Περπατάς στο πεζοδρόμιο και ξαφνικά βρίσκεις μπροστά σου ένα ηλεκτρικό πατίνι. Όχι στην άκρη, αλλά ακριβώς στη μέση! Για να συνεχίσεις, πρέπει να κάνεις ελιγμούς, να κατέβεις στον δρόμο ή να μετακινήσεις κάτι που δεν είναι δικό σου. Και σκέφτομαι πόσο δυσκολότερο γίνεται αυτό για έναν άνθρωπο με αναπηρικό αμαξίδιο ή έναν γονιό με καρότσι. Η μικροκινητικότητα είναι χρήσιμη, αλλά ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλους. Το ότι ολοκλήρωσες τη δική σου διαδρομή δεν σημαίνει ότι μπορείς να μπλοκάρεις τη διαδρομή των υπολοίπων!
Οι ετικέτες των ρούχων!
Αγοράζω ένα υπέροχο μπλουζάκι και το τελευταίο που θέλω είναι να περάσω την ημέρα μου ξύνοντας τον αυχένα μου! Αγαπώ τις εταιρείες που τυπώνουν τις οδηγίες πλυσίματος απευθείας πάνω στο ύφασμα ή βάζουν πραγματικά μαλακές ετικέτες. Γιατί τι να το κάνω το τέλειο σχέδιο αν κάθε πέντε λεπτά αισθάνομαι ότι κάποιος με τσιμπάει στην πλάτη; Και το χειρότερο; Όταν την κόβω, αφήνει μια γωνίτσα που γρατζουνάει ακόμη περισσότερο! Πραγματικά, ποιος τις σχεδιάζει; Ο εχθρός μου;
Τα 150 γραμμάρια τυρί που έγιναν 158 και προκάλεσαν κρίση!
Ζητάς 150 γραμμάρια τυρί. Ο υπάλληλος κόβει, ζυγίζει και η ζυγαριά γράφει 158. Και ξαφνικά, το βλέμμα σου παγώνει! Λες και τα οκτώ γραμμάρια παραπάνω θα τινάξουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό στον αέρα. Αρχίζουν οι παρατηρήσεις, τα ξεφυσήματα και το στραβοκοίταγμα, ενώ ο άνθρωπος προσπαθεί να αφαιρέσει μία φέτα χωρίς να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση ακριβείας. Λίγη κατανόηση δεν βλάπτει. Αν θέλεις ακριβώς 150 γραμμάρια, πες το ευγενικά. Δεν χρειάζεται να κάνουμε τον υπάλληλο να απολογείται για μια μπουκιά γραβιέρα!
Η παρουσίαση που έχει περισσότερες λέξεις από εγκυκλοπαίδεια!
Ανοίγει η πρώτη διαφάνεια. Επτά παράγραφοι! Η δεύτερη έχει άλλες εννέα. Στην τρίτη, ο ομιλητής αρχίζει να διαβάζει δυνατά όσα βλέπω ήδη στην οθόνη! Και αναρωτιέμαι: γιατί δεν μας στείλατε απλώς το κείμενο να το διαβάσουμε στο σπίτι μας; Μια παρουσίαση υποτίθεται ότι κάνει τις πληροφορίες πιο κατανοητές, όχι ότι δοκιμάζει την αντοχή των ματιών μου!
Η τσάντα που έχει δικό της κάθισμα στο γεμάτο λεωφορείο!
Μπαίνω σε ένα ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο. Όρθιοι παντού, αλλά σε ένα διπλό κάθισμα κάθεται ένας άνθρωπος και δίπλα του… η τσάντα του! Εκείνη ταξιδεύει αναπαυτικά, ενώ εγώ προσπαθώ να ισορροπήσω σε κάθε φρενάρισμα. Καταλαβαίνω ότι μπορεί να έχει πολύτιμα πράγματα μέσα, αλλά μήπως να την πάρεις αγκαλιά; Γιατί, εκτός αν η τσάντα σου έχει βγάλει εισιτήριο, πληρώνει ΕΦΚΑ και επιστρέφει εξαντλημένη από τη δουλειά, δεν βλέπω κανέναν λόγο να κάθεται ενώ οι υπόλοιποι στεκόμαστε όρθιοι!
