Κάπου μας είχαν πείσει ότι η ζωή έχει σειρά. Σπουδάζεις, δουλεύεις, παντρεύεσαι, κάνεις παιδιά, τα παιδιά μεγαλώνουν, εσύ μεγαλώνεις μαζί τους και κάπως όλοι προχωράμε με τον ίδιο ρυθμό.
Ναι. Καλά.
Έρχεται κάποια στιγμή — εκεί γύρω στα 40 και κάτι, 50 παρά κάτι, μην κολλάμε τώρα στις λεπτομέρειες — που κοιτάς την παρέα σου και συνειδητοποιείς ότι μοιάζει περισσότερο με random επιλογή του Netflix παρά με ανθρώπους της ίδιας γενιάς.
Ο ένας μόλις έγινε παππούς. Η άλλη μόλις γέννησε. Ένα ζευγάρι γιορτάζει 20 χρόνια γάμου. Κάποιος άλλος μόλις πήρε διαζύγιο και ανακαλύπτει ξανά τα ραντεβού. Ένας φίλος σου έχει παιδιά στο πανεπιστήμιο, ένας άλλος τρέχει πίσω από νήπιο και κάποιος τρίτος δηλώνει απολύτως ευτυχισμένος που δεν απέκτησε ποτέ παιδιά.
Και κάπου ανάμεσά τους υπάρχει πάντα κι ένας που βγαίνει με κάποιον είκοσι χρόνια μικρότερο και συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει απολύτως τίποτα άξιο σχολιασμού.
Και ξέρεις κάτι; Μπορεί και να μην υπάρχει.
Η ηλικία του «εξαρτάται»
Το πιο αστείο σε αυτή τη φάση της ζωής είναι ότι δεν ξέρεις ακριβώς πού ανήκεις.
Είσαι νέος; Ναι.
Είσαι μεγάλος; Επίσης ναι, αν σηκωθείς απότομα από τον καναπέ και ακουστεί κάτι που δεν είσαι βέβαιος αν ήταν το έπιπλο ή εσύ.
Μπορεί να βρεθείς σε ένα τραπέζι με 30άρηδες και να αισθάνεσαι απολύτως συνομήλικος. Μέχρι να αρχίσουν να συζητούν για κάποιον TikToker που δεν έχεις ακούσει ποτέ.
Την επόμενη μέρα βρίσκεσαι με 60άρηδες και ξαφνικά είσαι «το παιδί».
Και κάπως έτσι καταλαβαίνεις ότι ο αριθμός στην ταυτότητα λέει πολύ λιγότερα για τη ζωή σου απ’ όσα νόμιζες.
Ποιος ακριβώς έγραψε το πρόγραμμα;
Στα 25 αγχωνόσουν για το τι θα κάνεις.
Στα 35 για το αν έχεις προλάβει να κάνεις όσα «έπρεπε».
Και κάποια στιγμή αργότερα αρχίζεις επιτέλους να αναρωτιέσαι:
Ποιος ακριβώς αποφάσισε τι θα έπρεπε;
Γιατί ο ένας στα 48 μπορεί να είναι CEO και ο άλλος να αλλάζει καριέρα. Κάποιος ξεχρεώνει το στεγαστικό του και κάποιος άλλος μόλις αγοράζει το πρώτο του σπίτι. Κάποιος μεγαλώνει εφήβους, κάποιος κάνει εξωσωματική, κάποιος γίνεται παππούς, κάποιος παντρεύεται πρώτη φορά και κάποιος αποφασίζει ότι δεν πρόκειται να ξαναπαντρευτεί ποτέ.
Κανείς δεν είναι μπροστά.
Κανείς δεν είναι πίσω.
Απλώς, κάπου στην πορεία, οι ζωές μας σταμάτησαν να ακολουθούν την ίδια διαδρομή.
Στο μυαλό 32. Ο αυχένας έχει άλλη άποψη.
Υπάρχει βέβαια ένας τομέας στον οποίο η ηλικία επιμένει να μας υπενθυμίζει την παρουσία της.
Το σώμα.
Στο κεφάλι σου μπορεί να είσαι 32. Το Σάββατο μπορεί επίσης να πιστέψεις ότι είσαι 32.
Την Κυριακή το πρωί θα ενημερωθείς επισήμως ότι δεν είσαι.
Ένα ξενύχτι θέλει recovery plan τριών εργάσιμων ημερών. Ένα ποτό παραπάνω αποκτά συνέπειες δυσανάλογες του εγκλήματος. Κοιμήθηκες λίγο περίεργα; Συγχαρητήρια, απέκτησες αυχενικό μέχρι την Πέμπτη.
Κι όμως, υπάρχει κάτι που στα 25 δεν είχαμε.
Ξέρουμε πολύ καλύτερα ποιοι είμαστε.
Ξέρουμε τι μας αρέσει, τι δεν αντέχουμε, ποιους ανθρώπους θέλουμε δίπλα μας και ποιους δεν έχουμε πλέον κανέναν λόγο να ανεχόμαστε.
Και κυρίως, έχουμε αρχίσει να καταλαβαίνουμε ότι δεν χρειάζεται να αποδείξουμε πως ζούμε «σωστά».
Δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα. Υπάρχει ζωή.
Ίσως αυτή να είναι τελικά η μεγαλύτερη αποκάλυψη της μέσης ηλικίας — ναι, εντάξει, τώρα μπορούμε να την πούμε.
Κοιτάς τον φίλο σου που έγινε παππούς, τη φίλη σου που μόλις έγινε μαμά, τον άλλον που γιορτάζει ασημένια επέτειο και εκείνον που ετοιμάζεται για πρώτο ραντεβού και δεν σκέφτεσαι πια ποιος είναι μπροστά και ποιος πίσω.
Γιατί δεν υπάρχει μπροστά και πίσω.
Υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν. Άνθρωποι που ξεκινούν. Άνθρωποι που ξαναρχίζουν. Άνθρωποι που ηρεμούν. Και άνθρωποι που μια ωραία Τρίτη αποφασίζουν να ανατρέψουν όλη τους τη ζωή.
Τελικά, το να μεγαλώνεις είναι για γέλια. Όχι επειδή γερνάς. Αλλά επειδή κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι αυτό το περιβόητο “πρόγραμμα της ζωής” δεν υπήρξε ποτέ.
Και ευτυχώς. Γιατί αν στα 45, στα 50 ή στα 55 κάναμε όλοι ακριβώς τα ίδια, τι θα είχαμε να λέμε όταν βρισκόμαστε;
