Η πετσέτα που βγήκε ζεστή από το στεγνωτήριο!

Νοέμβρης. Μπάνιο. Το πλακάκι κάτω από τα πόδια μου έχει θερμοκρασία παγόβουνου.

Και τότε θυμάμαι: το στεγνωτήριο μόλις τελείωσε!

Ανοίγω την πόρτα. Βγάζω την πετσέτα. Ζεστή. Αφράτη. Με μια μυρωδιά που κανένα αρωματικό χώρου δεν έχει καταφέρει να μιμηθεί.

Τυλίγομαι και για δέκα ολόκληρα δευτερόλεπτα δεν είμαι μαμά, εκδότρια και ιδιωτικό ταξί για αγγλικά. Είμαι ένα κρουασάν που μόλις βγήκε από τον φούρνο.

Σκέφτομαι σοβαρά να εγκατασταθώ εκεί μέχρι την άνοιξη. Με την πετσέτα, εννοείται. Όχι μέσα στο στεγνωτήριο!

Υπάρχουν spa με 200 ευρώ τη συνεδρία. Και υπάρχει η ζεστή πετσέτα μου, που προσφέρει την ίδια ευτυχία χωρίς να χρειάζεται ραντεβού!

«Η επιστροφή χρημάτων ολοκληρώθηκε». Η πιο ρομαντική φράση του εξαμήνου!

Είχα επιστρέψει ένα πουκάμισο που στη φωτογραφία ήταν «άσπρο» και στην πραγματικότητα «τσιμέντο μετά τη βροχή».

Το έστειλα πίσω και για δεκαπέντε μέρες έλεγχα την τράπεζα συχνότερα απ’ ό,τι τα μηνύματά μου.

Χθες το βράδυ, την ώρα που μαγείρευα, το κινητό έκανε «μπιπ».

«Η επιστροφή χρημάτων σας ολοκληρώθηκε».

Συγκινήθηκα. Ένιωσα ότι μόλις κέρδισα χρήματα. Δεν κέρδισα, βέβαια. Τα δικά μου επέστρεψαν. Αλλά η καρδιά μου δεν κάνει τέτοιες λογιστικές διακρίσεις.

Για να το γιορτάσω, κέρασα τον εαυτό μου ένα κομμάτι σοκολάτα. Από τα «κέρδη».

Τελικά, δεν ξέρω αν τα χρήματα φέρνουν την ευτυχία. Η επιστροφή τους πάντως φέρνει!

Το «Μαμά, θες βοήθεια;» που δεν ζήτησα!

 

Κουζίνα, βράδυ. Τρία τηγάνια και ένας νεροχύτης που θυμίζει εργοτάξιο.

Από το σαλόνι ακούγεται μια φωνή: «Μαμά, θες βοήθεια;»

Σταματάω. Γυρίζω. Ελέγχω αν έχει πυρετό.

Όχι, είναι καλά. Απλώς ήρθε, πήρε ένα πανάκι και άρχισε να σκουπίζει πιάτα. Χωρίς διαπραγμάτευση. Χωρίς «σε πέντε λεπτά». Χωρίς να ζητήσει επιπλέον ώρα στο κινητό ως αντάλλαγμα.

Δεν είπα κουβέντα. Φοβήθηκα μην τρομάξω τη στιγμή, όπως όταν βλέπεις σπάνιο πουλί στο μπαλκόνι και κρατάς την ανάσα σου.

Μέχρι και να βγάλω φωτογραφία σκέφτηκα. Για αποδεικτικό στοιχείο!

Δεν ξέρω τι το προκάλεσε. Ξέρω μόνο ότι την επόμενη φορά που θα τσακωθούμε για το δωμάτιο, θα θυμηθώ ότι υπάρχει ελπίδα!

Ο courier που χτύπησε το κουδούνι όσο ήμουν σπίτι!

 

Τρεις φορές αυτή την εβδομάδα το ίδιο σενάριο: βγαίνω για πέντε λεπτά, γυρίζω και με περιμένει ειδοποίηση «Δεν σας βρήκαμε».

Πέντε λεπτά! Λες και ο courier παρακολουθεί το παράθυρο και ξεκινάει μόλις με δει να φεύγω.

Σήμερα όμως κάθομαι με τις πιτζάμες, κουλουριασμένη στον καναπέ, και χτυπάει το κουδούνι.

«Δέμα για σας!»

Για μένα. Στο χέρι μου. Χωρίς ουρά, χωρίς SMS με κωδικούς, χωρίς «δεύτερη προσπάθεια επίδοσης».

Του είπα «ευχαριστώ» με τον ενθουσιασμό που άλλοι λένε το «σ’ αγαπώ».

Δεν έχω ανοίξει ακόμη το δέμα. Προς το παρόν γιορτάζω το γεγονός ότι βρεθήκαμε επιτέλους στον ίδιο χώρο, την ίδια ώρα!