Ο οδηγός που με άφησε να μπω στη λωρίδα!

Κηφισός, ώρα αιχμής. Το φλας αναβοσβήνει σαν ικεσία. Κανείς δεν συγκινείται. Έχω αρχίσει να αποδέχομαι ότι θα γεράσω εκεί, στο δεξί ρεύμα.

Και ξαφνικά, ένα ασημένιο αυτοκίνητο κόβει ταχύτητα. Ο οδηγός μου κάνει νόημα. «Πέρασε».

Μπαίνω στη λωρίδα. Σηκώνω το χέρι με τέτοιο ενθουσιασμό, που λίγο έλειψε να του στείλω και φιλί.

Ανάβω δύο φορές τα αλάρμ για ευχαριστώ. Ένα μικρό δείγμα πολιτισμού, ανάμεσα σε κορναρίσματα και νεύρα.

Δεν θυμάμαι τι άκουγα στο ραδιόφωνο. Θυμάμαι όμως ότι χαμογελούσα μέχρι το γραφείο.

Δεν ξέρω ποιος ήταν. Ξέρω όμως ότι μου έσωσε τη μέρα!

Το «ευχαριστώ» που βγήκε χωρίς υποβολέα!

Ζαχαροπλαστείο, ουρά, παιδί με τη σχολική τσάντα στην πλάτη. Η κυρία πίσω από τον πάγκο του δίνει το κουλουράκι.

Είμαι σε ετοιμότητα. Έχω ήδη ανοίξει το στόμα για το κλασικό, μητρικό «Τι λέμε…;».

Και πριν προλάβω, ακούω:

«Ευχαριστώ πολύ!»

Από μόνο του. Χωρίς βλέμμα, χωρίς σκουντηγματάκι, χωρίς τη δική μου υπενθύμιση.

Εγώ μένω με το στόμα ανοιχτό. Η κυρία μου χαμογελάει. Σχεδόν περιμένω να μου δώσει συγχαρητήρια.

Για μια στιγμή ένιωσα ότι έπαιρνα πτυχίο στη μητρότητα. Και μάλιστα με άριστα!

Τελικά, κάποια πράγματα που λες χίλιες φορές, τα ακούνε. Απλώς δεν σου το λένε!

Το 1% που άντεξε μέχρι το σπίτι!

Μετρό, δύο στάσεις ακόμη και το κινητό μου εμφανίζει το πιο αγχωτικό νούμερο της σύγχρονης ζωής: 1%.

Κλείνω εφαρμογές. Χαμηλώνω φωτεινότητα. Ενεργοποιώ εξοικονόμηση ενέργειας. Σε λίγο θα του κάνω και τεχνητή αναπνοή.

«Κράτα λίγο ακόμη», του ψιθυρίζω, σαν να πρωταγωνιστούμε σε ταινία επιβίωσης.

Βγαίνω από το μετρό. Περπατάω. Φτάνω σπίτι. Ανοίγω την πόρτα και το συνδέω στον φορτιστή.

Και τότε, σαν να περίμενε να σιγουρευτεί ότι είμαστε ασφαλείς, σβήνει.

Αυτό δεν είναι μπαταρία. Είναι σύντροφος στις δύσκολες στιγμές.

Σήμερα θα το φορτίσω στο 100%. Από σεβασμό στο 1% που δεν με εγκατέλειψε!

Θέση πάρκινγκ μπροστά στην πόρτα. Γίνονται και θαύματα!

Συνήθως κάνω τρεις γύρους το τετράγωνο. Στους τέσσερις αρχίζω τις διαπραγματεύσεις με το σύμπαν.

Απόψε, όμως, στρίβω στη γωνία και τη βλέπω. Μια άδεια θέση. Μπροστά στην πόρτα μου!

Χωρίς κάδο, χωρίς μηχανάκι, χωρίς καρέκλα που «κρατάει» τη θέση για τον κουμπάρο.

Σταματάω. Κοιτάζω δεξιά, αριστερά. Περιμένω να πεταχτεί κάποιος και να μου πει «κρυφή κάμερα».

Παρκάρω με την πρώτη. Ούτε μπρος πίσω, ούτε κοινό να με παρακολουθεί από το μπαλκόνι.

Κάθομαι ένα λεπτό στο αυτοκίνητο για να απολαύσω τη στιγμή.

Δεν ξέρω πότε θα μου ξανασυμβεί. Για αυτό το καταγράφω. Να υπάρχει αποδεικτικό στοιχείο!