Υπάρχει μια εικόνα που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια στο διαδίκτυο. Από τη μία πλευρά δείχνει πώς φανταζόμαστε την επιτυχία: μια ευθεία γραμμή. Ξεκινάς, δουλεύεις, προχωράς, φτάνεις στον στόχο σου. Καθαρά, οργανωμένα, χωρίς πισωγυρίσματα.
Από την άλλη πλευρά υπάρχει η πραγματικότητα. Μια γραμμή που μοιάζει περισσότερο με ηλεκτροκαρδιογράφημα. Γεμάτη στροφές, κύκλους, αδιέξοδα, μικρές νίκες, μεγάλες απογοητεύσεις, στάσεις, επιστροφές στην αρχή και ξανά από την αρχή.
Κάθε φορά που τη βλέπω, σκέφτομαι το ίδιο πράγμα.
Αν η ζωή σου μοιάζει με τη δεύτερη εικόνα, δεν σημαίνει ότι έχεις χαθεί.
Σημαίνει ότι μάλλον ζεις.
Μας πούλησαν την ιδέα της ευθείας
Από παιδιά μεγαλώσαμε με μια πολύ συγκεκριμένη αφήγηση. Διάβασε, πέρασε στο πανεπιστήμιο, βρες μια καλή δουλειά, εξελίξου, αγόρασε σπίτι, δημιούργησε οικογένεια, γίνε επιτυχημένος. Σαν να υπάρχει ένας χάρτης που, αν τον ακολουθήσεις πιστά, θα σε οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στον προορισμό σου.
Μόνο που η πραγματική ζωή δεν διάβασε ποτέ αυτό το εγχειρίδιο.
Χάνεις δουλειές που νόμιζες ότι ήταν δεδομένες. Γνωρίζεις ανθρώπους που αλλάζουν όσα πίστευες για τον εαυτό σου. Ξεκινάς σχέσεις που τελειώνουν και τελειώνεις σχέσεις που πίστευες ότι δεν θα τελείωναν ποτέ. Αλλάζεις καριέρα στα σαράντα, ξεκινάς από το μηδέν στα πενήντα, ανακαλύπτεις όνειρα που δεν ήξερες ότι είχες στα εξήντα.
Και ξαφνικά η ευθεία γίνεται ένας δρόμος γεμάτος στροφές.
Όχι επειδή απέτυχες.
Επειδή έτσι μοιάζει η ζωή όταν συμβαίνει πραγματικά.
Το πρόβλημα δεν είναι η διαδρομή. Είναι η σύγκριση.
Ζούμε στην εποχή που όλοι δημοσιεύουν τον τερματισμό, αλλά κανείς δεν δείχνει τη διαδρομή.
Βλέπεις την προαγωγή στο LinkedIn, όχι τις δεκάδες απορρίψεις που προηγήθηκαν. Βλέπεις την επιτυχημένη επιχείρηση, όχι τα βράδια που ο ιδρυτής της αναρωτιόταν αν θα καταφέρει να πληρώσει τους λογαριασμούς του. Βλέπεις το βιβλίο στο ράφι του βιβλιοπωλείου, όχι τα χειρόγραφα που γύρισαν πίσω με ένα ευγενικό «όχι».
Κάπως έτσι γεννιέται η πιο επικίνδυνη σκέψη της εποχής μας.
«Μόνο εγώ δυσκολεύομαι.»
Και όμως, σχεδόν όλοι δυσκολεύονται.
Απλώς οι περισσότεροι ανεβάζουν τη φωτογραφία αφού τελειώσει η ανηφόρα.
Οι στροφές δεν είναι καθυστέρηση. Είναι εκπαίδευση.
Υπάρχει κάτι που καταλαβαίνουμε πάντα εκ των υστέρων.
Οι περίοδοι που μας εκνεύρισαν περισσότερο ήταν συχνά εκείνες που μας προετοίμασαν καλύτερα.
Η δουλειά που χάσαμε μάς οδήγησε σε μία καλύτερη. Η συνεργασία που δεν προχώρησε μας έμαθε να βάζουμε όρια. Η αποτυχία που τότε φάνταζε καταστροφή έγινε αργότερα η ιστορία που λέγαμε γελώντας.
Όταν όμως βρίσκεσαι μέσα στη δίνη, τίποτα από αυτά δεν φαίνεται.
Το μόνο που βλέπεις είναι ότι δεν κινείσαι ευθεία.
Και ίσως εκεί είναι το μεγαλύτερο λάθος μας.
Να πιστεύουμε ότι η πρόοδος φαίνεται μόνο όταν όλα πηγαίνουν καλά.
Στην πραγματικότητα, πολλές φορές προχωράς περισσότερο τις μέρες που αμφιβάλλεις, παρά τις μέρες που πανηγυρίζεις.
Η ζωή δεν είναι GPS
Αν υπάρχει κάτι που έχω μάθει μεγαλώνοντας, είναι ότι η ζωή δεν επανυπολογίζει απλώς τη διαδρομή. Τη δημιουργεί από την αρχή.
Κανείς δεν μπορεί να σου υποσχεθεί ότι όλα θα πάνε όπως τα σχεδίασες.
Μπορεί όμως να σου υποσχεθεί κάτι άλλο.
Ότι σχεδόν όλοι οι άνθρωποι που θαυμάζεις πέρασαν από περιόδους όπου πίστεψαν ότι είχαν μείνει πίσω. Ότι έκαναν λάθος. Ότι δεν ήταν αρκετοί.
Η διαφορά δεν ήταν ότι είχαν έναν πιο εύκολο δρόμο.
Η διαφορά ήταν ότι συνέχισαν να περπατούν, ακόμη κι όταν ο δρόμος έμοιαζε να μην οδηγεί πουθενά.
Και αν σήμερα η ζωή σου δεν πηγαίνει ευθεία…
…μη βιαστείς να πιστέψεις ότι πηγαίνει λάθος.
Οι πιο όμορφες ιστορίες δεν γράφτηκαν ποτέ πάνω σε έναν τέλειο σχεδιασμό. Γράφτηκαν μέσα από λάθη, καθυστερήσεις, αλλαγές πορείας και απρόσμενες στροφές.
Γιατί, τελικά, η ζωή δεν σε ανταμείβει επειδή δεν έχασες ποτέ τον δρόμο.
Σε ανταμείβει επειδή, κάθε φορά που τον έχανες, είχες το θάρρος να ψάξεις έναν καινούργιο.
Ίσως λοιπόν, αν η ζωή σου δεν πηγαίνει ευθεία, να μην υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας.
Ίσως να πηγαίνει ακριβώς όπως πρέπει.
