Η τσάντα μου δεν έχει πάτο. Έχει άλλη διάσταση!

Στέκομαι μπροστά στην πόρτα, με δύο σακούλες στο ένα χέρι, και βυθίζω το άλλο στην τσάντα.

Βρίσκω χαρτομάντηλα, ένα lip balm του 2023, αποδείξεις από σούπερ μάρκετ που έχει κλείσει, μια καραμέλα αγνώστου προελεύσεως και το επισκεπτήριο ενός γιατρού που έψαχνα από τον Μάιο.

Κλειδιά, πουθενά.

Τα ακούω να κουδουνίζουν. Ξέρω ότι είναι εκεί. Απλώς βρίσκονται σε άλλη διάσταση.

Αφήνω τις σακούλες, γονατίζω και αδειάζω την τσάντα σαν να περνάω από έλεγχο αεροδρομίου.

Ο γείτονας περνάει και μου λέει «καλησπέρα» με βλέμμα συμπόνιας.

Τελικά τα βρίσκω. Στην πρώτη τσέπη.

Εκείνη που ήμουν σίγουρη ότι είχα ήδη ελέγξει. Τρεις φορές!

Ο εκτυπωτής που ξέρει πότε βιάζομαι!

Έξι εβδομάδες κάθεται ήσυχος. Δεν τον ενοχλεί κανείς, δεν ενοχλεί κανέναν.

Την ημέρα όμως που χρειάζομαι να τυπώσω ένα έγγραφο δέκα λεπτά πριν φύγω, αποφασίζει να αποκτήσει προσωπικότητα.

Πρώτα ξεκινά έναν αυτοκαθαρισμό που θυμίζει απογείωση αεροσκάφους.

Μετά ζητά ενημέρωση λογισμικού.

Στη συνέχεια ανακαλύπτει ότι έχει τελειώσει το κίτρινο μελάνι. Το κίτρινο! Για ένα ασπρόμαυρο έγγραφο!

Δοκιμάζω από το κινητό, από το laptop, με καλώδιο, χωρίς καλώδιο. Σε λίγο θα δοκιμάσω και τάμα.

Τελικά στέλνω το έγγραφο ως PDF και σώζομαι.

Κλείνω την πόρτα και ακούω πίσω μου τον εκτυπωτή να δουλεύει.

Τυπώνει μόνος του μια σελίδα δοκιμής. Γιατί η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που σερβίρεται ασπρόμαυρο!

Τα γυαλιά ηλίου που ψάχνω φορώντας τα!

Μπαίνω στο αυτοκίνητο, ο ήλιος με τυφλώνει και αρχίζει η επιχείρηση εντοπισμού.

Τσάντα, ντουλαπάκι, πίσω καθίσματα, κάτω από το πατάκι.

Τίποτα.

Αρχίζω την ανασκόπηση της ημέρας. Στο καφέ τα είχα. Στο σούπερ μάρκετ δεν θυμάμαι. Μήπως τα άφησα στο φαρμακείο;

Στέλνω ήδη μήνυμα στη φίλη μου: «Μήπως ξέχασα τα γυαλιά μου σε σένα;»

Και τότε κοιτάζομαι στον καθρέφτη.

Είναι στο κεφάλι μου. Σαν στέμμα. Εκεί ήταν όλη την ώρα.

Τα είχα στο καφέ, στο σούπερ μάρκετ και σε όλη τη διάρκεια της αναζήτησης.

Τελικά βρήκα τα γυαλιά. Αν βρει κάποιος και το μυαλό μου, ας μου στείλει ένα μήνυμα!

«Αποδέχεστε τα cookies;» Όχι, θέλω μια συνταγή!

Θέλω να μάθω πόση ώρα χρειάζεται το κοτόπουλο στον φούρνο. Μια απλή ερώτηση, με μια απλή απάντηση. Θεωρητικά.

Ανοίγω τη σελίδα.

Πρώτο παράθυρο: «Αποδέχεστε τα cookies;»

Δεύτερο: «Να σας στέλνουμε ειδοποιήσεις;»

Τρίτο: «Γραφτείτε στο newsletter μας και κερδίστε 10% έκπτωση!»

Όχι, παιδιά. Κοτόπουλο ψήνω, δεν κάνω αίτηση για στεγαστικό.

Ακολουθεί η ιστορία της γιαγιάς του σεφ στην Τοσκάνη, τρεις διαφημίσεις για κατσαρόλες και ένα βίντεο που παίζει μόνο του.

Κατεβαίνω, κατεβαίνω, κατεβαίνω.

Επιτέλους! «Ψήνουμε στους 180 βαθμούς για μία ώρα».

Κοιτάζω το ρολόι. Έχω χάσει μισή ώρα.

Το κοτόπουλο ακόμη ωμό. Τα cookies, πάντως, τα έχω αποδεχτεί όλα!