Χθες το βράδυ πήγα σινεμά. Είχα μεγάλες προσδοκίες, ξέρεις, από αυτές που σου καλλιεργούν τα μεγάλα ονόματα και τα τρέιλερ που υπόσχονται να σου αλλάξουν τη ζωή. Πήγα να δω τη νέα ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν, μια κινηματογραφική «Οδύσσεια» που όλοι οι κριτικοί αποθεώνουν ως το επόμενο έπος του αιώνα. Και κάθισα στην καρέκλα, ήπια μια γουλιά από το αναψυκτικό μου, περίμενα να μαγευτώ… και τελικά δεν τρελάθηκα κιόλας. Για την ακρίβεια, βαρέθηκα και λίγο.
Γυρίζοντας στο σπίτι, ένιωσα σχεδόν «ένοχη». Σκεφτόμουν: «Μήπως εγώ δεν κατάλαβα το βαθύτερο νόημα; Μήπως δεν είμαι αρκετά σινεφίλ για να εκτιμήσω την ιδιοφυΐα του Νόλαν;».
Και εκεί ήταν που μου ήρθε το ηθικό δίδαγμα, το δικό μου «κλικ».
Ζούμε σε μια κουλτούρα που έχει πάθει εμμονή με την αυθεντία και το αλάθητο. Μας επιβάλλεται να μας αρέσει ό,τι είναι «trend», να αποθεώνουμε ό,τι θεωρείται επιτυχημένο και να συμφωνούμε με τη γνώμη των πολλών για να νιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου. Αν ένας σκηνοθέτης θεωρείται Θεός, απαγορεύεται να πεις ότι η ταινία του ήταν μέτρια. Αν ένας ηθοποιός βγάζει εκατομμύρια, πρέπει να υποκρίνεται ότι κάθε του δουλειά ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία.
Ακόμα και οι καλύτεροι, οι πιο ταλαντούχοι, οι πιο ακριβοπληρωμένοι άνθρωποι στον κόσμο κάνουν λάθη. Δημιουργούν πράγματα που τελικά βγαίνουν «σκουπίδια». Και το να έχεις το θάρρος να το κοιτάξεις αυτό και να πεις «ναι, αυτό που έκανα δεν ήταν καλό» ή «ναι, αυτό που όλοι θαυμάζετε, εμένα δεν μου είπε τίποτα», είναι η απόλυτη πράξη ελευθερίας.
Tip of the Day: Τα λάθη και οι αποτυχίες είναι μέρος της διαδρομής. Το θέμα δεν είναι να μην τα κάνεις, αλλά να έχεις τη γενναιότητα να τα παραδεχτείς, να γελάσεις με αυτά και να προχωρήσεις παρακάτω.
