Παίρνω τηλέφωνο στην εξυπηρέτηση πελατών για μια απλή ερώτηση. Απλή για μένα, όπως αποδεικνύεται.
«Για ελληνικά πατήστε 1». Πατάω. «Για λογαριασμούς πατήστε 2. Για βλάβες πατήστε 3. Για οτιδήποτε άλλο, παραμείνετε στη γραμμή».
Παραμένω. Και ξεκινάει η μουσική. Η ίδια μελωδία που παίζει από το 2015 και μάλλον έχει αποκτήσει κι αυτή σύμβαση αορίστου χρόνου.
Κάθε δύο λεπτά μια ευγενική φωνή με ενημερώνει ότι η κλήση μου είναι πολύ σημαντική. Στα δεκαοκτώ λεπτά έχω διπλώσει δύο πλυντήρια. Στα είκοσι πέντε τραγουδάω τη μουσική αναμονής. Στα τριάντα ένα έχω αρχίσει να δένομαι συναισθηματικά μαζί της.
«Μισό λεπτάκι να σας συνδέσω με το αρμόδιο τμήμα».
Και ξαναμπαίνει η μουσική…

Το κορνάρισμα που έρχεται πριν καν ανάψει το πράσινο!
Στέκομαι στο φανάρι. Κόκκινο. Ήσυχη εγώ, ήσυχο το αυτοκίνητο, όλα υπό έλεγχο.
Ανάβει πράσινο και πριν προλάβω να σηκώσω το πόδι από το φρένο, ακούγεται από πίσω μια κόρνα που θα μπορούσε να ξεκινήσει κρουαζιερόπλοιο.
Πετάγομαι, ο καφές κάνει τσουνάμι στο ποτήρι και ο πίσω συνεχίζει να κορνάρει, λες και περιμένουμε στην εκκίνηση της Formula 1.
Με προσπερνάει τελικά με ύφος ανθρώπου που μόλις έχασε μια πολύ σημαντική επιχειρηματική συμφωνία εξαιτίας μου. Κοιτάζω. Μιλάει στο κινητό.
Δύο φανάρια παρακάτω, σταματάμε δίπλα δίπλα.
Τον κοιτάζω. Με κοιτάζει. Ανάβει πράσινο.
Αυτή τη φορά σκέφτομαι να του κορνάρω εγώ. Έτσι, για να μη χαλάσουμε τη σχέση μας!

Το πετρέλαιο πέφτει. Να το πούμε και στην αντλία;
Διαβάζω ότι το Brent υποχώρησε σήμερα στα 94,17 δολάρια το βαρέλι. Οι εξαγωγές ανακάμπτουν, οι αγορές μιλούν για πλεόνασμα και οι αναλυτές βλέπουν προοπτικές αποκλιμάκωσης.
Εγώ πάλι περιμένω να δω την αποκλιμάκωση και στο βενζινάδικο.
Γιατί όταν ανεβαίνει το πετρέλαιο, έχω την εντύπωση ότι η αντλία ενημερώνεται πριν από το χρηματιστήριο. Όταν πέφτει, μάλλον περιμένει συστημένη επιστολή.
Γιατί τελικά το πετρέλαιο έχει δύο ταχύτητες: στην αύξηση πάει με Formula 1, στη μείωση ψάχνει ακόμη να βάλει μπρος!

Το «σε πέντε λεπτά είμαι εκεί!» που σημαίνει «μόλις ξύπνησα»!
Ραντεβού για καφέ στις έξι. Στις έξι παρά πέντε στέλνω «Εδώ είμαι!».
«Σε πέντε λεπτά είμαι εκεί!» μου απαντάει.
Παραγγέλνω. Στις έξι και δέκα έρχεται νέο μήνυμα. «Παρκάρω!»
Στις έξι και είκοσι: «Ψάχνω θέση, γίνεται χαμός!»
Αρχίζω να υποψιάζομαι ότι ψάχνει θέση σε άλλο νομό.
Στις έξι και μισή έχω πιει τον καφέ μου, έχω διαβάσει ολόκληρο τον κατάλογο, μαζί με τα αλλεργιογόνα, έχω μάθει το όνομα του σκύλου στο διπλανό τραπέζι και έχω αναπτύξει μια μικρή οικειότητα με τον σερβιτόρο.
Στις επτά παρά είκοσι εμφανίζεται. Χαμογελαστή, αεράτη, με τα μαλλιά ακόμη βρεγμένα.
«Δεν άργησα πολύ, ε;»
«Καθόλου!» της απαντάω.
«Ίσα που πρόλαβα να πιω έναν καφέ, να κάνω καινούργιους φίλους και να περάσω στην επόμενη ηλικιακή κατηγορία!»


































