Ο τέλειος άντρας δεν υπάρχει. Ευτυχώς!

Ο τέλειος άντρας υπάρχει. Απλώς δεν έχει γεννηθεί ακόμα. Ή γεννήθηκε, αλλά κάποια στιγμή ξέχασε μια επέτειο, είπε «έρχομαι σε πέντε λεπτά» ενώ δεν είχε καν ξεκινήσει και έχασε τον τίτλο.

Και μεταξύ μας; Ευτυχώς. Γιατί ο τέλειος άντρας θα ήταν μάλλον αφόρητα βαρετός.

Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Άντρα, ας μιλήσουμε για τους άντρες που γνωρίζουμε πραγματικά. Όχι αυτούς των διαφημίσεων που ξυπνούν με τέλεια μαλλιά, φτιάχνουν πρωινό σε κουζίνες χωρίς άπλυτα και έχουν πάντα την κατάλληλη ατάκα την κατάλληλη στιγμή.

Για τους κανονικούς. Αυτούς που γελάνε, θυμώνουν, αγχώνονται, προσπαθούν, τα καταφέρνουν και κάποιες φορές τα κάνουν θάλασσα. Όπως όλοι μας, δηλαδή.

Ποιος έγραψε τελικά τις προδιαγραφές;

Αν το καλοσκεφτείς, ο άντρας έχει ένα αρκετά παράξενο job description.

Να είναι δυνατός, αλλά ευαίσθητος. Αποφασιστικός, αλλά όχι αυταρχικός. Επιτυχημένος, αλλά να έχει χρόνο για όλους. Να ξέρει να ακούει, να επικοινωνεί, να μαγειρεύει, να αλλάζει λάστιχο και, ιδανικά, να καταλαβαίνει τι συμβαίνει χωρίς να χρειάζεται να του το εξηγήσει κανείς.

Και φυσικά να μη θεωρεί ότι επειδή συναρμολόγησε ένα έπιπλο από το IKEA, δικαιούται τριήμερο ρεπό.

Το αστείο είναι ότι κανείς δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε όλες αυτές τις προσδοκίες. Ούτε άντρες ούτε γυναίκες. Κι όμως, εξακολουθούμε να μοιράζουμε ρόλους σαν να πρόκειται για θεατρική παράσταση στην οποία όλοι πρέπει να ξέρουν απ’ έξω τα λόγια τους.

Τα καινούργια αντρικά πρότυπα δεν έχουν στολή

Ο σύγχρονος άντρας μπορεί να φορά κοστούμι ή φόρμα. Να είναι πατέρας που μαθαίνει να φτιάχνει πλεξούδες, φίλος που σηκώνει το τηλέφωνο στις δύο τα ξημερώματα, σύντροφος που ξέρει ότι το «βοηθάω στο σπίτι» δεν είναι χάρη, αλλά συμμετοχή.

Μπορεί να αγαπά το ποδόσφαιρο και τη μαγειρική. Να συγκινείται με μια ταινία και να εκνευρίζεται επειδή δεν βρίσκει τα γυαλιά που έχει στο κεφάλι του.

Να είναι φιλόδοξος ή να προτιμά μια ήσυχη ζωή. Να ξέρει ακριβώς τι θέλει ή να το ψάχνει ακόμη.

Δεν υπάρχει ένας σωστός τρόπος να είσαι άντρας. Και ευτυχώς, γιατί φαντάσου να κυκλοφορούσαμε όλοι με τις ίδιες εργοστασιακές ρυθμίσεις.

Και οι δυνατοί άνθρωποι κουράζονται

Υπάρχει όμως ένα σημείο όπου το αστείο τελειώνει.

Πολλοί άντρες μεγάλωσαν ακούγοντας ότι πρέπει να αντέχουν. Να μη φοβούνται. Να μην παραπονιούνται. Να έχουν πάντα μια λύση, ακόμη κι όταν δεν ξέρουν από πού να αρχίσουν.

Κι έτσι, μερικές φορές, το «είμαι καλά» σημαίνει «δεν έχω κουράγιο να εξηγήσω». Το «άσ’ το, θα το κανονίσω» σημαίνει «δεν ξέρω από ποιον να ζητήσω να με βοηθήσει».

Και το πιο παράξενο; Συχνά είμαστε πιο επιεικείς με έναν άγνωστο που δυσκολεύεται παρά με τον εαυτό μας.

Ίσως τελικά η πραγματική δύναμη να μην είναι να σηκώνεις τα πάντα μόνος σου. Αλλά να ξέρεις πότε μπορείς να αφήσεις κάτι κάτω.

Χρόνια πολλά, χωρίς αστερίσκους!

Σήμερα, λοιπόν, δεν χρειάζεται να μοιράσουμε βραβεία στον καλύτερο άντρα. Ούτε να ετοιμάσουμε λίστα με όσα πρέπει να διορθωθούν μέχρι την επόμενη Παγκόσμια Ημέρα.

Ας γιορτάσουμε αυτούς που είναι ήδη εδώ. Με τα αστεία τους, τις αδυναμίες τους, τις καλές τους στιγμές και τις λιγότερο πετυχημένες. Εκείνους που προσπαθούν, που αγαπούν, που κάνουν λάθη, που μαθαίνουν να ζητούν συγγνώμη και να ξεκινούν ξανά.

Και σήμερα ας τους ευχηθούμε κάτι απλό: λιγότερη πίεση για τελειότητα και περισσότερη ελευθερία να είμαστε άνθρωποι.

Ο τέλειος άντρας δεν υπάρχει. Ευτυχώς. Γιατί οι αληθινοί έχουν πολύ περισσότερο ενδιαφέρον.