Καλημέρα SayYesser!!!
Υπάρχει μια ερώτηση που κάνουμε συνέχεια, αλλά σχεδόν ποτέ δεν απαντάμε ειλικρινά.
«Πώς είσαι;»
Η πιο συνηθισμένη απάντηση είναι ένα βιαστικό «καλά». Ακόμα κι όταν δεν είμαστε. Ακόμα κι όταν έχουμε κοιμηθεί τρεις ώρες. Ακόμα κι όταν κάτι μας έχει πληγώσει. Ακόμα κι όταν νιώθουμε ότι όλα μάς πέφτουν λίγα.
Γιατί μάθαμε ότι το να είσαι ευαίσθητος είναι αδυναμία.
Ότι δεν πρέπει να σε επηρεάζουν τα λόγια των άλλων. Ότι δεν κάνει να κλαις εύκολα. Ότι πρέπει να «σκληραγωγηθείς». Ότι όποιος δείχνει τα συναισθήματά του είναι υπερβολικός.
Κι έτσι, μεγαλώσαμε προσπαθώντας να κρύβουμε αυτό που πραγματικά νιώθουμε.
Μόνο που η ευαισθησία δεν εξαφανίζεται επειδή την αγνοείς. Απλώς αλλάζει μορφή. Γίνεται άγχος. Κούραση. Νεύρα. Απόσταση από τους ανθρώπους που αγαπάς. Γίνεται εκείνο το «δεν έχω τίποτα», ενώ μέσα σου γίνεται χαμός.
Και ξέρεις ποιο είναι το παράξενο;
Οι άνθρωποι που θυμόμαστε περισσότερο δεν είναι οι πιο σκληροί. Είναι εκείνοι που συγκινήθηκαν μαζί μας. Που δεν ντράπηκαν να πουν «φοβάμαι», «στενοχωρήθηκα», «μου έλειψες», «σε αγαπώ».
Ίσως τελικά η ευαισθησία να μην είναι αυτό που μας κάνει αδύναμους.
Ίσως να είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους.
Δεν χρειάζεται να κερδίζεις κάθε συζήτηση. Δεν χρειάζεται να δείχνεις ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Δεν χρειάζεται να φοράς συνέχεια την πανοπλία του «δεν με αγγίζει τίποτα».
Γιατί οι πιο δυνατοί άνθρωποι που έχω γνωρίσει δεν ήταν εκείνοι που δεν λύγισαν ποτέ.
Ήταν εκείνοι που είχαν το θάρρος να παραδεχτούν ότι λύγισαν… και παρ’ όλα αυτά συνέχισαν.
Οπότε, την επόμενη φορά που θα νιώσεις ότι συγκινείσαι εύκολα, μην απολογηθείς. Μην πεις «είμαι πολύ ευαίσθητος» σαν να πρόκειται για ελάττωμα.
Είναι πολύ πιθανό να είναι ένα από τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά σου.
Tip of the Day: Το πρόβλημα δεν είναι ότι είμαστε ευαίσθητοι. Είναι ότι ντρεπόμαστε γι’ αυτό. Σε έναν κόσμο που επιβραβεύει τη σκληρότητα, η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία. Είναι μια μορφή γενναιότητας που δεν κάνουν όλοι την επιλογή να δείξουν.
