και, εφόσον πληρούν τα κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια, σε ακουστικά βαρηκοΐας.
Γιατί η ακοή δεν είναι πολυτέλεια. Είναι επικοινωνία, επαφή, καθημερινότητα.
📞 ΚΛΕΙΣΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ 210 8836200
Δευτέρα–Παρασκευή, 08:00–20:00
Το Κέντρο λειτουργεί στο 6ο Πολυδύναμο Δημοτικό Ιατρείο Κυψέλης, Χανίων 4Β και η δωρεάν χορήγηση ακουστικών αφορά δικαιούχους που είναι κάτοικοι Δήμου Αθηναίων και πληρούν τα προβλεπόμενα εισοδηματικά κριτήρια.
Το «έφτασες; Όλα καλά;»
Αυτό το μικρό μήνυμα που έρχεται λίγο αφού έχεις φύγει.
«Έφτασες; Όλα καλά;»
Τέσσερις λέξεις. Ούτε μεγάλες δηλώσεις, ούτε καρδούλες, ούτε σεντόνια στο Viber.
Απλώς κάποιος που θυμήθηκε ότι είσαι στον δρόμο και θέλει να ξέρει ότι γύρισες ασφαλής.
Εμένα αυτά τα μικρά με κερδίζουν.
Γιατί τελικά το νοιάξιμο δεν φαίνεται πάντα στα μεγάλα. Φαίνεται και σε κάποιον που δεν κοιμάται πριν δει στην οθόνη του:
«Ναι, έφτασα. ❤️»
Η μουσική στο αυτοκίνητο. Τέρμα.
Υπάρχουν τραγούδια που απλώς ακούς. Και υπάρχουν τραγούδια που, μόλις ξεκινήσουν στο ραδιόφωνο, το χέρι πάει μόνο του στο volume.
Should I Stay or Should I Go των The Clash;
Τέρμα.
Δεν με νοιάζει αν είμαι στην κίνηση, αν έχω νεύρα ή αν πριν από δύο λεπτά έλεγα ότι «θέλω λίγη ησυχία».
Για τα επόμενα τρία λεπτά, το αυτοκίνητο γίνεται συναυλία.
Και ναι, θα τραγουδήσω και το darling, you got to let me know.
Δυνατά. Και πιθανότατα λάθος.
Το ζεστό κουλούρι Θεσσαλονίκης
Όχι αυτό που κάθεται από το πρωί στη βιτρίνα και έχει αποκτήσει προσωπικότητα.
Το ζεστό κουλούρι Θεσσαλονίκης. Μόλις βγήκε. Τραγανό απ’ έξω, μαλακό μέσα, με το σουσάμι να μυρίζει πριν καν το δαγκώσεις.
Και το καλύτερο; Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Ούτε γέμιση, ούτε τυριά, ούτε «πειραγμένες» εκδοχές.
Ένα χάρτινο σακουλάκι, ένας καφές στο χέρι και φύγαμε.
Από τις μικρές ελληνικές πολυτέλειες που κοστίζουν ελάχιστα και πετυχαίνουν πάντα.
Αρκεί να είναι ζεστό. Εκεί δεν διαπραγματεύομαι.
Αγαπάω το e-PASS
Μπορεί να μην είναι έρωτας με την παραδοσιακή έννοια, αλλά κάθε φορά που βλέπω ουρά στα διόδια και εγώ περνάω από τη λωρίδα του e-PASS, νιώθω μια μικρή, αδικαιολόγητη υπεροχή.
Δεν ψάχνω ψιλά. Δεν ανοίγω παράθυρο. Δεν περιμένω.
Πλησιάζω, μπιπ, σηκώνεται η μπάρα και συνεχίζω.
Είναι από εκείνες τις μικρές ευκολίες που μόλις τις συνηθίσεις, δεν υπάρχει επιστροφή.
Μπιπ και δρόμο. Αγάπη.
