Καλημέρα SayYesser!!!
Έχουμε κάνει λίγο θεό την «ειλικρίνεια».
«Εγώ τα λέω έξω από τα δόντια.»
«Ό,τι έχω να πω, θα το πω.»
«Δεν μπορώ τις υποκρισίες.»
Ωραία. Ούτε εγώ.
Αλλά υπάρχει μια μικρή διαφορά ανάμεσα στο είμαι ειλικρινής και στο ξεφορτώνω πάνω σου κάθε σκέψη που περνάει από το κεφάλι μου.
Δεν χρειάζεται να σχολιάσεις ότι κάποιος πάχυνε.
Δεν χρειάζεται να πεις «εγώ στη θέση σου δεν θα το έκανα», όταν κανείς δεν σε ρώτησε.
Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις σε έναν άνθρωπο που μόλις χάρηκε με κάτι γιατί εσύ πιστεύεις ότι μάλλον δεν θα του βγει.
Και, κυρίως, δεν χρειάζεται κάθε γνώμη να βρίσκει αμέσως έξοδο κινδύνου από το στόμα μας.
Μεγαλώνοντας, αρχίζω να πιστεύω ότι η πραγματική ειλικρίνεια δεν είναι να λες τα πάντα.
Είναι να ξέρεις ποια πράγματα αξίζει να πεις, πότε να τα πεις και γιατί τα λες.
Γιατί καμιά φορά το «εγώ απλώς είμαι ειλικρινής» είναι ένας πολύ κομψός τρόπος να πεις «δεν μπήκα στον κόπο να σκεφτώ πώς θα σε κάνει να νιώσεις».
Στον ύπνο μας έχουμε ελαφρυντικό.
Ξύπνιοι, όχι και τόσο.
Tip of the Day: Πριν το πεις, ρώτα τον εαυτό σου: βοηθάει κάπου ή απλώς θέλω να το πω;
LOVE IT: Τους ανθρώπους που ξέρουν πότε μια κουβέντα χρειάζεται να ειπωθεί.
LEAVE IT: Το «εγώ έτσι είμαι» ως μόνιμη άδεια αγένειας.
SUGGEST: Σήμερα άσε μία περιττή γνώμη να μείνει εκεί που γεννήθηκε: στο κεφάλι σου.
