Το τραγουδάκι παίζει παντού, το βάζουμε σε reels, σε stories, στα παιδιά μας, στο στεφάνι μας, στους γκόμενους, στους φίλους, στις διακοπές μας. «Μου χρωστάς έναν Αύγουστο». Ωραία ατάκα. Μόνο που όχι. Κανείς δεν σου χρωστάει έναν Αύγουστο. Και ίσως όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο περισσότερο θα αρχίσουμε να ζούμε.
Τον τελευταίο καιρό το ακούω παντού. Στα social, σε βίντεο, πάνω από οικογενειακές φωτογραφίες, ζευγάρια, παιδιά, θάλασσες, ηλιοβασιλέματα, παλιές διακοπές και νέους έρωτες. «Μου χρωστάς έναν Αύγουστο».
Το έχουμε κάνει soundtrack σε ό,τι θέλουμε να φορτώσουμε με λίγη νοσταλγία, λίγο συναίσθημα και λίγο δράμα.
Και ναι, είναι ωραίο.
Αλλά κάποια στιγμή σκέφτηκα: όχι.
Κανείς δεν σου χρωστάει έναν Αύγουστο.
Η ζωή δεν κρατάει τεφτέρι
Ούτε ο άντρας σου / η γυναίκα σου. Ούτε ο πρώην σου. Ούτε ο γκόμενος. Ούτε τα παιδιά σου. Ούτε οι φίλοι σου. Ούτε η ζωή επειδή φέτος κουράστηκες πολύ, δούλεψες περισσότερο απ’ όσο άντεχες ή το καλοκαίρι δεν βγήκε όπως το είχες φανταστεί.
Μπορεί κάποιος να σου χρωστάει μια συγγνώμη. Μια εξήγηση. Μια συμπεριφορά καλύτερη από αυτή που σου έδειξε. Μπορεί πράγματι να αδικήθηκες.
Αλλά η ζωή δεν κάνει συμψηφισμούς.
Δεν σου επιστρέφει τον χρόνο επειδή κάποιος στον πήρε. Δεν σου δίνει δεύτερο Ιούλιο επειδή τον πρώτο τον πέρασες δουλεύοντας. Δεν σου στέλνει έναν καινούργιο Αύγουστο επειδή ο προηγούμενος δεν είχε αρκετές βουτιές, αρκετό έρωτα ή αρκετή ξεκούραση.
Κι όσο περιμένεις τα χρωστούμενα, η ζωή συνεχίζει κανονικά χωρίς να σε περιμένει.
Κι αν μπορείς, τότε τι περιμένεις;
Να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν μιλάω για τον άνθρωπο που παλεύει με την υγεία του. Ούτε για εκείνον που πενθεί, που έχει πραγματική οικονομική δυσκολία ή βρίσκεται σε μια κατάσταση που δεν του αφήνει επιλογές.
Εκεί δεν χωράνε οι εύκολες ατάκες του τύπου «βγες και ζήσε». Εκεί πολλές φορές το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αντέξεις.
Μιλάω για εμάς τις φορές που μπορούμε και δεν το κάνουμε.
Που περιμένουμε να χάσουμε λίγα κιλά για να φορέσουμε το φόρεμα. Να μαζέψουμε περισσότερα χρήματα για να χαρούμε κάτι μικρό. Να βρούμε την κατάλληλη παρέα για να πάμε εκεί που θέλουμε. Να τελειώσει η δουλειά. Να ηρεμήσουν τα πράγματα. Να έρθει η Δευτέρα. Ο άλλος μήνας. Του χρόνου.
Και το «του χρόνου» είναι ύπουλο πράγμα.
Γιατί κάποια στιγμή κοιτάς πίσω και καταλαβαίνεις ότι δεν περίμενες απλώς την κατάλληλη στιγμή. Περίμενες να αρχίσει η ζωή σου.
Κανείς δεν σου χρωστάει. Εσύ όμως;
Κάνε τη βόλτα. Πιες τον καφέ. Βάλε το καλό φόρεμα Τρίτη μεσημέρι. Πες το «μου έλειψες». Κλείσε το μικρό ταξίδι αν μπορείς. Πήγαινε για μπάνιο τον Σεπτέμβριο. Άνοιξε το κρασί χωρίς να περιμένεις γιορτή. Φάε στο καλό σερβίτσιο.
Δεν χρειάζεται όλα να είναι μεγάλα. Ούτε instagrammable. Ούτε «once in a lifetime».
Χρειάζεται απλώς να μη μεταφέρεις συνεχώς τη ζωή σου για αργότερα.
Γιατί, τελικά, κανείς δεν σου χρωστάει έναν Αύγουστο.
Ούτε η ζωή. Ούτε ο χρόνος. Ούτε κανένας άνθρωπος.
Αλλά όσο έχεις την υγεία σου και την ελευθερία να επιλέγεις έστω και λίγο πώς θα περάσεις την επόμενη μέρα σου, χρωστάς εσύ κάτι στον εαυτό σου: να μη φτάσεις στον επόμενο Αύγουστο περιμένοντας ακόμα να αρχίσεις να ζεις.
Get a life!
