Καλημέρα SayYesser!!!
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ένα περίεργο ταλέντο: όταν είσαι εκεί, εξαφανίζονται. Όταν φεύγεις, εμφανίζονται. Όταν τους δίνεις χώρο, θυμούνται ότι τους λείπεις. Όταν τους ζητάς παρουσία, παθαίνουν αλλεργία στην οικειότητα.
Και κάπως έτσι γεννιέται το γνωστό ερώτημα: «Γιατί γύρισε τώρα;». Τώρα που κουράστηκες, τώρα που μάζεψες τα κομμάτια σου, τώρα που σταμάτησες να κοιτάς αν είναι online, τώρα που έμαθες να πίνεις τον καφέ σου χωρίς να περιμένεις μήνυμα.
Η απάντηση δεν είναι πάντα ρομαντική. Μερικές φορές δεν γύρισε επειδή ξαφνικά έγινε έτοιμος για σχέση, συναισθηματική διαθεσιμότητα και Κυριακή με πιτζάμες στον καναπέ. Γύρισε επειδή η απόσταση τον ηρέμησε. Όσο ήσουν κοντά, η οικειότητα τον πίεζε. Όσο απομακρύνθηκες, η πίεση έφυγε και έμεινε μόνο η ωραία ανάμνηση. Εσύ, δηλαδή, χωρίς τις απαιτήσεις σου. Χωρίς τα «ποy πάμε;». Χωρίς τα «μίλα μου καθαρά». Χωρίς την πραγματικότητα.
Και εδώ θέλει προσοχή. Γιατί το ότι κάποιος επιστρέφει δεν σημαίνει ότι έχει αλλάξει. Μπορεί απλώς να του λείπει η εκδοχή σου που δεν ζητούσε τίποτα. Μπορεί να νοστάλγησε τη ζεστασιά σου, όχι όμως και την ευθύνη που ερχόταν μαζί της.
Δεν χρειάζεται να το δαιμονοποιήσεις. Ίσως φοβάται. Ίσως δεν έμαθε ποτέ να μένει όταν τα πράγματα γίνονται αληθινά. Ίσως η τρυφερότητα για εκείνον μοιάζει με απειλή. Ωραία όλα αυτά. Να τα καταλάβουμε. Να τα σεβαστούμε. Να τα βάλουμε και σε ωραίο ψυχολογικό κουτάκι.
Αλλά να μη χαθούμε μέσα τους.
Γιατί άλλο καταλαβαίνω κάποιον και άλλο επιστρέφω σε μια κατάσταση που με έκανε να νιώθω λίγος. Άλλο έχω ενσυναίσθηση και άλλο γίνομαι ξενοδοχείο για ανθρώπους που έρχονται μόνο όταν τους βολεύει η διανυκτέρευση.
Αν γυρίσει, μην ρωτήσεις μόνο «με θέλει;». Ρώτα και κάτι πιο χρήσιμο: «Μπορεί να μείνει με τρόπο που δεν θα με διαλύσει ξανά;».
Tip of the Day: Μην μπερδεύεις την επιστροφή με την αλλαγή. Η αλλαγή φαίνεται στη συνέπεια, όχι στο ξαφνικό μήνυμα στις 11:43 το βράδυ. Κοινώς, μη μπερδεύεις το “μου έλειψες” με το “άλλαξα”…
