Το καλοριφέρ που ξυπνάει με ήχους υπόγειου μετρό!

Πρώτη μέρα θέρμανσης. Ανοίγω το καλοριφέρ με ευλάβεια ιερέα. Κι αυτό μου απαντά με κροταλίσματα, γουργουρητά και ένα «τσακ» που με κάνει να κοιτάζω τον τοίχο, περιμένοντας να βγει κάτι από μέσα. Δεν ζεσταίνει ακόμη. Πρώτα κάνει προθέρμανση, σαν αθλητής που έχει να πάει γυμναστήριο από το 2008. Του μιλάω γλυκά, του δίνω χρόνο, κοντεύω να το ρωτήσω αν θέλει και μια κουβέρτα. Εκείνο συνεχίζει τη συμφωνία του. Τελικά ζεσταίνει μόνο το δεξί πάνω άκρο. Κάθομαι δίπλα του σαν να προσπαθώ να ζεσταθώ από αναμμένο σπίρτο. Φέτος το σέρβις δεν είναι προτεραιότητα. O εξορκισμός είναι!

Ο φορτιστής που δεν φτάνει πουθενά…

Ένα μέτρο καλώδιο. Η πρίζα στη μία άκρη του δωματίου, εγώ στην άλλη. Για να απαντήσω σε ένα μήνυμα, βρίσκομαι σκυμμένη στο πάτωμα, σε στάση που δεν υπάρχει ούτε στην προχωρημένη γιόγκα. Το ένα χέρι κρατάει το κινητό, το άλλο την ισορροπία μου και το γόνατο έχει αρχίσει να διαμαρτύρεται. Αν μετακινηθώ ένα εκατοστό, σταματάει να φορτίζει και μου ρίχνει μια προσβλητική δόνηση. Έχω αγοράσει 5 φορτιστές. 4 μεγάλους και έναν μικρό! Και οι 4 μεγάλοι έχουν εξαφανιστεί στο ίδιο μέρος με τις μονές κάλτσες και τα λαστιχάκια μαλλιών. Ο πέμπτος είναι εδώ. Κοντός, πεισματάρης και αποφασισμένος να με κάνει λάστιχο.

Σαράντα επτά tabs για ένα δώρο που δεν αγόρασα ποτέ

Θέλω να αγοράσω ένα δώρο. Ένα. Ανοίγω ένα tab για ιδέες. Μετά ένα για σύγκριση τιμών. Ένα για κριτικές, ένα για εναλλακτικές, άλλο ένα γιατί «κάπου θα το βρω φθηνότερα». Τρεις ώρες αργότερα, ο υπολογιστής αναπνέει σαν ατμομηχανή κι εγώ έχω στην οθόνη 47 μικροσκοπικά κουτάκια που δεν θυμάμαι καν τι περιέχουν. Έχω συγκρίνει υλικά, διαστάσεις, μεταφορικά, πολιτικές επιστροφών και αξιολογήσεις ανθρώπων από τη Γερμανία. Δώρο δεν έχω αγοράσει. Έχω αποκτήσει όμως διδακτορικό στην έρευνα αγοράς και μια ανεξήγητη επιθυμία να κλείσω εισιτήρια για Βερολίνο. Αύριο ξαναρχίζω. Από το πρώτο tab.

Το «θα το διαβάσω αργότερα» που έγινε αρχείο δεκαετίας

Βλέπω ένα ενδιαφέρον άρθρο και πατάω αποθήκευση με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που έχει άπλετο ελεύθερο χρόνο. «Θα το διαβάσω αργότερα». Το αργότερα, βέβαια, αγνοείται. Χθες άνοιξα τους αποθηκευμένους συνδέσμους και βρήκα οδηγούς για καλοκαίρια που πέρασαν, συνταγές που δεν έφτιαξα και «10 συνήθειες των παραγωγικών ανθρώπων» που δεν διάβασα, γιατί προφανώς δεν ήμουν αρκετά παραγωγική. Βρήκα μέχρι και άρθρο για τις τάσεις της μόδας του 2021. Αν περιμένω λίγο ακόμη, θα ξαναέρθουν στη μόδα και θα είμαι επιτέλους ενημερωμένη. Κάπου εκεί μέσα υπάρχει και ένας οδηγός με τίτλο «Πώς να σταματήσεις να αναβάλλεις». Αποθηκευμένος. Θα τον διαβάσω αργότερα.