Καλώς ήρθες στο τσίρκο του μυαλού σου
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν. Και υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν live σχολιασμό της ζωής τους μέσα στο κεφάλι τους. Δεν πίνουν απλώς καφέ. Αναρωτιούνται αν πίνουν πολύ καφέ, αν ο καφές είναι άμυνα, αν η ανάγκη για καφέ σημαίνει ότι δεν κοιμούνται καλά, αν δεν κοιμούνται καλά επειδή δεν είναι ευτυχισμένοι και αν τελικά το decaf είναι μια μεταφορά για τη ζωή τους. Κουραστήκαμε ήδη.
Αν ανήκεις σε αυτή την κατηγορία, ξέρεις. Το μυαλό σου δεν έχει off. Έχει μόνο «μήπως», «γιατί», «κι αν», «τι εννοούσε», «μήπως έκανα λάθος», «μήπως δεν κάνω αρκετά», «μήπως όλοι έχουν καταλάβει κάτι που εγώ δεν έχω καταλάβει ακόμα».
Το overthinking φοράει συχνά κοστούμι ωριμότητας
Το πρόβλημα με τους ανθρώπους που σκέφτονται πολύ είναι ότι δύσκολα τους πείθεις πως αυτό είναι πρόβλημα. Γιατί πολλές φορές όντως βλέπουν πράγματα που οι άλλοι δεν βλέπουν. Διαβάζουν τις σιωπές. Πιάνουν τις αποχρώσεις. Καταλαβαίνουν πότε κάποιος λέει «είμαι καλά» αλλά δεν είναι. Μπαίνουν σε βάθος. Δεν μένουν στην επιφάνεια. Ωραία όλα αυτά. Μέχρι που το βάθος γίνεται βούρκος.
Γιατί άλλο σκέφτομαι και άλλο αυτοανακρίνομαι. Άλλο έχω επίγνωση και άλλο περνάω τον εαυτό μου από εξεταστική επιτροπή κάθε βράδυ στις 02:17.
Δεν είσαι πάντα διαισθητικός. Μερικές φορές είσαι απλώς εξαντλημένος
Να το πούμε λίγο ωμά; Δεν είναι κάθε σκέψη σοφία. Κάποιες σκέψεις είναι απλώς θόρυβος με αυτοπεποίθηση. Δεν σημαίνει ότι επειδή το μυαλό σου έφτιαξε δέκα πιθανά σενάρια, κάποιο από αυτά είναι αλήθεια. Μπορεί απλώς να έχεις έναν εσωτερικό σεναριογράφο που πληρώνεται με άγχος και δουλεύει υπερωρίες.
Το overthinking μοιάζει παραγωγικό γιατί κινείται. Όμως δεν σημαίνει ότι προχωρά. Είναι σαν να τρέχεις σε διάδρομο γυμναστηρίου φορώντας τα καλά σου. Πολύς ιδρώτας, μηδέν προορισμός.
Η παγίδα του «θέλω απλώς να καταλάβω»
Αυτή είναι η πιο ύπουλη φράση. «Θέλω απλώς να καταλάβω». Τέλεια. Αλλά πόσες φορές χρειάζεται να αναλύσεις το ίδιο μήνυμα; Πόσα λεπτά χρειάζεται να ξαναπαίξεις μια συζήτηση που τελείωσε πριν από τρεις ημέρες; Πόσες φορές θα κάνεις forensic analysis σε ένα βλέμμα, ένα emoji, μια παύση, ένα «οκ»;
Κάπου εκεί η κατανόηση σταματά να είναι εργαλείο και γίνεται φυλακή. Δεν ψάχνεις πια απαντήσεις. Ψάχνεις απόλυτη βεβαιότητα. Και αυτή, λυπάμαι, δεν κυκλοφορεί σε συσκευασία ενηλίκων.
Μερικοί άνθρωποι μπορούν απλώς να υπάρχουν. Εκνευριστικό.
Υπάρχουν άνθρωποι που κάθονται στην παραλία και κοιτάζουν τη θάλασσα. Τέλος. Δεν σκέφτονται αν η ζωή τους έχει σωστή κατεύθυνση. Δεν αναρωτιούνται αν η παιδική τους ηλικία επηρεάζει τον τρόπο που διαλέγουν ξαπλώστρα. Δεν κάνουν απολογισμό προσωπικότητας επειδή άργησε κάποιος να απαντήσει.
Και τους ζηλεύουμε. Όχι επειδή είναι πιο απλοί. Επειδή μοιάζουν ελεύθεροι. Έχουν αυτή την εξωφρενική ικανότητα να είναι εκεί όπου βρίσκονται. Ενώ εμείς είμαστε εκεί, στο χθες, στο αύριο, στο εναλλακτικό σενάριο και σε μια παράλληλη εκδοχή της ζωής μας όπου απαντήσαμε πιο έξυπνα.
Το μυαλό σου δεν χρειάζεται πάντα λύση. Χρειάζεται τάξη
Ίσως το ζητούμενο δεν είναι να σταματήσεις να σκέφτεσαι. Καλή τύχη με αυτό. Το ζητούμενο είναι να σταματήσεις να πιστεύεις κάθε σκέψη σαν να είναι έκτακτο δελτίο ειδήσεων. Δεν είναι όλα επείγοντα. Δεν είναι όλα σημάδι. Δεν είναι όλα απόδειξη ότι κάτι πάει στραβά.
Μερικές φορές μια σκέψη είναι απλώς σκέψη. Περνάει. Δεν χρειάζεται να την καλέσεις για καφέ, να της στρώσεις τραπέζι και να της δώσεις κλειδιά σπιτιού.
Και τώρα;
Δεν υπάρχει μαγικό κουμπί. Υπάρχει όμως μια μικρή, σχεδόν προσβλητικά απλή αρχή: δεν χρειάζεται να λύσεις τον εαυτό σου για να ζήσεις τη μέρα σου. Δεν είσαι πρόβλημα προς διόρθωση. Είσαι άνθρωπος με δυνατό μυαλό που ξέχασε ότι δεν είναι υποχρεωμένο να δουλεύει 24ωρο.
Οπότε την επόμενη φορά που θα πιάσεις τον εαυτό σου να κάνει συνέδριο μέσα στο κεφάλι του, πες του ευγενικά να κατεβάσει λίγο την ένταση.
Γιατί ναι, είναι ωραίο να σκέφτεσαι βαθιά.
Αλλά είναι ακόμη πιο ωραίο να μην πνίγεσαι σε κάθε σκέψη που περνάει.
