Καλημέρα SayYesser και καλή εβδομάδα!!!
Ξέρεις ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που δεν θα έπρεπε να μπορεί να αγοράσει κανείς;
Τη σκέψη σου.
Όχι τη γνώμη σου. Αυτή πάντα επηρεαζόταν. Από τους γονείς μας, τους φίλους μας, τα βιβλία που διαβάζαμε, τους ανθρώπους που θαυμάζαμε.
Τη σκέψη σου.
Εκείνη τη μικρή, αθόρυβη στιγμή που κάθεσαι μόνος και συνδέεις δύο ιδέες μεταξύ τους. Που αλλάζεις γνώμη. Που θυμάσαι κάτι από τα παιδικά σου χρόνια. Που χαζεύεις από το παράθυρο χωρίς κανέναν λόγο.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, η μεγαλύτερη μάχη της ψηφιακής εποχής ήταν για τα προσωπικά μας δεδομένα. Ποιος ξέρει που βρισκόμαστε, τι αγοράζουμε, τι ψάχνουμε στο Google, ποια τραγούδια ακούμε.
Σήμερα, όμως, η μάχη μεταφέρθηκε αλλού.
Στην προσοχή μας.
Γιατί η προσοχή είναι το νέο πετρέλαιο. Και όποιος την ελέγχει, επηρεάζει και τις αποφάσεις μας.
Κάθε φορά που μια εφαρμογή ολοκληρώνει τη φράση μας πριν την γράψουμε, μας προτείνει τι να αγοράσουμε, τι να δούμε, τι να απαντήσουμε σε ένα email ή ακόμη και πώς να εκφράσουμε ένα συναίσθημα, κάτι αλλάζει μέσα μας. Όχι απότομα. Ανεπαίσθητα.
Σιγά-σιγά παύουμε να παίρνουμε τον δύσκολο δρόμο της σκέψης και επιλέγουμε τον εύκολο δρόμο της πρότασης.
Γι’ αυτό βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον ότι στην Ευρώπη ανοίγει πλέον μια συζήτηση για το «Δικαίωμα στην Πνευματική Μοναξιά». Για πρώτη φορά δεν συζητάμε μόνο πώς θα προστατεύσουμε τα δεδομένα μας, αλλά και κάτι πολύ πιο πολύτιμο: το δικαίωμά μας να σκεφτόμαστε χωρίς κάποιος –ή κάτι– να προσπαθεί συνεχώς να μας κατευθύνει.
Δεν είναι τεχνοφοβία. Είναι αυτοσυντήρηση.
Όπως κάποτε διεκδικήσαμε το οκτάωρο, τις άδειες και το δικαίωμα στην ξεκούραση, ίσως τώρα πρέπει να διεκδικήσουμε και κάτι εξίσου απαραίτητο: μικρές ζώνες ψηφιακής σιωπής μέσα στην ημέρα μας.
Να περπατάμε χωρίς ακουστικά. Να κοιτάμε τον ουρανό χωρίς να σηκώνουμε το κινητό. Να βαριόμαστε.
Ναι, να βαριόμαστε.
Γιατί μέσα στη βαρεμάρα γεννιούνται οι καλύτερες ιδέες. Εκεί που δεν υπάρχει ειδοποίηση, δεν υπάρχει αλγόριθμος και δεν υπάρχει κάποιος να μας πει τι πρέπει να κάνουμε μετά.
Αν χάσουμε αυτή την ικανότητα, δεν θα έχουμε χάσει απλώς λίγη ιδιωτικότητα.
Θα έχουμε χάσει το τελευταίο μέρος όπου γεννιόταν ο εαυτός μας.
Και τότε δεν θα χρειάζεται κανείς να μας ελέγχει.
Θα το κάνουμε μόνοι μας.
Tip of the Day: Η ελευθερία δεν αρχίζει όταν μπορείς να μιλήσεις. Αρχίζει όταν μπορείς να σκεφτείς χωρίς κανείς να σου ψιθυρίζει τι…
