Κάποτε η ζωή μας ήταν γεμάτη πρώτες φορές. Πρώτη εκδρομή, πρώτο ταξίδι, πρώτη συναυλία, πρώτη μεγάλη απόφαση. Και μετά, κάπου ανάμεσα στις υποχρεώσεις και την καθημερινότητα, αρχίσαμε να επαναλαμβάνουμε όσα ήδη γνωρίζουμε.
Θέλω να σου κάνω μια ερώτηση.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι για πρώτη φορά;
Όχι κάτι συγκλονιστικό. Δεν εννοώ να ανέβηκες στο Έβερεστ, να έκανες ελεύθερη πτώση ή να αποφάσισες να μετακομίσεις στην άλλη άκρη του κόσμου.
Κάτι απλό.
Να δοκίμασες ένα φαγητό που δεν είχες ξαναφάει. Να πήγες μόνος σου σινεμά. Να παρακολούθησες ένα μάθημα χορού, παρόλο που έχεις δύο αριστερά πόδια. Να μπήκες σε ένα μικρό μαγαζί που προσπερνούσες χρόνια.
Σκέψου το λίγο.
Δεν είναι τόσο εύκολο να θυμηθείς, ε;
Κάποτε όλα ήταν καινούργια
Όταν ήμασταν παιδιά, σχεδόν κάθε εβδομάδα είχε μια πρώτη φορά.
Πρώτη φορά ποδήλατο χωρίς βοηθητικές. Πρώτη διανυκτέρευση σε σπίτι φίλου. Πρώτη φορά που μαγείρεψες κάτι μόνος σου και το αποτέλεσμα ήταν, ας πούμε, ενδιαφέρον.
Μεγαλώνοντας συνεχίσαμε.
Πρώτη δουλειά, πρώτο δικό μας σπίτι, πρώτο ταξίδι χωρίς γονείς, πρώτη φορά που καταλάβαμε ότι ο λογαριασμός του ρεύματος δεν πληρώνεται μόνος του.
Και μετά;
Μετά αποκτήσαμε πρόγραμμα.
Ξέρουμε ποιον καφέ θέλουμε, πού μας αρέσει να τρώμε, ποια διαδρομή θα ακολουθήσουμε, τι θα παραγγείλουμε και περίπου πώς θα κυλήσει το Σαββατοκύριακο.
Δεν είναι απαραίτητα κακό. Η οικειότητα έχει τη δική της υπέροχη ασφάλεια.
Αλλά μήπως, στην προσπάθειά μας να οργανώσουμε τη ζωή μας, ξεχάσαμε να της αφήνουμε χώρο να μας εκπλήσσει;
«Δεν είμαι εγώ για τέτοια τώρα»
Αυτή είναι μια φράση που αξίζει να εξετάσουμε λίγο περισσότερο.
Πόσες φορές απορρίπτουμε κάτι καινούργιο πριν καν το δοκιμάσουμε;
«Δεν έχω ταλέντο».
«Θα είμαι ο μεγαλύτερος εκεί».
«Τώρα θα αρχίσω μαθήματα;»
«Κι αν γίνω ρεζίλι;»
Και ποιος μας είπε ότι πρέπει να είμαστε καλοί σε οτιδήποτε κάνουμε;
Δεν μπορείς απλώς να τραγουδήσεις παράφωνα, να ζωγραφίσεις ένα απαίσιο τοπίο ή να δοκιμάσεις ένα άθλημα στο οποίο δεν έχεις καμία απολύτως προοπτική διάκρισης;
Πότε αποφασίσαμε ότι κάθε καινούργια δραστηριότητα πρέπει να οδηγεί σε κάποιο αποτέλεσμα;
Μερικά πράγματα αξίζει να τα κάνουμε αποκλειστικά και μόνο επειδή μας διασκεδάζουν.
Απίστευτο, το ξέρω!
Δεν χρειάζεται να αλλάξεις ζωή. Άλλαξε μια Πέμπτη!
Το ωραίο με τις πρώτες φορές είναι ότι δεν χρειάζονται πάντα χρήματα, μεγάλες αποφάσεις ή άδεια από τη δουλειά.
Μπορείς να παραγγείλεις κάτι που δεν γνωρίζεις. Να μπεις σε ένα μουσείο που δεν έχεις επισκεφθεί. Να πας σε μια παράσταση διαφορετική από εκείνες που συνήθως επιλέγεις.
Να δοκιμάσεις μια συνταγή που σου φαίνεται δύσκολη.
Και ναι, μπορεί να μη σου αρέσει.
Μπορεί να βαρεθείς. Να απογοητευτείς. Να αναρωτηθείς γιατί δεν πήγες τελικά στο γνωστό σου εστιατόριο.
Ε, και;
Δεν υπογράψαμε συμβόλαιο ότι κάθε καινούργια εμπειρία πρέπει να είναι καταπληκτική.
Το σημαντικό είναι ότι δεν ξέραμε από πριν πώς θα εξελιχθεί.
Έχουμε ακόμη πολλές πρώτες φορές μπροστά μας
Ίσως αυτό είναι που ξεχνάμε μεγαλώνοντας.
Ότι οι πρώτες φορές δεν τελειώνουν σε κάποια συγκεκριμένη ηλικία.
Δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης στην περιέργεια.
Μπορεί στα πενήντα να ανακαλύψεις μια μουσική που δεν άκουγες ποτέ. Στα εξήντα να μάθεις να κολυμπάς. Στα εβδομήντα να κάνεις το πρώτο σου ταξίδι μόνος.
Ή αύριο να πας για πρώτη φορά σε εκείνο το μικρό καφέ της γειτονιάς που πάντα λες ότι θα δοκιμάσεις.
Δεν χρειάζεται να γίνει η εμπειρία της ζωής σου.
Αρκεί να γίνει μια καινούργια εμπειρία.
Γιατί τελικά η ζωή δεν είναι μόνο όλα όσα έχουμε καταφέρει, αποκτήσει ή οργανώσει.
Είναι και όλα εκείνα που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμη.
Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα πεις «άσ’ το, δεν είναι για μένα», κάνε μια δεύτερη σκέψη.
Μήπως απλώς δεν ξέρεις ακόμη αν είναι για σένα;
Και κάτι τελευταίο.
Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι εντυπωσιακό για να αποκτήσεις μια καινούργια ιστορία.
Γιατί κακά τα ψέματα, δεν γίνεται να παραπονιόμαστε ότι όλες οι μέρες είναι ίδιες και να παραγγέλνουμε είκοσι χρόνια το ίδιο πιάτο από τον ίδιο κατάλογο!
