Ένα λάθος στην παραγγελία, κάποιος που αργεί μπροστά μας, ένα αυτοκίνητο που δεν ξεκινά αμέσως στο πράσινο. Πότε ακριβώς χάσαμε την υπομονή μας με τους άλλους;
Δεν ξέρω αν το παρατηρείτε κι εσείς, αλλά τελευταία έχω την αίσθηση ότι κυκλοφορούμε όλοι ένα κλικ πριν από τα νεύρα.
Και δεν χρειάζεται να συμβεί κάτι σοβαρό.
Αρκεί κάποιος να μπει μπροστά σου στην ουρά. Να καθυστερήσει δύο δευτερόλεπτα στο φανάρι. Να σου φέρουν λάθος καφέ. Να μην ακούσει ο υπάλληλος τι του είπες με την πρώτη. Να περπατάει κάποιος αργά μπροστά σου στο πεζοδρόμιο.
Και ξαφνικά βλέπεις αντιδράσεις λες και μόλις συνέβη διεθνές επεισόδιο.
Κόρνες. Μούτρα. Ειρωνεία. Απότομες απαντήσεις. Το γνωστό βλέμμα «μα είναι δυνατόν;».
Και το περίεργο είναι ότι πολλές φορές δεν θυμώνουμε επειδή έγινε κάτι πραγματικά σημαντικό.
Θυμώνουμε επειδή κάτι δεν έγινε ακριβώς όπως το περιμέναμε.
Εγώ πάντως είμαι από αυτούς
Να ξεκαθαρίσω κάτι πριν αρχίσω να κουνάω το δάχτυλο στους υπόλοιπους: εγώ ανήκω απολύτως σε αυτή την κατηγορία.
Τα παίρνω όλα πολύ σοβαρά.
Το αυτοκίνητο που δεν ξεκινάει στο πράσινο. Τον άνθρωπο που καθυστερεί. Το λάθος που μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Το «θα σε πάρω σε πέντε λεπτά» που γίνεται μισή ώρα. Εκείνη τη στιγμή μπορώ να εκνευριστώ σαν να κρίνεται από αυτό η πορεία της ανθρωπότητας.
Έχω όμως ένα καλό.
Τα παίρνω όλα πολύ σοβαρά, αλλά για πολύ λίγο.
Θα νευριάσω. Θα πω το «δεν είναι δυνατόν» μου. Μπορεί να κάνω και ολόκληρο μονόλογο για το πόσο απλό ήταν αυτό που έπρεπε να γίνει.
Και μετά… τέλος.
Σε λίγο μπορεί να μη θυμάμαι καν γιατί νευρίασα.
Και όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο σκέφτομαι ότι ίσως το ζητούμενο δεν είναι να μη νευριάζουμε ποτέ. Αυτό μου φαίνεται και λίγο ουτοπικό.
Το θέμα είναι πόσο χώρο δίνουμε στα νεύρα μας αφού περάσει η στιγμή.
Γιατί άλλο να σου χαλάσει κάτι τα πέντε λεπτά κι άλλο να του παραχωρήσεις ολόκληρη τη μέρα.
Δεν αντέχουμε πια ούτε τα δύο λεπτά
Έχουμε συνηθίσει τα πάντα γρήγορα.
Το μήνυμα να παραδοθεί τώρα. Η σελίδα να ανοίξει τώρα. Το φαγητό να έρθει τώρα. Ο άλλος να απαντήσει τώρα. Το αυτοκίνητο μπροστά μας να ξεκινήσει τώρα.
Και όσο περισσότερα πράγματα γύρω μας γίνονται αμέσως, τόσο περισσότερο μοιάζει να μας ενοχλεί οτιδήποτε εξακολουθεί να λειτουργεί με… ανθρώπινη ταχύτητα.
Δεν θέλουμε να περιμένουμε.
Δεν θέλουμε να επαναλάβουμε.
Δεν θέλουμε να εξηγήσουμε δεύτερη φορά.
Και σίγουρα δεν θέλουμε να μας καθυστερήσει κάποιος όταν εμείς βιαζόμαστε.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: ο κόσμος δεν έχει ενημερωθεί ότι πρέπει να κινείται με τον δικό μας ρυθμό.
Στον εαυτό μας δίνουμε ελαφρυντικά
Και εδώ είναι ίσως το καλύτερο.
Αν εμείς αργήσουμε να ξεκινήσουμε στο φανάρι, κάτι κοιτάζαμε.
Αν αργήσει ο μπροστινός, κοιμάται όρθιος.
Αν εμείς κάνουμε ένα λάθος, άνθρωποι είμαστε.
Αν το κάνει κάποιος άλλος, «μα καλά, πόσο δύσκολο είναι;».
Αν εμείς αργήσουμε δέκα λεπτά, είχαμε τρέξιμο.
Αν αργήσει ο άλλος, δεν σέβεται τον χρόνο μας.
Στον εαυτό μας δίνουμε ελαφρυντικά. Στους άλλους δίνουμε χαρακτηρισμούς.
Και ίσως κάπου εκεί βρίσκεται ένα μεγάλο κομμάτι του προβλήματος.
Δεν χρειάζεται να γίνουμε Βούδες
Προφανώς υπάρχουν πράγματα που δικαιολογημένα μας θυμώνουν.
Η αγένεια είναι αγένεια. Η αδιαφορία είναι αδιαφορία. Και το να σου πατάει κάποιος συνεχώς τα όρια δεν λύνεται με τρεις βαθιές αναπνοές και ένα χαμόγελο.
Αλλά δεν μιλάω γι’ αυτά.
Μιλάω για τα μικρά.
Για εκείνα που μας χαλάνε δέκα λεπτά ενώ συνέβησαν για δέκα δευτερόλεπτα.
Εγώ πάντως δεν θα υποσχεθώ ότι από αύριο δεν θα νευριάζω.
Ξέρω τον εαυτό μου καλύτερα.
Θα νευριάσω. Θα το πάρω σοβαρά. Θα πω το «δεν είναι δυνατόν» μου.
Απλώς θα προσπαθήσω να συνεχίσω να κάνω αυτό που, ευτυχώς, κάνω ήδη αρκετά καλά:
να τα παίρνω όλα πολύ σοβαρά, αλλά για πολύ λίγο.
Γιατί ίσως τελικά το πρόβλημα δεν είναι πόσο εύκολα θυμώνουμε.
Είναι πόσο αργούμε να ξεθυμώσουμε.
