Κάπου στο σπίτι υπάρχει ένα αντικείμενο που αγοράσαμε με ενθουσιασμό, πληρώσαμε κανονικότατα και έκτοτε το προστατεύουμε από τον μεγαλύτερο εχθρό του: τη χρήση.
Μπορεί να είναι μια ακριβή καφετιέρα, ένα ζευγάρι παπούτσια που περιμένει την κατάλληλη έξοδο ή ένα καλό σερβίτσιο που έχει περάσει περισσότερα χρόνια μέσα στο ντουλάπι παρά πάνω στο τραπέζι.
Και φυσικά υπάρχει πάντα εκείνο το υπέροχο τετράδιο που δεν γράφουμε τίποτα μέσα, επειδή είναι πολύ ωραίο για να το χαλάσουμε.
Ακούγεται παράλογο; Κι όμως, το κάνουμε συνεχώς!
Το αγοράσαμε για τον μελλοντικό μας εαυτό
Όταν αγοράζουμε κάτι, συχνά δεν σκεφτόμαστε μόνο το αντικείμενο. Φανταζόμαστε και τη ζωή που θα κάνουμε μαζί του.
Με την καινούργια καφετιέρα θα απολαμβάνουμε κάθε πρωί έναν υπέροχο καφέ.
Με το όργανο γυμναστικής θα αποκτήσουμε επιτέλους πρόγραμμα.
Με τα καινούργια ποτήρια θα οργανώνουμε όμορφα δείπνα στο σπίτι.
Και μετά έρχεται η πραγματικότητα.
Η καφετιέρα χρειάζεται καθάρισμα, το όργανο γυμναστικής φιλοξενεί τα ρούχα που δεν μπήκαν στην ντουλάπα και τα ποτήρια παραμένουν στο κουτί τους.
Δεν αγοράσαμε απλώς προϊόντα. Αγοράσαμε μια υπόσχεση προς τον εαυτό μας.
Και κάπου στην πορεία ξεχάσαμε να την πραγματοποιήσουμε.
«Μην το χρησιμοποιείς, είναι καλό!»
Υπάρχει βέβαια και μια φράση που έχουμε ακούσει σχεδόν όλοι μεγαλώνοντας.
«Αυτό είναι για τις καλές περιστάσεις».
Το καλό τραπεζομάντιλο, τα καλά πιάτα, οι καλές πετσέτες, τα καλά ποτήρια.
Όλα φυλαγμένα για μια μέρα που θα είναι αρκετά σημαντική ώστε να δικαιολογεί την εμφάνισή τους.
Και το απλό μεσημεριανό της Κυριακής;
Δεν μετράει;
Το δείπνο με την οικογένεια;
Δεν είναι περίσταση;
Έχουμε φτάσει να συμπεριφερόμαστε σε ορισμένα αντικείμενα λες και τους κάνουμε χάρη που δεν τα χρησιμοποιούμε!
Πόσο κοστίζει τελικά κάτι που δεν χρησιμοποιούμε;
Η τιμή στο ταμείο είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας.
Ένα αντικείμενο που αγοράστηκε για να χρησιμοποιείται αλλά μένει ξεχασμένο δεν προσφέρει την αξία που περιμέναμε.
Μια συσκευή των 200 ευρώ που χρησιμοποιήθηκε δύο φορές μας κόστισε ουσιαστικά 100 ευρώ ανά χρήση.
Ένα ζευγάρι παπούτσια που παραμένει άθικτο για χρόνια μπορεί να μη φορεθεί ποτέ.
Και μια συλλογή από «θα το χρησιμοποιήσω κάποια στιγμή» καταλαμβάνει χώρο, δημιουργεί ακαταστασία και συχνά μας θυμίζει σχέδια που δεν πραγματοποιήσαμε.
Βέβαια, δεν χρειάζεται κάθε αντικείμενο να χρησιμοποιείται καθημερινά. Υπάρχουν πράγματα που αγοράζουμε για να τα συλλέγουμε, να τα διατηρούμε ή απλώς να τα χαιρόμαστε.
Αλλά όταν κάτι το αγοράσαμε για μια συγκεκριμένη εμπειρία, ποιο το νόημα να την αναβάλλουμε επ’ αόριστον;
Η κατάλληλη στιγμή έχει μια κακή συνήθεια
Δεν έρχεται πάντα.
Περιμένουμε την τέλεια έξοδο για να φορέσουμε το καινούργιο φόρεμα. Τους σωστούς καλεσμένους για να στρώσουμε το καλό τραπέζι. Την ιδανική περίοδο για να αρχίσουμε ένα χόμπι.
Μόνο που η καθημερινότητα δεν πρόκειται να σταματήσει ξαφνικά και να μας ανακοινώσει ότι έφτασε η μεγάλη στιγμή.
Γι’ αυτό ίσως αξίζει να κάνουμε μια μικρή αλλαγή.
Να φορέσουμε επιτέλους εκείνα τα παπούτσια. Να χρησιμοποιήσουμε την καφετιέρα. Να γράψουμε στην πρώτη σελίδα του τετραδίου, ακόμη κι αν κάνουμε λάθος.
Και την επόμενη Κυριακή να βγάλουμε τα καλά πιάτα από το ντουλάπι.
Όχι επειδή περιμένουμε κάποιον σημαντικό.
Αλλά επειδή το καλό σερβίτσιο δεν περιμένει τους καλεσμένους. Περιμένει εμάς.
