Καλημέρα SayYesser και καλό μήνα!!!
Υπάρχει μια φράση της Donna Brazile που λέει: «If everyone likes you, it probably means you aren’t saying much.» Στην αρχή ακούγεται σκληρή. Σχεδόν άδικη. Γιατί όλοι μας, λίγο ή πολύ, θέλουμε να μας συμπαθούν. Θέλουμε να είμαστε οι άνθρωποι που δεν δημιουργούν εντάσεις, που δεν χαλάνε τις ισορροπίες, που φεύγουν από μια παρέα, μια σύσκεψη ή ένα οικογενειακό τραπέζι χωρίς να έχουν δυσαρεστήσει κανέναν. Μόνο που κάπου εκεί αρχίζει μια διαπραγμάτευση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Και, τις περισσότερες φορές, είναι μια διαπραγμάτευση που χάνουμε.
Στην προσπάθειά μας να χωράμε παντού, αρχίζουμε να μικραίνουμε. Στρογγυλεύουμε τις απόψεις μας, καταπίνουμε τις αντιρρήσεις μας, χαμογελάμε όταν κάτι μας ενοχλεί και λέμε «δεν πειράζει» εκεί που μέσα μας φωνάζει ένα τεράστιο «με πειράζει». Δεν το κάνουμε γιατί είμαστε ψεύτικοι. Το κάνουμε γιατί έχουμε μάθει ότι η αποδοχή είναι πιο ασφαλής από τη διαφωνία. Ότι είναι προτιμότερο να σε συμπαθούν όλοι, παρά να σε παρεξηγήσει έστω και ένας.
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Όταν προσπαθείς να αρέσεις σε όλους, καταλήγεις να προσαρμόζεσαι σε όλους. Και όταν προσαρμόζεσαι συνεχώς, κάποια στιγμή δεν ξέρεις πια ποιος είσαι όταν μένεις μόνος σου.
Δεν μιλάω για αγένεια. Δεν μιλάω για ανθρώπους που προκαλούν μόνο και μόνο για να τραβήξουν την προσοχή. Ούτε για εκείνους που θεωρούν ότι η ειλικρίνεια είναι άλλοθι για να γίνουν σκληροί. Η ειλικρίνεια χωρίς ενσυναίσθηση δεν είναι θάρρος. Είναι απλώς έλλειψη ευγένειας.
Μιλάω για κάτι πολύ πιο δύσκολο. Για την ικανότητα να λες αυτό που πραγματικά πιστεύεις, ακόμη κι αν ξέρεις ότι δεν θα συμφωνήσουν όλοι. Να βάζεις όρια χωρίς να νιώθεις ενοχές. Να λες «όχι» χωρίς να γράφεις απολογητικό σημείωμα. Να μπορείς να πεις «διαφωνώ» χωρίς να φοβάσαι ότι θα χάσεις την αγάπη ή την εκτίμηση των άλλων.
Παρατήρησέ το. Οι άνθρωποι που θαυμάζουμε περισσότερο δεν είναι εκείνοι που κατάφεραν να είναι αρεστοί σε όλους. Είναι εκείνοι που είχαν το θάρρος να έχουν ταυτότητα. Που πήραν θέση όταν όλοι περίμεναν να σωπάσουν. Που δεν άλλαζαν προσωπικότητα ανάλογα με το ποιος βρισκόταν απέναντί τους.
Η ανάγκη να μας αγαπούν όλοι είναι ανθρώπινη. Η ανάγκη, όμως, να μην απογοητεύσουμε ποτέ κανέναν είναι εξαντλητική. Σε κάνει να ζεις με το βλέμμα στραμμένο στις αντιδράσεις των άλλων αντί για τη δική σου συνείδηση. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, δίνεις στους γύρω σου το δικαίωμα να αποφασίζουν ποιος θα είσαι.
Η αλήθεια είναι ότι δεν γεννήθηκες για να είσαι η αγαπημένη επιλογή όλων. Γεννήθηκες για να είσαι αυθεντικός. Κι αυτό έχει κόστος. Κάποιοι θα διαφωνήσουν μαζί σου. Κάποιοι θα φύγουν. Κάποιοι ίσως δεν σε συμπαθήσουν ποτέ.
Αλλά ξέρεις κάτι;
Οι άνθρωποι που μένουν όταν γνωρίσουν την αλήθεια σου αξίζουν πολύ περισσότερο από εκείνους που έμειναν επειδή τους άρεσε η εικόνα που έφτιαξες για να τους ευχαριστήσεις.
Tip of the Day: Σήμερα, πριν συμφωνήσεις με κάτι μόνο και μόνο για να μη χαλάσεις το κλίμα, ρώτα τον εαυτό σου: «Αυτό είναι που πραγματικά πιστεύω ή αυτό είναι που περιμένουν να ακούσουν από εμένα;» Τι πραγματικά πιστεύω; Αν αρέσεις σε όλους, ίσως δεν έχεις δείξει ποτέ ποιος πραγματικά είσαι. Να λες την αλήθεια σου με σεβασμό. Δεν θα σε συμπαθήσουν όλοι. Αλλά όσοι μείνουν, θα ξέρουν πραγματικά ποιος είσαι.»
