Καλημέρα SayYesser!!!
Έχω μια απορία: από πότε έγινε υποχρεωτικό να έχουμε άποψη για τα πάντα και, κυρίως, να την καταθέτουμε παντού;
Κάποιος κάνει μια παρατήρηση. Πρέπει να απαντήσεις.
Κάποιος γράφει κάτι στα social. Πρέπει να σχολιάσεις.
Κάποιος σου κάνει μια ερώτηση που ξεκινά με το περίφημο «να σε ρωτήσω κάτι;» και ξέρεις ήδη ότι θα χρειαστείς καφέ δεύτερο, ίσως και τρίτο, μέχρι να ολοκληρωθεί η συζήτηση.
Και φυσικά υπάρχει πάντα εκείνος που στέλνει ένα τεράστιο μήνυμα, γεμάτο ερωτηματικά, θαυμαστικά και κεφαλαία γράμματα, περιμένοντας απάντηση πριν προλάβεις να διαβάσεις την πρώτη παράγραφο.
Συγγνώμη, πότε ακριβώς υπέγραψα συμβόλαιο μόνιμης διαθεσιμότητας;
Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ την άμεση επικοινωνία, που αντιμετωπίζουμε την καθυστέρηση σαν προσβολή και τη σιωπή σαν δήλωση πολέμου.
Αν δεν απαντήσεις, κάτι τρέχει.
Αν απαντήσεις μονολεκτικά, είσαι απότομος.
Αν πεις «δεν θέλω να το συζητήσω», πρέπει προφανώς να εξηγήσεις επί είκοσι λεπτά γιατί δεν θέλεις να το συζητήσεις!
Ε, λοιπόν, όχι.
Υπάρχουν ημέρες που δεν έχεις διάθεση για άλλη μία κουβέντα. Άλλες που δεν έχεις κάτι να προσθέσεις. Και κάποιες που απλώς προτιμάς να ακούσεις μουσική, να κοιτάξεις έξω από το παράθυρο ή να απολαύσεις την ησυχία σου.
Δεν είναι αγένεια. Είναι ανθρώπινο.
Και, κυρίως, δεν χρειάζεται να προσφέρεις διαρκώς τον χρόνο και την ενέργειά σου σε οποιονδήποτε αποφασίζει ότι θέλει να συζητήσει μαζί σου εκείνη ακριβώς τη στιγμή.
Φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι και καταστάσεις που αξίζουν μια ουσιαστική απάντηση. Υπάρχουν ευθύνες που δεν εξαφανίζονται επειδή δεν έχουμε όρεξη να μιλήσουμε.
Αλλά άλλο η επικοινωνία και άλλο η ατελείωτη υποχρέωση να ανταποκρινόμαστε σε κάθε ερέθισμα.
Tip of the Day: Το «θα το συζητήσουμε αργότερα» είναι ολοκληρωμένη πρόταση. Δεν χρειάζεται να συνοδεύεται από πέντε παραγράφους δικαιολογιών. Οπότε σήμερα, σου προτείνω κάτι απλό. Άφησε μια ασήμαντη κουβέντα να τελειώσει χωρίς να προσθέσεις την τελευταία λέξη.
Δεν θα συμβεί τίποτα τρομερό. Ο κόσμος θα συνεχίσει να γυρίζει, το κινητό θα εξακολουθήσει να χτυπάει και κάποιος άλλος θα βρεθεί να συνεχίσει τη συζήτηση. Κι εσύ θα έχεις κερδίσει μερικά λεπτά ησυχίας.
LOVE IT: Τους ανθρώπους που μπορούν να καθίσουν δίπλα σου χωρίς να αισθάνονται ότι πρέπει να γεμίσουν κάθε δευτερόλεπτο με κουβέντα.
LEAVE IT: Το «γιατί δεν απαντάς;» που φτάνει μόλις τρία λεπτά μετά το πρώτο μήνυμα. Μήπως να στείλουμε και δελτίο παρουσίας;
SUGGEST: Κλείσε για λίγο τις ειδοποιήσεις μιας ομαδικής συνομιλίας που δεν σταματά ποτέ. Τα 87 μηνύματα για το πού θα πάτε το Σάββατο μπορούν να περιμένουν!
