Είναι μπεζ, έχει ένα μικρό ξέφτιασμα στην άκρη και, αν μπορούσε να μιλήσει, θα έπρεπε να υπογράψουμε συμφωνητικό εχεμύθειας. Έχει παρακολουθήσει αμέτρητες σειρές, έχει ακούσει τηλεφωνήματα που δεν έπρεπε και έχει υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας της φράσης «θα κάτσω μόνο πέντε λεπτά» που κατέληξε σε δίωρο ύπνο. Μόλις την απλώνω στα πόδια μου, ο εγκέφαλος παίρνει το μήνυμα: λήξη βάρδιας! Δεν θα την άλλαζα ούτε με την πιο ακριβή κασμιρένια. Γιατί οι καινούριες κουβέρτες είναι ωραίες, αφράτες και φωτογενείς. Η δική μου όμως έχει κάτι που δεν αγοράζεται. Ξέρει ακριβώς πώς θέλω να κουκουλώνομαι, πότε κρυώνω και πότε δεν θέλω να μου μιλάει κανείς. Αν την ψάχνετε, είμαστε απασχολημένες!
Ο φούρνος που μου λέει «καλημέρα» πριν από τους ανθρώπους!
Επτά και δέκα το πρωί, ο δρόμος ακόμη μισοκοιμισμένος κι εγώ επίσης. Και ξαφνικά, από τη γωνία, η μυρωδιά. Ζεστό ψωμί, κουλούρι, κάτι με κανέλα που δεν χρειάζεται όνομα. Δεν έχω πιει καφέ, δεν έχω δει ειδήσεις, κι όμως η μέρα μόλις ανέβηκε ένα σκαλί. Τον φούρνο τον θεωρώ δημόσια υπηρεσία διάθεσης. Δεν σου ζητάει τίποτα, δεν σου στέλνει ειδοποίηση, δεν σου θυμίζει deadline. Απλώς μυρίζει. Και κάπως έτσι βρίσκομαι πάλι μπροστά στη βιτρίνα να διαπραγματεύομαι με τον εαυτό μου αν χρειάζομαι πραγματικά εκείνη την τυρόπιτα. Φυσικά και τη χρειάζομαι! Αν ο φούρνος ήταν άνθρωπος, θα τον έκανα κουμπάρο. Προς το παρόν του αφήνω ένα ευρώ για ένα κουλούρι. Είναι η πιο φθηνή ψυχοθεραπεία της πόλης.
Το πρώτο κρύο που μου δίνει άλλοθι για σούπα!
Η θερμοκρασία έπεσε κι εγώ ανακοίνωσα επίσημα την έναρξη της σεζόν της κατσαρόλας. Σούπα, φακές, κρεμώδης κολοκύθα, δεν έχω προτίμηση. Έχω μόνο μία απαίτηση: να αχνίζει! Το σπίτι μυρίζει επιτέλους σαν σπίτι και όχι σαν διάδρομος ανάμεσα σε πλυντήριο και δουλειά. Και το καλύτερο; Οι σούπες συγχωρούν. Βγήκε πηχτή; Κρέμα. Βγήκε αραιή; Ζωμός. Έπεσε παραπάνω λεμόνι; Έτσι την ήθελα εξαρχής! Είναι το μοναδικό φαγητό που μου επιτρέπει να παριστάνω την εξαιρετική μαγείρισσα ακόμη κι όταν μαγειρεύω με το ένα χέρι και απαντάω σε email με το άλλο. Και, μεταξύ μας, τίποτα δεν συγκρίνεται με το να κρατάς ένα ζεστό μπολ όταν έξω κάνει κρύο. Τον χειμώνα τον περίμενα με την κουτάλα στο χέρι!
Το «Περάστε κι από εδώ!»…
Σούπερ μάρκετ, Παρασκευή απόγευμα. Μπροστά μου επτά καρότσια, το ένα πιο γεμάτο από το άλλο, και μια κυρία που μόλις θυμήθηκε ότι έχει κουπόνια. Πολλά κουπόνια. Έχω ήδη αποδεχτεί τη μοίρα μου και υπολογίζω αν θα προλάβω να γεράσω με αξιοπρέπεια.
Και τότε, σαν φωνή από τον ουρανό: «Περάστε κι από εδώ!».
Δεύτερο ταμείο. Ανοιχτό. Κι εγώ, για πρώτη φορά στη ζωή μου, βρίσκομαι ακριβώς δίπλα!
Κάνω δύο βήματα με το ύφος ανθρώπου που κέρδισε το λαχείο και προσπαθώ να μη δείξω πόσο χαίρομαι. Δεν τα καταφέρνω. Χαμογελάω σαν παιδί.
