Καλημέρα SayYesser και καλή εβδομάδα!!!
Κάποτε πίστευα ότι η ωριμότητα είναι να μαθαίνεις περισσότερα. Σήμερα νομίζω ότι η ωριμότητα είναι να αμφιβάλλεις περισσότερο. Να αμφιβάλλεις για όσα θεωρούσες βέβαια. Για τις ιστορίες που λες στον εαυτό σου. Για τις ετικέτες που κόλλησες στους άλλους ανθρώπους. Για τις αλήθειες που έχτισες πάνω σε μία μόνο οπτική.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι. Βλέπουμε τον κόσμο όπως μπορούμε να τον αντέξουμε.
Ο καθένας μας κυκλοφορεί μέσα στην ίδια πραγματικότητα, αλλά κουβαλάει διαφορετικά φίλτρα. Τις εμπειρίες του, τους φόβους του, τις πληγές του, τις ελπίδες του. Δύο άνθρωποι μπορεί να ακούσουν την ίδια φράση και να καταλάβουν δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Να ζήσουν το ίδιο γεγονός και να το αφηγηθούν σαν να συνέβησαν σε διαφορετικούς πλανήτες. Όχι επειδή κάποιος λέει ψέματα. Αλλά επειδή ο εγκέφαλος δεν είναι καθρέφτης. Είναι μεταφραστής.
Και μάλιστα ένας μεταφραστής που δουλεύει υπερωρίες.
Παίρνει χιλιάδες πληροφορίες κάθε δευτερόλεπτο και αποφασίζει ποιες αξίζουν την προσοχή σου. Κρατά κάποιες, πετάει άλλες, συμπληρώνει κενά, προβλέπει καταστάσεις και στο τέλος σου παρουσιάζει ένα έργο έτοιμο προς προβολή. Το πρόβλημα είναι ότι μετά από χρόνια αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι αυτή η προβολή είναι η πραγματικότητα.
Δεν είναι.
Είναι η δική μας εκδοχή της.
Γι’ αυτό πολλές φορές ένας άνθρωπος που μεγάλωσε με απόρριψη βλέπει αδιαφορία εκεί που δεν υπάρχει. Ένας άνθρωπος που προδόθηκε βλέπει κίνδυνο πριν εμφανιστεί. Ένας άνθρωπος που έμαθε να αμφισβητεί τον εαυτό του βλέπει αποτυχία ακόμη και μέσα στην επιτυχία του. Δεν κοιτάζουμε απλώς τον κόσμο. Τον ερμηνεύουμε. Και συνήθως τον ερμηνεύουμε μέσα από όσα μας σημάδεψαν.
Το πιο δύσκολο δεν είναι να αποδεχτείς ότι κάνεις λάθος για τους άλλους. Το πιο δύσκολο είναι να αποδεχτείς ότι μπορεί να κάνεις λάθος για τον εαυτό σου.
Ότι ίσως δεν είσαι τόσο αδύναμος όσο νομίζεις.
Ότι ίσως δεν είσαι τόσο μόνος όσο φοβάσαι.
Ότι ίσως δεν είσαι τόσο αποτυχημένος όσο έχεις πειστεί.
Γιατί καμιά φορά η μεγαλύτερη φυλακή δεν είναι η πραγματικότητα. Είναι η ερμηνεία της.
Και ξέρεις ποιο είναι το παράξενο; Ο εγκέφαλος δεν το κάνει από κακία. Δεν προσπαθεί να σε σαμποτάρει. Προσπαθεί να σε προστατεύσει. Θυμάται πιο εύκολα τα άσχημα γιατί κάποτε αυτό αύξανε τις πιθανότητες επιβίωσης. Προβλέπει κινδύνους γιατί κάποτε οι κίνδυνοι ήταν πραγματικοί. Μόνο που σήμερα πολλές από τις απειλές δεν είναι λιοντάρια πίσω από θάμνους. Είναι σκέψεις μέσα στο κεφάλι μας.
Και εκεί είναι που χρειάζεται να σταματήσουμε για λίγο.
Να κοιτάξουμε μια κατάσταση από άλλη γωνία.
Να ακούσουμε μια δεύτερη εκδοχή.
Να αναρωτηθούμε μήπως αυτό που βλέπουμε δεν είναι όλη η εικόνα.
Γιατί ίσως η αλήθεια να είναι μεγαλύτερη από τον φόβο μας. Μεγαλύτερη από το θυμό μας. Μεγαλύτερη από τις βεβαιότητές μας.
Ίσως τελικά να μην βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι.
Ίσως να βλέπουμε απλώς το κομμάτι του που μπορούμε να αντέξουμε εκείνη τη στιγμή.
Και ίσως η προσωπική εξέλιξη να είναι ακριβώς αυτό: να μεγαλώνει σιγά σιγά η ικανότητά μας να βλέπουμε λίγο περισσότερο.
Tip of the Day: Δεν βλέπεις τον κόσμο. Βλέπεις αυτό που αντέχεις να δεις. Πριν βγάλεις συμπέρασμα για μια κατάσταση, δοκίμασε να βρεις τρεις διαφορετικές εξηγήσεις γι’ αυτήν. Συνήθως η πρώτη είναι ο φόβος, η δεύτερη η συνήθεια και η τρίτη βρίσκεται πιο κοντά στην αλήθεια.
