02:13.
Ανάβει η οθόνη.
«Είσαι ξύπνιος;»
Υπάρχει άνθρωπος που είδε ποτέ αυτό το μήνυμα μέσα στη νύχτα και σκέφτηκε «ωραία, κάτι ευχάριστο θα θέλει»;
Αν ήμουν ξύπνιος, τώρα έχω αγχωθεί για την επόμενη πρόταση. Αν κοιμόμουν, συγχαρητήρια: μόλις απέκτησες την πλήρη προσοχή μου και καθόλου καλή διάθεση.
Αν καίγεται κάτι, πάρε τηλέφωνο.
Αν δεν καίγεται, τα λέμε το πρωί.
Το ασανσέρ το κατάλαβε από την πρώτη φορά
Πατάς το κουμπί.
Ανάβει.
Περιμένεις.
Αυτό είναι όλο το σύστημα.
Δεν χρειάζεται να το ξαναπατήσεις έξι φορές, δυνατότερα, γρηγορότερα ή με το βλέμμα ανθρώπου που έχει προσωπικές διαφορές με τον τέταρτο όροφο.
Δεν είναι τηλεπαιχνίδι. Δεν μαζεύεις πόντους.
Το ασανσέρ έρχεται.
Απλώς όχι επειδή το απείλησες με τον δείκτη.
«Θα σου πω όταν βρεθούμε»; Όχι, θα μου πεις τώρα
Δεν γίνεται να ξεκινάς με:
«Έμαθα κάτι απίστευτο…»
και αμέσως μετά να πετάς ένα:
«Άσε, θα σου πω όταν βρεθούμε.»
Όχι.
Εσύ άνοιξες το θέμα. Εσύ δημιούργησες την απορία. Εσύ θα τη λύσεις.
Δεν πρόκειται να δουλέψω, να φάω, να κοιμηθώ και να συνεχίσω κανονικά τη ζωή μου μέχρι την Πέμπτη στις 19:30.
Την αγωνία την κρατάμε για τις σειρές. Όχι για τα κουτσομπολιά!
Μου είπες «μην κάνεις scroll». Έκανα scroll.
Ξεκινάει το βίντεο:
«Μην κάνεις scroll!»
Εξαιρετική ιδέα.
Δεν το είχα σκεφτεί μέχρι εκείνη τη στιγμή, αλλά τώρα που το ανέφερες…
swipe.
Αν έχεις κάτι ενδιαφέρον να μου δείξεις, δείξ’ το. Δεν χρειάζεται ούτε διαταγή ούτε συναισθηματικός εκβιασμός του αντίχειρά μου.
Το περιεχόμενο που αξίζει δεν χρειάζεται να σε παρακαλέσει να μείνεις.
«Μια τελευταία σκέψη» — οι τέσσερις πιο επικίνδυνες λέξεις μιας συνάντησης
Η συνάντηση τελείωσε.
Έκλεισαν σημειωματάρια. Κάποιος έχει ήδη σηκωθεί. Βλέπεις την ελευθερία.
Και τότε ακούγεται:
«Μια τελευταία σκέψη…»
Όχι.
Γιατί η τελευταία σκέψη δεν είναι ποτέ τελευταία. Έχει υποερωτήσεις, παρατηρήσεις, δύο «μιας και το είπαμε» και, αν είμαστε άτυχοι, γεννά και καινούργια συνάντηση.
Αν ήταν πραγματικά τελευταία, θα την είχες πει πριν σηκωθούμε.
