Είσαι ήδη εκνευρισμένος και κάποιος αποφασίζει ότι η κατάλληλη παρέμβαση είναι ένα ήρεμο:
«Χαλάρωσε.»
Δεν έχει καταγραφεί ποτέ άνθρωπος στην ιστορία που το άκουσε και σκέφτηκε: «Έχεις δίκιο. Ευχαριστώ. Μου πέρασε».
Συνήθως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Πριν ήμουν εκνευρισμένος. Τώρα είμαι εκνευρισμένος και μαζί σου.
Ποιος με έβαλε εδώ μέσα;
Ανοίγεις το κινητό και βρίσκεσαι ξαφνικά σε μια ομαδική συνομιλία που δεν θυμάσαι να ζήτησες ποτέ.
47 αδιάβαστα. Άγνωστα ονόματα. Μια συζήτηση που έχει ήδη ξεκινήσει, έχει αλλάξει θέμα τρεις φορές και κάπου στη μέση κάποιος έχει στείλει και ένα «χαχαχα».
Κι εσύ προσπαθείς απλώς να καταλάβεις δύο πράγματα:
Ποιοι είστε και γιατί είμαι εδώ;
Μια μικρή χάρη μόνο: πριν προσθέσεις κάποιον σε group chat, στείλε ένα μήνυμα.
Δεν είναι πρόσκληση σε πάρτι. Είναι αχρείαστες ειδοποιήσεις που σε κυνηγούν για πάντα.
Μη με παίρνεις να μου πεις ότι μου έστειλες mail
Χτυπάει το τηλέφωνο.
Απαντάς.
Και ακούς:
«Σου έχω στείλει ένα mail.»
Ναι. Το ξέρω πώς λειτουργεί το mail.
Η βασική ιδέα ήταν ακριβώς αυτή: να μου στείλεις κάτι και να το δω χωρίς να προηγηθεί τηλεφωνική ανακοίνωση ότι υπάρχει.
Αν είναι επείγον, πες μου ότι είναι επείγον.
Αν δεν είναι, άσε το inbox να κάνει τη δουλειά του.
Το mail δεν χρειάζεται trailer.
Η σκόνη: ο πιο συνεπής ένοικος του σπιτιού
Ξεσκονίζεις.
Γυρνάς πλάτη.
Ξανακοιτάς.
Είναι πάλι εκεί.
Στο τραπέζι, στην τηλεόραση, στα ράφια, σε εκείνο το σημείο που καθάρισες κυριολεκτικά πριν από λίγο.
Δεν πληρώνει ενοίκιο, δεν βοηθάει σε τίποτα και παρ’ όλα αυτά εμφανίζεται καθημερινά με απόλυτη συνέπεια.
Αν είχε μισή τέτοια εργατικότητα ο υπόλοιπος κόσμος, θα είχαμε λύσει πολλά προβλήματα.
Το φωνητικό μήνυμα που χρειάζεται μοντάζ
Πατάς play.
Ανάσα. Θόρυβος δρόμου. Άλλη μία ανάσα. Ένα «λοιπόν…». Παύση.
Κοιτάς τη διάρκεια: 2:37.
Και ακόμη περιμένεις να ξεκινήσει η πλοκή.
Δεν ζητάμε σκηνοθεσία, σενάριο και post production. Απλώς, πριν πατήσεις record, σκέψου τι θέλεις να πεις.
Τα πρώτα 12 δευτερόλεπτα δεν είναι πρόλογος. Είναι χρόνος που δεν θα πάρουμε πίσω.
