Μπιφτέκια από φακές, μερέντα από ρεβύθια, ζαμπόν από μελιτζάνα, κεμπάπ από μαυρομάτικα φασόλια.
Κάπου εδώ θέλω να ρωτήσω κάτι πολύ απλό:
Γιατί;
Δεν έχω τίποτα με τις φακές. Τις τρώω. Ούτε με τα ρεβύθια. Ούτε με τη μελιτζάνα, ούτε με τα μαυρομάτικα, ούτε με το κουνουπίδι που τελευταία έχει αναλάβει καριέρα ως βάση πίτσας, ρύζι, πουρές και ό,τι άλλο του ζητηθεί.
Αλλά γιατί έχουμε αυτή την ανάγκη να παίρνουμε ένα τρόφιμο και να το παρουσιάζουμε ως κάτι εντελώς διαφορετικό;
Γιατί η φακή πρέπει να γίνει μπιφτέκι; Γιατί το ρεβύθι πρέπει να γίνει μερέντα; Γιατί η μελιτζάνα πρέπει να γίνει ζαμπόν;
Η μελιτζάνα έχει ήδη αρκετά να κάνει στη ζωή της. Δεν χρειάζεται και δεύτερη δουλειά.
Το πρόβλημα δεν είναι η εναλλακτική
Να το ξεκαθαρίσω, γιατί αλλιώς θα παρεξηγηθούμε χωρίς λόγο.
Φυσικά και πρέπει να υπάρχουν φυτικές επιλογές. Για όσους είναι vegan, vegetarian, για ανθρώπους με διατροφικούς περιορισμούς, για όσους απλώς θέλουν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό.
Καμία αντίρρηση.
Το θέμα μου είναι αλλού.
Είναι αυτή η εμμονή να πείσουμε ότι κάτι «είναι ίδιο με το κανονικό».
Και πάντα, μα πάντα, ακολουθεί η ίδια φράση:
«Δεν καταλαβαίνεις διαφορά.»
Καταλαβαίνω.
Αν φάω κάτι από ρεβύθια, πιθανότατα θα καταλάβω ότι δεν είναι σοκολατένιο άλειμμα όπως αυτό που έχω στο μυαλό μου. Αν φάω φακή σε μορφή μπιφτεκιού, θα αντιληφθώ ότι δεν είναι μοσχαρίσιο μπιφτέκι.
Και ξαναλέω: δεν πειράζει.
Γιατί πρέπει ντε και καλά να μοιάζει με κάτι άλλο για να έχει αξία;
Το φαγητό δεν χρειάζεται μεταμφίεση
Αυτό είναι που με διασκεδάζει περισσότερο.
Λες και αν πούμε «πάστα ρεβιθιού με κακάο», δεν θα το φάει κανείς. Πρέπει να το βαφτίσουμε «μερέντα από ρεβύθια».
Αν πούμε «μπιφτέκι οσπρίων», είναι πολύ απλό. Πρέπει να αρχίσει η μεγάλη υπόσχεση ότι είναι «σαν κανονικό».
Μα γιατί;
Τα όσπρια είναι ήδη κανονικό φαγητό.
Η μελιτζάνα είναι ήδη κανονικό φαγητό.
Το κουνουπίδι επίσης.
Δεν χρειάζονται rebranding για να αποκτήσουν ενδιαφέρον.
Και κάπου εδώ νομίζω ότι μπλέξαμε την υγιεινή διατροφή με ένα περίεργο παιχνίδι μίμησης. Αντί να πούμε «σήμερα θα φάω κάτι διαφορετικό», προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι τρώμε ακριβώς το ίδιο πράγμα με πριν, απλώς σε άλλη εκδοχή.
Φά’ το επειδή σου αρέσει
Αυτό είναι όλο.
Θες μπιφτέκι από φακές; Τέλεια.
Θες άλειμμα από ρεβύθια και κακάο; Επίσης τέλεια.
Θες κεμπάπ από μαυρομάτικα; Δοκίμασέ το.
Αλλά φά’ το επειδή σου αρέσει. Όχι επειδή κάποιος σε έπεισε ότι «δεν καταλαβαίνεις τη διαφορά».
Και κυρίως, ας αφήσουμε λίγο ήσυχη αυτή τη μανία να διορθώσουμε κάθε τρόφιμο ώστε να μοιάζει με κάποιο άλλο.
Γιατί σε λίγο θα βγει παστίτσιο από chia, σουβλάκι από μπρόκολο και γαλακτομπούρεκο από κινόα και θα πρέπει όλοι να κάνουμε ότι δεν συνέβη τίποτα.
Ε, όχι.
Η φακή ας είναι φακή.
Το ρεβύθι ας είναι ρεβύθι.
Και η μελιτζάνα ας σταματήσει επιτέλους να κάνει το ζαμπόν.
