Η κάλτσα που μπήκε ζευγάρι και βγήκε ανύπαντρη!

Βάζω στο πλυντήριο έξι ζευγάρια. Μετρημένα. Με μάρτυρες.

Βγάζω έντεκα κάλτσες.

Κοιτάζω τον κάδο, το λάστιχο, το σεντόνι που πλύθηκε μαζί. Τίποτα. Η δωδέκατη έχει εξαφανιστεί σαν να έκλεισε εισιτήριο χωρίς επιστροφή.

Η ανύπαντρη μετακομίζει στο γνωστό κουτάκι «θα βρεθεί». Εκεί μένουν ήδη επτά ακόμη, από το 2023.

Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι δεν τις τρώει το πλυντήριο.

Τις απελευθερώνει.

Κάπου εκεί έξω υπάρχει ένα νησί με μονές κάλτσες που ζουν ευτυχισμένες. Χωρίς εμένα!

Tο group των γονιών: 147 μηνύματα για μια φωτοτυπία!

Αφήνω το κινητό μια ώρα. Μία.

Γυρίζω και βλέπω: 147 νέα μηνύματα.

Πανικόβλητη, κάνω scroll. Κάποιος ρώτησε αν η φωτοτυπία της γεωγραφίας θέλει χρώμα. Ακολούθησαν διαφορετικές απόψεις, δύο voice των τεσσάρων λεπτών, ένα «καλά λέει η Μαρία» και 23 σηκωμένοι αντίχειρες.

Η απάντηση δεν βρέθηκε ποτέ… Για να είμαι ειλικρινής κανείς μας δε θυμάται πια, ποια ήταν η ερώτηση…

 Το ταμείο αυτοεξυπηρέτησης που με πέρασε για εγκληματία!

Πηγαίνω στο self-checkout για να τελειώνω γρήγορα. Τρία πράγματα έχω. ΤΡΙΑ.

Σκανάρω το γάλα. Επιτυχία.

Σκανάρω το ψωμί. Επιτυχία.

Ακουμπάω το σαμπουάν.

«Μη αναμενόμενο αντικείμενο στον χώρο τοποθέτησης».

Το σηκώνω.

«Παρακαλώ τοποθετήστε το αντικείμενο».

Το ξαναβάζω.

«Απαιτείται βοήθεια υπαλλήλου».

Έρχεται μια κοπέλα, πατάει έναν κωδικό και με κοιτάζει σαν να προσπάθησα να φύγω με το χρηματοκιβώτιο.

Στο διπλανό ταμείο μια κυρία με γεμάτο καρότσι έχει ήδη πληρώσει.

Πήγα να γλιτώσω δύο λεπτά και βρέθηκα υπό ηλεκτρονική επιτήρηση για ένα σαμπουάν!

Η ομπρέλα που θυμάμαι μόνο όταν βρέχει. Πάνω μου!

Το πρωί ο ουρανός ήταν γκρι. Η εφαρμογή έλεγε 70%. Η ομπρέλα ήταν δίπλα στην πόρτα.

«Δεν θα βρέξει», είπα με την αυτοπεποίθηση μετεωρολόγου με τριάντα χρόνια πείρας.

Στις έξι έπιασε καταιγίδα. Ακριβώς τη στιγμή που βγήκα από το γραφείο. Ακριβώς τη μέρα που είχα πάει κομμωτήριο.

Η ομπρέλα, μεταξύ μας, δεν είναι αντικείμενο. Είναι κατάσταση. Αν την έχεις, λιακάδα. Αν δεν την έχεις, κατακλυσμός.

Αύριο θα την πάρω μαζί μου. Και θα έχει λιακάδα. Το ξέρω!

Το «Δεν ξέρω, εσύ πες» της Παρασκευής το βράδυ!

«Τι θα φάμε απόψε;»

«Δεν ξέρω, εσύ πες.»

«Σουβλάκια;»

«Χθες φάγαμε.»

«Πίτσα;»

«Βαριά.»

«Κινέζικο;»

«Δεν έχω όρεξη για τόσο.»

Στις εννέα και μισή τρώμε τοστ με τυρί στον καναπέ, με το φαγητό που δεν διαλέξαμε και την ταινία που κανείς δεν θέλει να δει μέχρι το τέλος.

Γιατί και εκεί, φυσικά, κανείς δεν ήξερε. Εσύ πες!