Καλημέρα SayYesser και καλή εβδομάδα!!!
Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή που δεν μοιάζει με αρχή και δεν μοιάζει με τέλος. Μοιάζει με εκείνο το άβολο ενδιάμεσο, που έχεις αφήσει κάτι πίσω σου αλλά δεν έχεις φτάσει ακόμα κάπου αλλού. Και συνήθως δεν είσαι έτοιμος. Είσαι απλώς… εκεί.
Διάβαζα μια ιστορία για το πώς, κάποιες φορές, για να σωθείς, δεν αρκεί να κρατηθείς. Πρέπει να αφήσεις. Ακόμα κι αυτό που σου δίνει ασφάλεια. Ακόμα κι αυτό που μέχρι χθες σε κρατούσε όρθιο. Γιατί όσο κρατιέσαι από κάτι που πια δεν σε πηγαίνει μπροστά, τόσο βουλιάζεις μαζί του.
Κι εδώ είναι το δύσκολο κομμάτι που δεν μας λένε συχνά: δεν αφήνεις μόνο ό,τι σε βαραίνει. Αφήνεις και ό,τι σε παρηγορεί. Τον ρόλο σου. Την εικόνα σου. Την ιδέα που είχες για το πώς «θα έπρεπε» να είναι η ζωή σου. Και ξαφνικά βρίσκεσαι εκτεθειμένος. Χωρίς ταμπέλες. Χωρίς σενάριο. Χωρίς plan B.
Δεν είναι ρομαντικό. Δεν είναι empowering. Είναι κουραστικό. Είσαι μουσκεμένος από φόβο, αβεβαιότητα και σκέψεις τύπου «και τώρα τι;». Και το χειρότερο; Δεν φτάνεις καν εκεί που νόμιζες ότι πας. Φτάνεις αλλού. Σε ένα μέρος άγνωστο. Με λιγότερα πράγματα. Με λιγότερη σιγουριά. Με περισσότερο εαυτό απ’ όσο είχες υπολογίσει.
Αλλά κάπου εκεί γίνεται η στροφή. Όχι επειδή όλα φτιάχνουν. Αλλά επειδή καταλαβαίνεις κάτι απλό: δεν ξεκινάς από το μηδέν. Ξεκινάς από την αλήθεια. Από αυτό που έμεινε όταν έφυγαν τα περιττά. Από αυτό που δεν μπορούσες να κουβαλάς άλλο.
Η μέση της ζωής δεν είναι κρίση. Είναι αναδιάταξη. Είναι εκείνο το σημείο που σταματάς να κρατιέσαι από σωσίβια που δεν επιπλέουν πια και δοκιμάζεις, έστω φοβισμένος, να κολυμπήσεις μόνος σου. Όχι γιατί είσαι γενναίος. Αλλά γιατί δεν γίνεται αλλιώς.
Και ναι, είναι άβολο. Αλλά είναι και ειλικρινές. Και καμιά φορά, αυτό φτάνει.
Tip of the Day: Κάποιες φορές, για να σωθείς, πρέπει πρώτα να αφήσεις. Αν κάτι σου δίνει ασφάλεια αλλά σε κρατά στάσιμο, δεν είναι σωσίβιο. Είναι βάρος.
Καλή εβδομάδα, είπαμε;
