Μπορεί η τεχνητή νοημοσύνη να κάνει θαύματα, αλλά το να χρησιμοποιεί κάποιος τη φωτογραφία σου για να δημιουργήσει ψεύτικες γυμνές εικόνες χωρίς τη συγκατάθεσή σου δεν είναι θαύμα. Είναι κακοποίηση. Γι’ αυτό και χαίρομαι που η Apple αυστηροποιεί τους κανόνες του App Store, απαιτώντας από τις εφαρμογές να αποτρέπουν και να αφαιρούν τέτοιο περιεχόμενο. Φυσικά, το ζητούμενο είναι να εφαρμοστούν πραγματικά αυτοί οι κανόνες. Γιατί η τεχνολογία μπορεί να εξελίσσεται όσο γρήγορα θέλει. Ο σεβασμός στον άνθρωπο, όμως, δεν μπορεί να είναι προαιρετική ρύθμιση!
Οι πινακίδες που σου λένε πόσα λεπτά απέχει κάτι με τα πόδια!
«Πλατεία: 7 λεπτά». «Μουσείο: 12 λεπτά». «Παραλία: 5 λεπτά». Λατρεύω τις πόλεις που μου θυμίζουν ότι δεν χρειάζομαι πάντα αυτοκίνητο για να μετακινηθώ! Μια απλή πινακίδα μπορεί να με κάνει να ανακαλύψω ότι κάτι που θεωρούσα μακριά βρίσκεται τελικά δύο στενά παρακάτω. Και κάπως έτσι, αντί να ψάχνω πού θα παρκάρω, ανακαλύπτω καινούργιες γωνιές της πόλης. Γιατί μερικές φορές η καλύτερη διαδρομή είναι αυτή που δεν χρειάζεται ούτε GPS ούτε βενζίνη!
Ο σερβιτόρος που γράφει την παραγγελία αντί να κάνει επίδειξη μνήμης!
Δεν χρειάζομαι έναν σερβιτόρο με μνήμη ελέφαντα. Χρειάζομαι να φτάσει στο τραπέζι μου αυτό ακριβώς που παρήγγειλα! Μου αρέσει όταν κρατάει σημειώσεις, επιβεβαιώνει τις αλλαγές και δεν προσπαθεί να θυμάται απ’ έξω ποιος ήθελε χωρίς κρεμμύδι, ποιος χωρίς σάλτσα και ποιος με έξτρα πατάτες. Γιατί, συγγνώμη κιόλας, αλλά έχω έρθει να φάω, όχι να παρακολουθήσω τον τελικό του «Ποιος έχει την καλύτερη μνήμη»!
Τα μουσεία που σε αφήνουν να καθίσεις και να χαζέψεις έναν πίνακα!
Μου αρέσουν τα μουσεία που έχουν σκεφτεί να βάλουν ένα παγκάκι ή ένα σκαμπό μέσα στην έκθεση. Όχι για να ξεκουραστώ απλώς, αλλά για να μπορώ να καθίσω μπροστά σε ένα έργο και να το απολαύσω πραγματικά. Χωρίς να αισθάνομαι ότι συμμετέχω σε αγώνα δρόμου με στόχο να δω 150 εκθέματα σε μισή ώρα. Γιατί την τέχνη θέλω να τη νιώθω, όχι να τη διαγράφω από τη λίστα μου σαν άλλη μία υποχρέωση!
Τα φανάρια που σου λένε πόσο χρόνο έχεις για να περάσεις απέναντι!
Βλέπω το πράσινο ανθρωπάκι και δίπλα του μια αντίστροφη μέτρηση. Δώδεκα, έντεκα, δέκα… Επιτέλους, ξέρω πόσος χρόνος απομένει για να περάσω απέναντι! Λατρεύω αυτές τις μικρές έξυπνες λεπτομέρειες που κάνουν την πόλη πιο ανθρώπινη. Αρκεί, φυσικά, ο χρόνος να είναι αρκετός και για όσους περπατούν πιο αργά. Γιατί δεν θέλω να μαντεύω πότε θα αλλάξει το φανάρι. Και κυρίως, δεν θέλω κάθε διάβαση να μοιάζει με αγώνισμα του Survivor!
