Καλημέρα SayYesser και καλή εβδομάδα!!!
Δευτερούλα σήμερα και πες μου πιο κατάλληλη μέρα για το σημερινό άρθρο… Λοιπόν, θέλω να γυρίσεις για λίγο τον χρόνο πίσω και να θυμηθείς εκείνες τις στιγμές που ένιωσες ότι η γη χάνεται κάτω από τα πόδια σου. Έναν χωρισμό που σε διέλυσε, μια επαγγελματική αποτυχία που σε άφησε ξεκρέμαστο, ένα λάθος που πίστευες ότι δεν διορθώνεται με τίποτα. Εκείνο το βράδυ που κοιμήθηκες με έναν κόμπο στο στομάχι, σίγουρος ότι τίποτα δεν θα είναι ξανά καλό. Και όμως, σήμερα είσαι εδώ, πίνεις τον καφέ σου και συνεχίζεις. Γιατί; Επειδή όταν κάτι μοιάζει με το τέλος του κόσμου, συνήθως είναι απλώς το τέλος μιας κακής στιγμής.
Έχουμε την τάση, όταν μας συμβαίνει κάτι δυσάρεστο, να το μεγεθύνουμε στο μυαλό μας. Παθαίνουμε αυτό που λέμε «καταστροφολογία». Μια αναποδιά, μια κακή συμπεριφορά ή μια ατυχία μετατρέπεται μέσα σε λίγα λεπτά σε μια μόνιμη καταδίκη. Πιστεύουμε ότι η ζωή μας τελείωσε, ότι δεν θα ξαναβρούμε τη χαρά μας ή ότι όλα θα πάνε στραβά από εδώ και πέρα. Αυτό όμως είναι το παιχνίδι που μας παίζει ο φόβος και η κούραση.
Η αλήθεια είναι ότι η ζωή δεν σταματά σε ένα στραβοπάτημα. Μια κακή μέρα, ένα άσχημο νέο, ακόμα και μια περίοδος γεμάτη δυσκολίες, δεν ορίζουν το σύνολο της ύπαρξής σου. Είναι απλώς ένα κεφάλαιο σε ένα ολόκληρο βιβλίο. Το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή βρέχει, δεν σημαίνει ότι ο ήλιος εξαφανίστηκε για πάντα. Σημαίνει απλώς ότι τώρα είναι η ώρα της καταιγίδας.
Η ικανότητά μας να ξεπερνάμε τις κακές στιγμές κρύβεται στην υπομονή. Στην απόφαση να μην πάρουμε οριστικές αποφάσεις όταν είμαστε φορτισμένοι συναισθηματικά και να μην αφήσουμε το παρόν μας να υποθηκεύσει το μέλλον μας. Όλα περνούν. Αυτή είναι η πιο σταθερή νομοτέλεια του κόσμου. Η ένταση θα υποχωρήσει, ο πόνος θα μαλακώσει, το πρόβλημα θα βρει τη λύση του ή εσύ θα βρεις τον τρόπο να ζήσεις γύρω από αυτό.
Μην δίνεις, λοιπόν, σε μια κακή στιγμή τη δύναμη να σου χαλάσει ολόκληρη τη ζωή. Δες την γι’ αυτό που πραγματικά είναι: ένα σύννεφο που περνάει.
Tip of the Day: Όταν νιώθεις ότι πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό, κάνε στον εαυτό σου την εξής ερώτηση: «Θα έχει σημασία αυτό που με στεναχωρεί σήμερα μετά από πέντε χρόνια;». Αν η απάντηση είναι όχι, τότε δεν αξίζει να του αφιερώσεις ούτε πέντε λεπτά από τη γαλήνη σου. Άφησε τη στιγμή να φύγει, για να έρθει η επόμενη, η καλύτερη.
Πιες μια γουλιά καφέ και χαμογέλα. Ο κόσμος είναι ακόμα εδώ και σε περιμένει να τον κατακτήσεις!
