Καλημέρα SayYesser!!!
Δεν ξέρω αν το έχεις προσέξει κι εσύ, αλλά έχω την αίσθηση ότι κυκλοφορούμε όλοι με το δάχτυλο πάνω στο κουμπί της έκρηξης. Ένα κορνάρισμα αρκεί. Μια ουρά στο σούπερ μάρκετ. Ένα μήνυμα που άργησε να απαντηθεί. Ένα βλέμμα που παρεξηγήθηκε. Και ξαφνικά, τα νεύρα πετάγονται από το πουθενά.
Κάτι έχει αλλάξει. Ή ίσως όχι. Ίσως απλώς κουβαλάμε περισσότερα απ’ όσα αντέχουμε.
Η καθημερινότητα μοιάζει να τρέχει πιο γρήγορα από εμάς. Προθεσμίες, λογαριασμοί, υποχρεώσεις, ειδήσεις που δεν προλαβαίνεις να χωνέψεις πριν έρθουν οι επόμενες. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο απέναντί μας σαν… εμπόδιο.
Ο οδηγός μπροστά μας. Η ταμίας. Ο συνάδελφος. Ο σερβιτόρος. Ο άνθρωπος που περπατά λίγο πιο αργά. Λες και όλοι μας χρωστάνε κάτι.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο παράξενο;
Δεν είναι ότι θυμώνουμε. Είναι ότι έχουμε αρχίσει να θεωρούμε τον θυμό φυσιολογική κατάσταση. Σαν να αποτελεί πλέον μέρος της καθημερινότητας μας.
Κάπου ανάμεσα στην ανάγκη να προλάβουμε τα πάντα και στην ψευδαίσθηση ότι πρέπει να είμαστε συνεχώς παραγωγικοί, ξεχάσαμε κάτι πολύ βασικό: κανείς δεν ξυπνάει το πρωί με στόχο να σου χαλάσει τη μέρα.
Ούτε ο υπάλληλος που έκανε λάθος. Ούτε ο διανομέας που άργησε δέκα λεπτά. Ούτε η μητέρα που προσπαθεί να ηρεμήσει το παιδί της στο διπλανό τραπέζι.
Όλοι κουβαλάνε κάτι που δεν φαίνεται.
Και ίσως εκεί κρύβεται η λύση. Όχι στο να γίνουμε ξαφνικά πιο ήρεμοι ή πιο υπομονετικοί. Αλλά στο να θυμηθούμε ότι απέναντί μας υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος. Όχι ένας αντίπαλος.
Μια μικρή ευγενική κίνηση δεν θα λύσει τα προβλήματα του κόσμου. Ένα χαμόγελο δεν θα μειώσει τους λογαριασμούς. Μια συγγνώμη δεν θα εξαφανίσει την κίνηση στους δρόμους.
Μπορεί όμως να σπάσει αυτή την αλυσίδα εκνευρισμού που μεταφέρεται από άνθρωπο σε άνθρωπο σαν ντόμινο.
Γιατί, όπως μεταδίδεται η ένταση, έτσι μεταδίδεται και η καλοσύνη.
Κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή.
Tip of the Day: Την επόμενη φορά που θα νιώσεις έτοιμος να εκραγείς, σκέψου το εξής: μήπως ο άνθρωπος απέναντί σου περνάει μια μέρα ακόμη πιο δύσκολη από τη δική σου;
